Lahat ng Kabanata ng The Billionaire Who Watched me Die: Kabanata 171 - Kabanata 176

“Master Rereio!” Hingal na hingal ang tauhan nang sumugod sa loob, tila may humahabol na bangungot sa kanyang likuran. “Kumilos na si Darryl… lahat ng tauhan natin na ipinadala sa isla para kunin ang son-in-law ninyo… bumaliktad.” Nilunok niya ang takot bago nagpatuloy. “Kumampi silang lahat kay Darryl. Ano po ang gagawin natin ngayon, Master Rereio?” Saglit na nanahimik ang silid. Hindi sumagot agad si Rereio. Nakaupo lang siya sa madilim na sulok, kalahati ng mukha’y nilalamon ng anino, kalahati’y tinatamaan ng malamlam na ilaw. Unti-unti, gumuhit ang isang ngiti sa kanyang labi—ngiting walang bahid ng awa. “Ganoon ba…” malamig niyang tugon, tila yelong dumidikit sa balat. “Kung ganoon… ligtas pa rin si Theariza sa mga kamay ng lalaking iyon?” Dahan-dahang tumango ang tauhan, pero hindi niya magawang salubungin ang tingin ng kanyang amo. At doon— biglang tumawa si Rereio. Hindi iyon normal na tawa. Isa iyong mababa, garalgal, parang may kasamang galit na matagal nan

“Nasaan na ang sarili kong tauhan? Bakit hindi sila ang nakabantay?” dagdag pa niya, halos sa sarili lang, pero sapat para maramdaman ni Theariza ang bigat ng sitwasyon. Biglang—gumalaw ang isa sa mga bantay. Bago pa makareak si Darryl, mabilis na lumapit ang hindi kilalang tauhan at may iniabot kay Theariza—isang maliit na bagay na malamig sa palad—bago sila agad umatras. Sa isang iglap—wala na sila. Parang usok na naglaho sa hangin. “Hoy—!” akmang hahabulin sana ni Darryl, pero napahinto siya. Mas mahalaga si Theariza. “What the hell…” bulong niya, mariing nakatingin sa direksyon kung saan naglaho ang mga tauhan. Nangilabot si Theariza. Dahan-dahan niyang binuksan ang kanyang palad. Isang maliit na piraso ng papel. Nakatupi. At tila may bahid ng kung anong hindi niya maipaliwanag—parang may kasamang lamig na dumadaloy sa kanyang balat. “D-Darryl…” mahina niyang tawag. Agad lumapit si Darryl, mabilis pero maingat, parang bawat segundo ay maaaring sumabog sa

“Ilang oras ang biyahe patungo sa kinaroroonan ni Master Rereio?” Mariing sabi ni Alexander sa kanyang sarili habang nakagapo sa gilid ng bangka, mahigpit ang pagkakahawak sa malamig na bakal na railings. Malalakas ang hampas ng alon, at ang hangin ay tila sumasalamin sa kaguluhan ng kanyang isipan. Ito na ang pagkakataon ko… “Pagkakataon ko na ito para tuluyang patayin si Theariza!” bulong niya sa sarili, halos matangay ng hangin ang kanyang boses. “Pagkakataon ko na para mapatunayan kay Master Rereio na karapat-dapat akong maging tagapagmana ng lahat ng maiiwan niya!” Ngunit sa likod ng kanyang matitigas na salita… may isang bahagi ng puso niyang pilit na lumalaban. Si Master Rereio—ang lalaking kinatatakutan at sinusunod niya… ngunit siya ring tunay na ama ni Theariza. Siya ang nag-iwan kay Theariza sa isang bahay-ampunan, na parang wala itong halaga. At higit sa lahat—siya rin ang may pakana ng lahat ng nangyari. Hindi aksidente ang pagkikita nina Alexander at Theari