Lahat ng Kabanata ng The Billionaire Who Watched me Die: Kabanata 171 - Kabanata 180

“Master Rereio!” Hingal na hingal ang tauhan nang sumugod sa loob, tila may humahabol na bangungot sa kanyang likuran. “Kumilos na si Darryl… lahat ng tauhan natin na ipinadala sa isla para kunin ang son-in-law ninyo… bumaliktad.” Nilunok niya ang takot bago nagpatuloy. “Kumampi silang lahat kay Darryl. Ano po ang gagawin natin ngayon, Master Rereio?” Saglit na nanahimik ang silid. Hindi sumagot agad si Rereio. Nakaupo lang siya sa madilim na sulok, kalahati ng mukha’y nilalamon ng anino, kalahati’y tinatamaan ng malamlam na ilaw. Unti-unti, gumuhit ang isang ngiti sa kanyang labi—ngiting walang bahid ng awa. “Ganoon ba…” malamig niyang tugon, tila yelong dumidikit sa balat. “Kung ganoon… ligtas pa rin si Theariza sa mga kamay ng lalaking iyon?” Dahan-dahang tumango ang tauhan, pero hindi niya magawang salubungin ang tingin ng kanyang amo. At doon— biglang tumawa si Rereio. Hindi iyon normal na tawa. Isa iyong mababa, garalgal, parang may kasamang galit na matagal nan

“Nasaan na ang sarili kong tauhan? Bakit hindi sila ang nakabantay?” dagdag pa niya, halos sa sarili lang, pero sapat para maramdaman ni Theariza ang bigat ng sitwasyon. Biglang—gumalaw ang isa sa mga bantay. Bago pa makareak si Darryl, mabilis na lumapit ang hindi kilalang tauhan at may iniabot kay Theariza—isang maliit na bagay na malamig sa palad—bago sila agad umatras. Sa isang iglap—wala na sila. Parang usok na naglaho sa hangin. “Hoy—!” akmang hahabulin sana ni Darryl, pero napahinto siya. Mas mahalaga si Theariza. “What the hell…” bulong niya, mariing nakatingin sa direksyon kung saan naglaho ang mga tauhan. Nangilabot si Theariza. Dahan-dahan niyang binuksan ang kanyang palad. Isang maliit na piraso ng papel. Nakatupi. At tila may bahid ng kung anong hindi niya maipaliwanag—parang may kasamang lamig na dumadaloy sa kanyang balat. “D-Darryl…” mahina niyang tawag. Agad lumapit si Darryl, mabilis pero maingat, parang bawat segundo ay maaaring sumabog sa

“Ilang oras ang biyahe patungo sa kinaroroonan ni Master Rereio?” Mariing sabi ni Alexander sa kanyang sarili habang nakagapo sa gilid ng bangka, mahigpit ang pagkakahawak sa malamig na bakal na railings. Malalakas ang hampas ng alon, at ang hangin ay tila sumasalamin sa kaguluhan ng kanyang isipan. Ito na ang pagkakataon ko… “Pagkakataon ko na ito para tuluyang patayin si Theariza!” bulong niya sa sarili, halos matangay ng hangin ang kanyang boses. “Pagkakataon ko na para mapatunayan kay Master Rereio na karapat-dapat akong maging tagapagmana ng lahat ng maiiwan niya!” Ngunit sa likod ng kanyang matitigas na salita… may isang bahagi ng puso niyang pilit na lumalaban. Si Master Rereio—ang lalaking kinatatakutan at sinusunod niya… ngunit siya ring tunay na ama ni Theariza. Siya ang nag-iwan kay Theariza sa isang bahay-ampunan, na parang wala itong halaga. At higit sa lahat—siya rin ang may pakana ng lahat ng nangyari. Hindi aksidente ang pagkikita nina Alexander at Theari

Samantala… “Sa wakas… nagkaharap din tayo, mahal kong asawa!” malamig na bungad ni Master Rereio, may halong pangungutya ang bawat salita. “Kumusta na ang pangangaliwa mo?” dagdag pa niya sabay ngisi, punong-puno ng galit ang mga mata. “At anong nangyari sa’yo? Mukhang ginawa ka pang lumpo ng sarili mong anak sa labas!” “Tumigil ka, Rereio!” matalim na sagot ni Mrs. Ailyn Montale. “Pwede ba? Tapos na ang lahat sa atin!” “T-tapos na?” napatawa si Rereio ngunit walang bahid ng saya iyon. “Akala mo lang ‘yon! Akala mo ba ganun kadali kalimutan ang pagtataksil mo? Akala mo ba isang salita mo lang, tapos na agad?!” “Wala akong ginawang masama!” sigaw ni Ailyn, nanginginig sa galit. “Ikaw ang may problema! Masyado kang praning mag-isip! Kung ano ang nasa utak mo, ‘yon na agad ang pinaniniwalaan mo!” “Tumigil ka!” halos umalingawngaw ang boses ni Rereio. “Hindi nagsisinungaling ang nakikita ng mga mata ko!” “Mga mata?!” sarkastikong natawa si Ailyn. “Nakikita lang ng mata ang gusto nit

“Wala ka nang magagawa, Ailyn,” malamig at walang emosyon na saad ni Rereio, bawat salita ay parang patalim na dumidiin. “Dahil bangkay na ang darating dito—ang anak mo sa labas!” “Kung nakakatayo lang ako…” nanginginig ang boses ni Ailyn, pero nag-aapoy ang galit sa kanyang mga mata. “Kanina pa kita sinampal ng paulit-ulit, Rereio!” gigil niyang sigaw. “Anak mo siya! Dugo mo ang nananalaytay sa ugat niya!” “Tumigil ka!” bulyaw ni Rereio, ngunit saglit siyang napakurap—isang bakas ng pag-aalinlangan na mabilis din niyang itinago. “Hindi ako titigil!” sagot ni Ailyn, halos mapaiyak na. “Pakiusap… kahit ngayon lang… iligtas mo ang sarili mong anak!” “Hindi ko siya anak!” mariing putol ni Rereio. “At wala akong obligasyon sa kanya!” “Meron!” sigaw ni Ailyn. “Bilang ama niya—meron kang obligasyon!” “Hindi ako ama niya!” galit na sigaw ni Rereio. “Dahil ayaw mong tanggapin!” balik ni Ailyn. “Mas pinipili mong maging bulag kaysa harapin ang katotohanan!” “Tumigil ka na!” sigaw ni Re