The Billionaire Who Watched me Die のすべてのチャプター: チャプター 161 - チャプター 170

“Totoo ba ang mga narinig ko sa mismong bibig mo, anak?” malamig ngunit matalim ang boses ni Alicia, parang kutsilyong dahan-dahang hinihiwa ang katahimikan sa hallway ng ospital. “Nagmamakaawa ka na ngayon sa isang babae?” Hindi agad nakasagot si Alexander. Bahagya siyang napayuko, tila nilulunod ng sariling emosyon. Ngunit nang mag-angat siya ng tingin, matigas na ang kanyang mga mata, naglalagablab sa kakaibang determinasyon. “Hindi lang siya isang babae, ma,” mariin niyang sagot. “Siya ang asawa kong si Theariza… at nagkaanak pala kami.” Parang kumulog sa pagitan nila. Napaatras si Alicia, ngunit agad ding bumawi. Ang kanyang mga mata ay kumislap ng pagdududa at galit. “Naniniwala ka?” singhal niya. “Dahil lang sinabi niyang siya si Theariza at anak niyo si Thearonna?” Tumawa siya nang mapakla. “Sige nga, kung talagang anak mo at asawa mo sila, paano? Paano ka babalik sa buhay nila gayong alam mo nang mas mayaman pa ang ipinalit niya sa’yo?” Sumikip ang panga ni Alexander

“Pero…” mahina at nanginginig na saad ni Theariza, bahagyang napapikit na tila may pumipigil pa rin sa kanyang damdamin. Hindi siya pinatagal ni Darryl. “Wala nang pero… pero ano pa ba ang ikinakatakot mo, Theariza?” mahinahon ngunit matatag niyang sabi habang nakatingin diretso sa kanya. “Si Althea ba? Si Alexander ba? O natatakot kalang magmahal ulit? At shaka… “ Annual na ang kasal niyo ni Alexander wala na siyang karapatan sa’yo.” Saglit na natahimik si Theariza. Parang unti-unting humuhupa ang takot sa kanyang dibdib. “Tama ka…” mahina niyang sagot, saka tumingin kay Darryl na may halong kaba at pag-asa. “D-Darryl…” Biglang sumingit ang masiglang boses ni Thearonna. “Sige na, Mommy!” nakangiting saad nito habang hinahawakan ang kanyang kamay. “Say yes to Daddy Darryl…” Napatingin si Theariza sa bata, at sa simpleng sandaling iyon, parang may liwanag na tumama sa puso niya—isang dahilan para magtiwala ulit. “Okay… baby… I do…” biglang sagot ni Theariza kay Darryl

“Sige lang, Ginang Alicia…” mahina ngunit puno ng lason na bulong ni Althea, kahit nakapikit ang kanyang mga mata. “Ngayong wala na akong pakinabang sa inyo… ginawa niyo na akong pasyente.” Dahan-dahan niyang iminulat ang kanyang mga mata—malamig, buhay, at puno ng galit . “Anong akala ninyo sa akin?” bahagya siyang napangisi. “Mamamatay na lang nang ganon-ganon?” Isang maikling katahimikan ang bumalot sa silid, ngunit ang bawat salitang lumalabas sa kanyang bibig ay parang patak ng lason na unti-unting kumakalat. “Baka nakakalimutan ninyo…” marahan siyang bumangon, sumandal sa kama habang unti-unting tumitigas ang kanyang ekspresyon. “Ako pa rin si Theariza Montale.” Tumigil siya sandali, saka tumingin sa kawalan—parang binabalikan ang kapangyarihang minsang nasa kanyang kamay. “Ako pa rin ang may hawak ng mga credit card ng Montale…” dugtong niya, mas lalong lumalim ang boses. “Lalo na ang banko ni Mrs. Montale.” Unti-unti siyang tumayo. Kahit bahagyang nanghihina ang

Bahagyang napatawa si Theariza sa sinabi ni Darryl, saka marahang sinuntok ang dibdib nito—mahina, parang lambing lang. “Ang kulit mo talaga…” bulong niya, pero hindi na maitatago ang ngiti sa kanyang labi. Hinawakan ni Darryl ang kamay niyang sumuntok, saka dahan-dahang inilapit sa kanyang dibdib. “Dito ka na lang…” mahina niyang sabi. “Para hindi ka na mawala.” Napasinghap si Theariza sa simpleng kilos na iyon. “Darry…” mahina niyang tawag, ngunit may halong kilig ang boses. Ngumiti si Darryl, saka marahang inangat ang kamay nito at hinalikan ang likod ng palad niya—dahan-dahan, parang sinisigurong mararamdaman niya ang bawat segundo. “Hindi pa ako tapos manuyo…” biro niya, pero seryoso ang kanyang mga mata. “Ha? Ano pa ba ‘yan?” natatawang sagot ni Theariza, bahagyang napapailing. Lumapit pa si Darryl, halos magdikit na ang kanilang mga mukha. “Ganito…” bulong niya. Dahan-dahan niyang hinawi ang buhok na tumatakip sa mukha ni Theariza, saka inilagay sa likod n

“Bakit mo nagawa sa akin ito, Theariza? Bakit?!” sigaw ni Alexander, punong-puno ng sakit at galit ang kanyang tinig. “Kailangan mapasa akin ka muli!” “P-pero… ano ang kailangan kong gawin para bumalik siya sa akin?” naguguluhang bulong niya sa sarili, habang dinig na dinig pa rin niya ang mga matatamis na salita mula sa maliit na device—isang nakatagong kasangkapan na nakakabit sa isang bahagi ng silid nina Darryl at Theariza. Samantala, dahan-dahang naghiwalay ang dalawa, kapwa hinihingal. “I love you, Theariza,” mahina ngunit puno ng damdaming sambit ni Darryl. “I love you too, Darryl…” tugon niya, may ngiting hindi maikubli. Ilang sandali silang nagtitigan, tila ayaw putulin ang sandaling iyon, hanggang sa tuluyan na silang nakatulog sa piling ng isa’t isa. Ngunit sa kabilang panig ng pader—kung saan nakakabit ang maliit na device—unti-unting nagbago ang ekspresyon ni Alexander. Nawala ang panginginig ng kanyang mga kamay. Nawala ang lungkot sa kanyang mga mata.