Lahat ng Kabanata ng Ninong Stranger (SPG/TAGALOG STORY): Kabanata 101 - Kabanata 110

GABRIEL The smell of the ocean breeze always hit differently from the balcony of our rest house in Cagayan. It was quiet, peaceful, and far away from the chaotic noise of the corporate world I spent years trying to command. Napatitig ako sa mga dokumentong nasa kandungan ko ngayon. Mga medical files. Progress reports galing kay Auntie. Karamihan sa mga nakasulat doon ay mga komplikadong salita na nagpapaliwanag sa permanenteng estado ng aking selective amnesia. Sabi nila, lumiliit na ang tsansa na mabalik pa ang mga partikular na alaala ko habang lumilipas ang mga buwan. Bumuga ako ng isang malalim na hangin at isinarado ang folder. Siguro kung noon ito nangyari, paniguradong nagwala na ako sa galit dahil sa katotohanang ito. When I first woke up in that hospital bed, the world felt like a puzzle with missing pieces. I was angry, lost, and desperately grasping at anything that felt familiar. Hindi ko alam kung bakit si Beatrice ang una kong hinanap, at kahit si Auntie ay hindi mai

“Marry me… Ninong?” Isang nakakabinging katahimikan ang nangibabaw, lalo na sa gawi ni Ate. Ang tanging naririnig lang ay ang mahinang ugong ng makina ng SUV sa likuran namin at ang sarili kong tibok ng puso na parang nagwawala na sa sobrang excitement. Nang sulyapan ko ang gawi ni Ate ay nakita kong llaglag ang panga niya. Si Alistair naman ay nanatiling nakakunot ang noo, animo’y pino-proseso kung nagbibiro ba ako o sadyang may maluwag lang na turnilyo sa utak ko. “C-Chloe? Ano’ng pinagsasabi mo dyan?!” estirikong asik ni Ate nang makabawi siya. Mabilis siyang lumapit sa akin saka ako hinila ako palayo kay Alistair, pero nanatili ang tingin ko sa lalaking nasa harap ko. Alistair cleared his throat. He adjusted his watch, looking more awkward than offended. “Ninong?” pag-uulit niya sa huling salitang sinabi ko. Ang sh*t lang kasi ang lalim at baritono ng boses niya. Lalo ko tuloy nakumbinsi sarili ko na siya na nga ang 'The One.’ “Chloe, pumasok ka na sa loob ng ko

Kumuha ako ng isang maliit na notebook sa drawer ko, iyong may lock para siguradong walang makakabasa. Komportable akong padapang nahiga sa kama saka isinulat sa unang pahina ang kanina ko pa gustong isulat. OPERATION: MAKE NINONG ALISTAIR MARRY ME. Step 1: Alamin ang schedule niya. Step 2: Upgrade the look. Step 3: Magpa-impress (In a Mature Way). Napangiti ako nang isa-isa ko nang iniisip kung paano ko isasakatuparan ang tatlong steps na ’yan. Hindi ako puwedeng umasa kay Ate para magtagpo ulit ang landas namin ni Alistair, kasi unang una, sermon lang ang aabutin ko sa kaniya. Pangalawa, baka isumbong pa ako kina Mama. Kaya ang dapat kong gawin ay iwasang malaman ni Ate ang operation ko na ito. I need to take matters into my own hands. Kaya naman pagsapit ng linggo ng umaga ay inagahan ko ang gising ko. Sinigurado kong wala na sina Mama at Papa sa bahay bago ko sinimulan ang transformation ko. Kinuha ko ang isang bodycon dress na sekreto kong binili sa online. Navy

"Chloe!" Mabilis kong isinara ang compact mirror ko at akmang tatayo para tumakas, pero huli na ang lahat. Ate stood there, her hands on her hips, looking like a storm cloud ready to burst. "Anong ginagawa mo rito, ha?!" bulyaw niya sa akin. Ni hindi niya pinansin ang ibang mga tao sa clubhouse na nakatingin na sa amin dahil sa lakas ng boses niya. Sa sobrang hiya ay napayuko na lang ako. "Ate, chill lang. Napadaan lang naman ako..." mahina kong sagot habang nananatiling nakayuko. Pero pinaningkitan niya lang ako. “Napadaan? Tinawagan ko sina Mama, sabi'y nasa bahay ka lang daw. Ano na namang trip ’to, Chloe?!” muli niyang sigaw bago napasulyap sa kabuuan ko. “Mukha ka pang... mukhang..." tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa, "...mukha kang sasali sa beauty pageant na ewan? At talagang ginamit mo pa ang lipstick ni Mama, ha?!" Hindi pa man ako nakakabuo ng palusot ay kumuha na siya ng tissue sa table at walang sabi-sabing pinunasan ang labi ko. "Aray naman, Ate!

Nagsimula na kaming maglakad papasok sa mismong site. Hindi pala biro ang pinasok kong ’to. Dito pa nga lang sa terrain, sobrang hirap na dahil tambak ang mga lupa at kung ano-anong bakal pa ang nakakalat. Pero ayos lang. Kung para rin sa magiging future ko, hindi ako puwedeng magreklamo. Doble-doble ang pag-iingat ko. Bawat hakbang ko ay tinitiyak kong hindi ako magmumukhang lampa kahit nabibigatan ako sa suot kong boots. Alistair pulled out the warehouse layout and showed it to me. Sa totoo lang, kahit nakapag-enrol na ako ng drafting course online, wala pa rin talaga akong kaalam-alam. Dito pa nga lang sa nakikita kong mga linya sa blueprint, nahihilo na ako. Patango-tango lang ako para kahit papaano ay maisip niyang seryoso ako sa pagpasok ko rito. “The foundation is nearly complete. We’re using reinforced concrete for the main pillars to achieve that raw, industrial look your father wanted,” seryoso niyang paliwanag habang itinuturo ang mga naglalakihang poste. “And the