All Chapters of Ninong Stranger (SPG/TAGALOG STORY): Chapter 51 - Chapter 60

Mabilis na lumipas ang dalawang linggo na ganoon lang ang naging takbo ng buhay ko. Gigisingin niya ako nang maaga, ihahatid sa ospital gamit ang magarbo niyang sasakyan, at magtatago ako sa sarili kong lounge tuwing break para lang hindi makita ang mga makahulugang tingin ng mga batchmates ko. Hindi nga ako napapagod sa kakarampot na binibigay sa aking duty, pero stress na stress naman ako sa pangingialam ni Gab. Tuwing may kakausapin akong doctor, lalo na pag lalaki, biglang susulpot ang bodyguard ko sa gitna namin. Tuwing uupo ako sa canteen, may darating na waiter mula sa labas para ihain ang lunch ko. It was a golden prison, and I was the miserable bird. "Claire, hindi ka ba talaga sasama sa amin? Last day na ng rotation natin sa Female Ward, mag-ce-celebrate kami sa labas," aya ni Marikit habang nag-aayos kami ng gamit sa locker room. Last week nang naipaliwanag ko sa kaniya ang sitwasyon ko, pati na ang nangyari sa amin ni Rave. Agad naman niya akong naintindihan. Napabunt

Paglabas ko ng banyo, wala na si Gab sa kama. Mukhang dumeretso na rin siya sa kabilang kwarto para doon na maligo at mag-ayos. Mabilis kong sinuot ang uniform ko at nag-ayos na rin. Pagbaba ko sa dining area, nandoon na siya, fresh na fresh at mukhang handa na rin umalis dahil sa suot niyang coat."Sit. Eat your breakfast," he commanded, not even looking up from the financial news he was reading on his tablet."Busog na ako…" halos pabulong kong sagot at didiretso na sana sa pinto."I said, sit down, Claire," he looked up, his gaze sharp and unwavering. "Don't make me carry you to that chair. We both know how that ends."Padabog akong naupo at mabilis na nilamon ang pancakes. Naiinis pa rin ako sa kaniya, pero mas naiinis ako sa sarili ko kung bakit parang hiyang-hiya ako sa kaniya ngayon.Sa buong byahe patungong ospital, wala ni isang nagsasalita sa amin. Sobrang tahimik lang, pero hindi 'yung katahimikang gaya ng dati. Ngayon, may kasamang tensyon na hindi ko maipaliwanag. Panay a

"Isang dosena?! Seryoso ka ba?! Plano mo ba akong laspagin, ha?!" singhal ko sa kaniya habang nanlalaki ang mga mata ko. "Wala sa plano ko ang bigyan ka ng anak, Gab! No way! Ikaw na nga lang na nag-iisa, kulang na lang ay ma-admit ako sa ward dahil sa sobrang stress, ano pa kaya kung magkaroon ka ng maraming version? It’s a big 'NO' for me!" Hindi ko lubos maisip kung paanong nailusot pa niya sa usapan ang pagkakaroon ng anak. "Twelve children is a fair number, Claire. We have the space, the resources, and definitely the genes," he said calmly, as if he were just discussing a stock market merger. He leaned back, crossing his legs with that effortless elegance that always made me want to scream and swoon at the same time. "Imagine six boys looking exactly like me, and six girls with your stubborn eyes. I think it’s a perfect investment for the Yohiko bloodline." "Investment?! Investment na naman?! Wala ka na bang alam kundi ’yan? Mahirap manganak, Gab, baka ’di mo pa alam! At isa

Nang marating namin ang kama, hindi na siya nag-aksaya ng oras. Padarag at may pag-iingat niya akong pinasandal sa kama saka siya pumaibabaw agad sa akin. Ang kaniyang mga halik ay nag-umpisa sa aking noo, pababa sa dulo ng aking ilong, hanggang sa marating ang aking labi na tila ba ayaw na niyang pakawalan. "Gabriel... wait..." pigil ko sa kaniya nang maramdaman ko ang mga kamay niyang mabilis na tinatanggal ang butones ng polo ko. "Wait for what, baby? I've been wanting to touch you for weeks. For weeks, baby," he murmured, his voice vibrating against my skin as he moved to my neck. Sinips*p niya ang balat ko doon, lalo na ang bandang malapit sa tainga ko. Kusa kong naiarko ang likod ko nang matinding kiliti ang bumalot sa akin. "A-Ah... Gab!" mahina at impit kong ungol. "I'll show you exactly how much stamina this 'old man' has," he murmured against my collarbone. Tuluyan na nga niya akong napahubad, maski ang kaninang suot-suot kong bra ay wala na rin. Nang siya naman ang mag

"My God! You're making me sick!" tiim-bagang kong asik sabay bawi ng mukha ko mula sa pagkakahawak niya. Tinalikuran ko na siya at padabog na nagpatuloy sa pag-akyat, pero agad din siyang sumunod. "Hey, wait! You mean... baon? Like the food you take to school?" Nasa tapat na kami ng kwarto namin nang hinarap ko siya nang may nanlilisik na mga mata. "Baon 'yun, Gab! Baon! Magkaiba ang baog sa baon, jusko!" Kumunot ang noo niya, tila ba nag-uumpisa nang mag-compute ang kaniyang bilyonaryong utak para i-translate ang sinabi ko. "Baog? You mean like a bento box? Or pocket money for school?" Mariin na akong napapikit sa sobrang frustration. "Baon pa rin 'yun! Ba, on!" halos mapatili na ako sa inis. "Ang layo ng bento sa sinasabi ko!" "Then don't use words that sound like packed lunches, baby,” he said calmly, his confusion quickly replaced by that annoying, smug composure. "If you want money for school, I’ll give you a bank. If you want a bento, I’ll hire a chef to follow you around.