All Chapters of Ninong Stranger (SPG/TAGALOG STORY): Chapter 61 - Chapter 70

Bago ako turukan ng anesthesia ay ang seryosong mukha ni Gab ang huling nakita ko. After that, everything went black when the anesthesia kicked in. Pero ang akala kong payapang paggising ko ay sinalubong ng isang tensyong hindi ko inaasahan. Habang unti-unting nagbabalik ang malay ko, ang unang narinig ko ay ang dumadagundong boses ni Gab sa labas ng recovery room. "I don't care about your protocols, Auntie! It's been hours! Bakit hindi pa siya gumigising?! You said this was a minor procedure, so why the hell is she still unresponsive?!" "Gabriel, lower your voice! Nakakaistorbo ka sa iba kong pasyente. Normal lang na matagal ang gising niya dahil sa dose ng anesthesia. You're acting like a madman!" dinig kong saway ni Dra. Yohiko. "I’m a madman because my wife is lying there like a corpse! If she doesn't open her eyes in ten minutes, I'm flying her to New York!” Dahan-dahan kong iminulat ang mga mata ko. Ang puting kisame ang bumungad sa akin, kasunod ay ang pagpasok ni Gab na

Nang marinig ko ang pagtawag ng pangalan ko sa stage ay dahan-dahan akong umakyat doon. Kinakabahan ako na hindi, basta hindi ko na maipaliwanag ang nararamdaman ko. Marahil dahil sa sobrang excitement. Pero nang magkatinginan kami ni Gab, paakyat na rin siya bilang escort ko, tila naibsan ang kaninang kaba ko. He looked so proud, his eyes reflecting a level of admiration that made me feel like the most important person in the auditorium. Gaya ng inaasahan, dahil sa laki ng donasyon niya sa unibersidad, hindi lang siya bilang escort ko ngayong araw. He was also invited to give a short speech to acknowledge his contribution. At nang maisabit niya ang pin sa aking uniform, hinalikan niya ako sa noo sa harap ng lahat. "I told you, you’d make it," he whispered, his voice thick with emotion. "You’re the most beautiful nurse I’ve ever seen." Kasabay ng pagpalakpak ng mga tao sa amin ay ang pagbilis din ng tibok ng puso ko. Nginitian ko siya at hinalikan na rin sa pisngi. “Thank you… kahi

"I will never sign anything! Hinding-hindi ko ibibigay sa inyo ang pinaghirapan ni Gab!" asik ko pagkatapos kong makatanggap ng isa pang sampal galing kay Honey dahil sa pandudurang ginawa ko. "You will, Claire. Because if you don't..." Rave leaned in, his breath smelling of cigarettes and malice. "I’ll make sure your parents follow your husband to the grave. I know where they are. Nakita ko sila sa auditorium kanina, 'di ba? One call, and they’re gone.” Tila nawala ang tapang ko sa pagbanggit niya kina Mama. Nagtagis ang mga bagang ko at pinigilang huwag na muna magsalita. Honey laughed, playing with her gold-trimmed nails. "If I were you, be a good girl, Nurse Claire. Sign the papers, and maybe, hm… we'll let you live long enough to attend your husband's funeral. Pero pag-iisipan ko pa ang part na ’yun. What do you think?" Tiningnan ko silang dalawa. Ang dating naramdaman kong pagmamahal kay Rave ay napalitan ng matinding galit at pandidiri. They were monsters. Mga hay0p sila!

Dahil sa sitwasyon ni Gab, hindi ko namalayan na unti-unti na rin palang nagbabago ang takbo ng buhay ko. Ang plano ko dating um-attend ng Board exam pagka-graduate ay isinantabi ko na muna. Ako na muna ang pansamantalang pumalit sa pwesto ni Gab sa kaniyang kumpanya. Hindi ko pwedeng pabayaan ang kumpanyang binuo niya habang mahimbing siyang natutulog. He worked too hard for this, and I won't let his empire crumble just because he’s taking a long nap. Sa tulong ni Sarah, ang pinagkakatiwalaang secretary ni Gab, ay natutunan kong intindihin ang mga charts na dati'y halos magkandahilo-hilo ako sa kawalan ko ng kaalaman tungkol doon. Sa araw-araw na ginawa ng Diyos, kung hindi ang natutulog pa ring katawan ni Gab ang kaharap ko, ang mga profit margins at stock market trends naman. "Madame, you have a board meeting in ten minutes. The investors are getting restless about the new medical wing project," paalala ni Sarah habang sinasabayan akong maglakad sa hallway ng Yohiko Enterprise

"Tayo na, Anak. Ano ba'ng nangyayari?" rinig kong pag-alo sa akin ni Papa habang inaalalayan ako, pero parang wala akong naririnig. Ang tanging paulit-ulit na nag-e-echo sa utak ko ay ang sinabi ni Tita. Retrograde Amnesia. Ibig sabihin, tatlong taon ang nawala sa kaniya. At ang tatlong taon na iyon ay kasama ako sa memorya niyang iyon? "Tita, may pag-asa pa po ba?" tanong ko agad nang lumabas si Doktora, kumakapit na ako sa braso ni Papa para hindi muling matumba. "Bababalik pa ba ang alaala niya?" "We will do everything, hija. But memory is a complex thing. Sometimes it comes back in fragments, sometimes it takes years. And sometimes..." hindi niya tinuloy ang sasabihin niya, pero alam ko na ang ibig niyang sabihin. Minsan, hindi na talaga bumabalik… Pinalipas ko ang ilang oras sa labas ng ICU, pilit isiniksik sa utak ang nangyayari. Gusto kong pumasok ulit, gusto kong sabihin sa kaniya ulit na mag-asawa talaga kami, pero natatakot ako. Natatakot ako na sigaw-sigawan niya ulit