ตอนที่ 8 อาละวาด

“เมาก็กลับห้องไปค่ะ”

“ไม่ได้เมา”

พรีญาภัสมองเขาด้วยสีหน้าแววตาไม่เข้าใจ เมื่อตอนค่ำเขายังอาละวาดใส่เธออยู่เลย พอตกดึกมากลับกลายเป็นแบบนี้เสียได้

ดวงตาคมดุหรี่มองคนตัวเล็กก่อนจะปิดลงทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ หญิงสาวที่ฝืนน้ำหนักตัวเขาไม่ไหวจึงเลิกพยายามผลักเขาแล้วกางแขนออกอย่างหงุดหงิด เธอพยายามนอนหลับทั้งที่มีร่างหนากำยำนอนทับเธอเอาไว้แบบนั้น

เช้าวันต่อมา เมื่อรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาก็ไม่เห็นคนที่เข้ามาปลุกเธอเมื่อคืนแล้ว และด้วยความที่เป็นวันเสาร์ พรีญาภัสจึงไม่ได้รีบร้อนลงมาข้างล่าง เธอทำกิจวัตรประจำวันของเธอตามปกติ แต่ก็เลือกที่จะนอนเล่นโทรศัพท์อยู่บนเตียงนอน จนกระทั่งโดนโทรมาตาม ถึงจะยอมออกจากห้องนอนมา

“มีอะไรคะ”

“กินข้าว”

“ยังไม่หิวค่ะ”

“กินข้าว แล้วขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้า วันนี้เธอออกไปบริษัทกับพี่”

“ไม่ไปค่ะ”

“.....”

“อยากพักค่ะ”

“ไปพักที่บริษัท”

“พี่ธี.....”

“พี่สั่ง”

“.....ค่ะ”

หญิงสาวนั่งลงกินข้าวตรงที่นั่งของตัวเองด้วยความอ่อนใจ วันนี้วันหยุด เธออยากพักผ่อนอยู่บ้านบ้าง ไม่ได้อยากออกไปไหน แต่ดูเหมือนว่าจะขัดใจเขาไม่ได้

นานหลายนาทีกว่าที่พรีญาภัสจะจัดการมื้อเช้าเสร็จ เธอถึงกลับขึ้นห้องไปเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วกลับลงมาด้วยกางเกงยีนส์ขายาวสีอ่อนกับเสื้อเอวลอยสีดำ ผมยาวตรงถูกม้วนเป็นลอนตรงปลาย ใบหน้าสวยหวานหงิกงออย่างเห็นได้ชัด ร่องรอยที่ลำคอยังคงชัดเจนทั้งรอบฟันและรอยแดง หญิงสาวพยายามใช้เครื่องสำอางปกปิด แต่ก็ทำได้แค่ให้มันดูจางลงเท่านั้น

“หายช้ำหรือยัง”

“ยังค่ะ”

“.....ไปขึ้นรถ”

เขาสั่งพร้อมกับเดินนำออกไปที่เฉลียง คนรถนำรถมาจอดรอเอาไว้อยู่แล้ว ธีรภัทรรอจนคนตัวเล็กก้าวขึ้นรถเรียบร้อยเขาถึงเดินไปเปิดประตูแล้วก้าวขึ้นไป เพียงไม่กี่นาทีรถยนต์คันหรูก็ออกพ้นรั้วไปด้วยความเร็วพอสมควร

“สวัสดีค่ะคุณธี” รินลดาเงยหน้าขึ้นจากหน้าจอเห็นเจ้านายหนุ่มเดินมาก็ลุกขึ้นยืนทักทาย

“อืม พรีน นี่คุณริน เลขาคนใหม่ของพี่” ธีรภัทรพยักหน้าก่อนจะเอ่ยแนะนำให้พรีญาภัสรู้

“สวัสดีค่ะคุณริน” หญิงสาวเอ่ยทักทายก่อนตามมารยาท

“สวัสดีค่ะคุณพรีน รับของว่างไหมคะ” รินลดาถามขึ้นอย่างรู้หน้าที่

“ได้ค่ะ ขอบคุณค่ะ” รอยยิ้มจางๆถูกส่งให้พร้อมกับคำตอบ

“ไป” ว่าพลางใช้วงแขนของตัวเองโอบร่างบางให้เดินนำเขาไปเบาๆ

รินลดามองภาพตรงหน้าพลางกลั้นหายใจ จากประวัติของบรรดาเจ้านายที่เธอต้องรู้ตอนเข้ามาทำงานทำให้เธอรู้ว่าพรีญาภัสคือบุตรบุญธรรมของตระกูลนี้ แต่ถึงอย่างนั้นพี่ๆทุกคนก็รักและหวงแหนเธอมาก แต่ภาพที่เห็นดูเหมือนว่าประโยคนี้จะใช้กับธีรภัทรไม่ได้

“ไปนอนเล่นในห้องพักไป ค่อยออกมา” เขาสั่งเสียงเรียบพลางทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้ทำงาน

“.....ค่ะ” คิ้วเรียวสวยขมวด แต่ก็เดินเลยไปหลังหลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ แต่เยื้องไปทางซ้าย มือเล็กผลักประตูที่สีเดียวกับผนังหายเข้าไป

ดวงตาคมดุมองตาม แววตายากที่จะบอกได้ว่าเขากำลังคิดอะไร แต่เพียงเสี้ยวนาทีมันก็กลับมาว่างเปล่าเจือความดุเหมือนเดิม หน้าจอที่ตั้งอยู่ตรงหน้าถูกเปิดขึ้นเมื่อเจ้าของห้องตั้งสมาธิพร้อมที่จะทำงาน

“กาแฟกับของว่างค่ะ”

“อืม วันนี้งดรับแขกนะ”

“รับทราบค่ะ”

รินลดายกกาแฟของเจ้านายหนุ่มพร้อมกับของว่างของพรีญาภัสเข้ามาวางที่โต๊ะรับรอง และเมื่อเธอรับคำสั่งเสร็จแล้วก็กลับออกไป

‘ออกมา’

ข้อความในโทรศัพท์เครื่องบางเฉียบถูกส่งไปหาหญิงสาวที่อยู่ในห้องพักด้านใน การที่เขาไม่เรียกหญิงสาวทั้งที่อยู่แค่ตรงนี้เพราะห้องด้านในเป็นห้องเก็บเสียง จึงไม่สามารถได้ยินเสียงด้านนอก และด้านนอกก็ไม่สามารถได้ยินเสียงด้านในได้เช่นกัน

‘ยังไม่ทานค่ะ’

ทันทีที่อ่านข้อความจบ ร่างกำยำก็ลุกขึ้นยืนแล้วก้าวยาวๆไปผลักประตูเปิดพร้อมกับก้าวเข้าไปด้านในแล้วจัดการล็อกประตู

“ทำไมไม่ออกไป” ชายหนุ่มยืนกอดอกบังบานประตูไว้เพื่อไม่ให้คนตัวเล็กที่นอนเล่นโทรศัพท์อยู่สังเกตุเห็นว่าเขาล็อกประตู

“ก็จะนอนเล่นพักผ่อนค่ะ” เธอตอบโดยไม่หันมามองเขาด้วยซ้ำ

“.....” เสียงถอนหายใจหนักดังขึ้น

“!!!!!” หญิงสาวตกใจหน้าตาตื่นเมื่อเสื้อเอวลอยของเธอถูกดึงขึ้นจนถึงสะบักหลังที่ยังมีรอยช้ำม่วงอยู่ นั่นหมายความว่าตอนนี้แผ่นหลังของเธอที่มีเพียงเสื้อในสีดำได้อยู่ในสายตาของเขาเรียบร้อยแล้ว

“ทำไมม่วง”

“ก็มันช้ำนี่คะ”

พรีญาภัสพยายามกดตัวเองลงกับเตียงนอนเพื่อไม่ให้ด้านหน้าของเสื้อมันถูกเปิด โทรศัพท์ในมือหลุดในตอนที่เธอตกใจ

เอวบางเปลือยเปล่าของเธอถูกจับยกเพื่อให้เธอพลิกร่างกลับมานอนหงาย หญิงสาวยกแขนขึ้นกอดอกแทบจะทันที

“ดื้อ”

“ดื้อตรงไหนคะ ก็พรีนไม่ได้อยากมา”

“แล้วจะอยู่บ้านคนเดียวหรือไง”

“ปกติก็อยู่คนเดียวนี่คะ”

ธีรภัทรนิ่งไป เขาหรี่ตาลงเล็กน้อย มือหนาจับต้นแขนกลมเพื่อดึงให้หญิงสาวลุกขึ้นเดินตามเขาออกไปด้านนอก พรีญาภัสรีบคว้าเอาโทรศัพท์ขึ้นมาถือก่อนที่เธอจะรีบเดินตามร่างหนาออกไปเพื่อไม่ให้ตัวเองสะดุดล้มหากเดินตามไม่ทัน

‘มีใครว่างไหม ออกมากินข้าวกัน’ หนึ่งในคู่แฝดพิมพ์มาในไลน์กลุ่ม

‘ฉันอยู่ที่บริษัทกับพี่ธี เดี๋ยวฉันขอพี่ธีก่อน’ พรีญาภัสอ่านแล้วรีบตอบทันที

“พี่ธีคะ คู่แฝดชวนพรีนไปทานข้าวค่ะ”

“ไม่ให้ไป”

“ทำไมล่ะคะ”

“ทำตามนี้”

“ค่าๆ เอาแต่ใจตัวเองจัง” ท้ายประโยคหญิงสาวพึมพำเบาๆ พร้อมกับพิมพ์ตอบเพื่อนในไลน์แล้วปิดหน้าจอลง

“.....” ธีรภัทรที่ได้ยินแต่ก็ทำแค่มองหญิงสาวเท่านั้น

นั่งทำงานอยู่พักใหญ่จนใกล้จะถึงเวลามื้อเที่ยงโทรศัพท์เครื่องหรูก็ส่งเสียงดังขึ้น เจ้าของมันเหลือบตามองเล็กน้อยก่อนจะปิดเสียงมันแล้วคว่ำหน้าจอลง

“ทำไมคะ เด็กในสต็อกโทรมาตามเหรอ”

“รู้ดี”

“แน่ล่ะค่ะ พี่ไปสิคะ พรีนจะได้ออกไปหาเพื่อน”

“ไม่ล่ะ”

“ทำไมล่ะคะ”

“เบื่อ”

“ห๊ะ.....”

“ตามนั้น”

“ใช้ผู้หญิงเปลืองจังนะคะ”

“มีเสนอเข้ามา ก็แค่สนอง”

“.....”

พรีญาภัสชะงักไป ไม่ใช่เธอไม่รู้ว่าพี่ชายแต่ละคนของเธอเป็นยังไง เพียงแต่มันเป็นเรื่องส่วนตัวของพวกเขา ข้อดีของการที่บรรดาพี่ชายของเธอร้ายเรื่องผู้หญิงคือการที่พวกเขาทั้งหวงทั้งห่วงทั้งตามใจเธอ แต่ข้อเสียคือบางครั้งพวกผู้หญิงพวกนั้นก็ล้ำเส้นมากเกินไปจนมาวุ่นวายกับเธอ นั่นเป็นเหตุให้เธอไม่เคยไปไหนมาไหนเองเลย จะมีบรรดาพี่ๆสลับกันอยู่กับเธอตลอดหากเธอต้องการออกไปไหน