ตอนที่ 7 ไม่มีใครอยู่บ้าน

“ว่าไง” เสียงดุดันกรอกไปตามสายหลังจากที่ชายหนุ่มมือไวรับโทรศัพท์ของคนตัวเล็กที่ดังขึ้นโดยไม่ทันได้ดูชื่อ

“พี่ธี? นี่ผมโทรผิดเบอร์เหรอ” พีรรัตน์มีอาการแปลกใจเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ทักท้วงอะไรให้ธีรภัทรกับพรีญาภัสต้องกระอักกระอ่วน

“เปล่า มีอะไรว่ามา” เขาตอบน้องชายพลางกดเปิดลำโพง

“ผมจะโทรบอกว่าวันนี้ผมนอนคอนโดเพื่อนนะ งานไม่เสร็จอะ วันจันทร์ต้องส่งแล้ว ไม่ทำกันหามรุ่งหามค่ำไม่เสร็จแน่นอน” พีรรัตน์บอกน้ำเสียงเหนื่อยอ่อนเล็กน้อย เขารู้ดีว่าพรีญาภัสต้องนั่งฟังอยู่ด้วยแน่นอน

“ตามใจ” ธีรภัทรตอบน้องชาย แต่ก็ยังนวดยาให้หญิงสาวอย่างเบามืออยู่

“ยัยพรีนล่ะ” พีรรัตน์ถามขึ้นด้วยความสงสัย

“อยู่” พรีญาภัสส่งเสียงตอบ เธอสะดุ้งเมื่อปลายนิ้วเรียวกดลงบนรอยช้ำ นั่นทำให้เธอรู้ว่าเขากำลังสั่งให้เธอตอบ

“ทำอะไรวะ” พีรรัตน์อดเป็นห่วงหญิงสาวไม่ได้ เขารู้นิสัยพี่ชายของเขาดี

“ทายาอยู่” เจ้าของเสียงดุตอบแทนเมื่อเห็นเธออ้ำอึ้งอยู่

“หือ พรีนเป็นอะไรพี่” เขารีบถามด้วยความเป็นห่วง

“ฟกช้ำที่หลังนิดหน่อย” ธีรภัทรตอบชัดถ้อยชัดคำแบบมีนัยยะ

“ไปทำอะไรมา.....วางละนะ ขอโทษที่รบกวน” ถามจบก็ต้องสะดุ้ง เมื่อพีรรัตน์นึกขึ้นได้ว่าถ้าทายาที่หลังนั่นหมายความว่าต้องอยู่ที่ห้อง ถ้าไม่ใช่ห้องของธีรภัทร นั่นหมายความว่าตอนนี้ทั้งสองคนอยู่ในห้องของพรีญาภัส จึงรีบตัดบทแล้ววางสายไป

“ไอ้พี ไอ้บ้า คิดอะไรวะ” พรีญาภัสรีบโวยวายแต่ก็ไม่ทันเมื่อพีรรัตน์วางสายไปแล้ว

“.....”

ธีรภัทรไม่พูดอะไร เขาทายาให้เธอต่อไปเงียบๆ ในใจนึกถึงคำพูดของพีรรัตน์ บางทีน้องชายคนเล็กของเขาอาจจะรู้สิ่งที่เขากำลังคิดอยู่ แต่ก็ไม่แปลก เพราะปกติเขาจะอยู่บ้านกับพีรรัตน์และพรีญาภัสเป็นส่วนใหญ่ วีรวัฒน์กับคีตพัฒน์ย้ายออกไปอยู่คอนโดตั้งแต่เข้ามหาวิทยาลัย แต่เขาไปไม่ได้เพราะต้องคอยดูแลน้องเล็กทั้ง 2 คน

“พอแล้วค่ะ” หญิงสาวบอกพร้อมกับรวบคอเสื้อเข้ามาติดกระดุม

“นอนซะ วันนี้ไม่มีคนอยู่บ้าน ถ้ามีอะไรก็โทรไป อย่าออกไปจากห้อง พี่ไม่รับประกันความปลอดภัย” ธีรภัทรสั่งเสียงห้วนก่อนจะก้าวยาวๆออกจากห้องไปโดยไม่ลืมล็อกประตูเอาไว้ให้พรีญาภัสตามเดิม

ดวงตากลมโตมองตามจนแน่ใจว่าห้องของเธอได้รับการล็อกแน่นหนาเรียบร้อยแล้วก็ถอนหายใจโล่งอก นั่งนิ่งอยู่พักใหญ่ก็มองนาฬิกา เห็นเพิ่มทุ่มกว่าจึงลุกไปหยิบหนังสือมาเปิดอ่าน

ทางด้านธีรภัทร หลังจากรู้ว่าวันนี้พีรรัตน์ไม่อยู่บ้าน นั่นหมายความว่าคืนนี้ทั้งเรือนใหญ่จะมีแค่เขาอยู่กับพรีญาภัสแค่ 2 คน จึงกลับห้องของตัวเองแล้วอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนจะคว้ากุญแจรถแล้วรีบออกจากบ้านไป

“เป็นบ้าอะไรวะ มาแต่หัววัน” ศรุต เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของธีรภัทรด่าทักทายเพื่อนตามประสาคนสนิทกัน

“มึงสิบ้า” ธีรภัทรสวนกลับพลางทิ้งตัวกระแทกโซฟาด้วยสีหน้าหงุดหงิด

“เอ้า ไอ้ห่านี่” คิ้วหนาสมบุรุษขมวดเมื่อรับรู้ได้ว่าเพื่อนกำลังอารมณ์ไม่ดี

“.....” เจ้าของร่างสูงนั่งทำหน้าตึงเครียดโดยไม่ยอมพูดอะไร

ธีรภัทรมาถึงผับของเพื่อนสนิทก็บุกขึ้นไปที่ห้องทำงานแล้วทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟา เขามีท่าทางหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัดจนศรุตที่กำลังทำงานอยู่ต้องชะงักไป

“มีอะไรวะ” ศรุตถามก่อนจะวางมือจากงานที่ทำอยู่

“หงุดหงิด” ธีรภัทรตอบเสียงดุดัน

“หืม เล่ามา” ชายร่างสูงที่ผอมกว่าธีรภัทรเดินมานั่งลงที่โซฟาตัวเล็กพลางมองจ้องหน้า

“เล่าไม่ได้” ใบหน้าหล่อเหลาส่ายไปมา

“ความลับ?” เขาเสียงสูงขึ้นเล็กน้อยเชิงถาม

“ก็ไม่เชิง” ธีรภัทรทำหน้าครุ่นคิดเหมือนอยากจะเล่า แต่ก็ถอนหายใจออกมา

ศรุตเห็นอาการเพื่อนก็โทรลงไปสั่งลูกน้อง ให้จัดการนำเครื่องดื่มขึ้นมาให้เขากับธีรภัทรที่ห้องทำงาน

“แล้วเด็กๆมึงไปไหนหมด กูไม่เห็นช่วงนี้ออกมาใช้บริการห้องที่นี่เลย” หนุ่มคิ้วเข้มถามด้วยความแปลกใจ

“กูมีเป้าหมายของกูแล้ว” ธีรภัทรตอบอย่างไม่ทันคิด ก่อนจะชะงักไปเล็กน้อย

“หืม มึงพูดจริงเหรอ”

ระหว่างที่กำลังพูดคุยกัน พนักงานก็ได้นำเครื่องดื่มขึ้นมาเสิร์ฟให้กับทั้งคู่ จึงเหมือนเป็นการตัดบทสนทนา และเปลี่ยนเรื่องพูดคุยกันไปโดยปริยาย

“ห่า ภาระกูอีก” ศรุตสบถด่าเบาๆ เมื่อตอนนี้เขากับผู้ช่วยกำลังหิ้วปีกทั้งสองข้างของเจ้าบ้านที่กำลังแทบจะคลานให้ก้าวเท้าขึ้นบันได

หลายชั่วโมงที่ธีรภัทรดื่มอยู่กับศรุต จนเมื่อเขาเริ่มเมาศรุตจึงต้องขับรถมาส่งธีรภัทรที่บ้าน และให้ผู้ช่วยขับรถของเขาตามมารับกลับไปที่ผับต่อ

“ที่ไหน” เสียงอ้อแอ้อู้อี้พึมพำเมื่อเริ่มรู้สึกรำคาญ

“บ้านมึง สร่างเมาก็เดินเองได้แล้ว ห่า หนัก” ศรุตโวยวายเมื่อรู้สึกได้ว่าธีรภัทรเริ่มสร่างเมาแล้ว

“ส้นตีน กลับไปเลยไป” เจ้าของบ้านหนุ่มด่าเพื่อนพลางพยุงตัวเองยืนแต่ก็เซไปพิงผนังบ้านอยู่ดี

“คนอุตส่าห์มาส่ง ไม่ปล่อยนอนข้างถนนกับหมาก็ดีแค่ไหนละ” ศรุตด่ากลับแต่ก็ยอมปล่อยเพื่อนแต่โดยดี

“ค่อยว่ากัน” ธีรภัทรโบกมือไล่อย่างไม่ปิดบัง

“เออ งั้นกูไปละ ทิ้งร้านมา” เมื่อโดนเจ้าของบ้านไล่ เขาจึงยักไหล่ ก่อนจะโบกมือแล้วหมุนตัวเดินลงบันได

“เออ”

ดวงตาคมดุมองจ้องไปที่ประตูห้องนอนที่ถึงก่อนห้องนอนของเขา แววตาฉายประกายที่ใครเห็นก็คงต้องขนลุกอย่างช่วยไม่ได้ ขายาวก้าวมาหยุดอยู่หน้าประตู มือหนากำหลวมๆแล้วกระหน่ำทุบประตูเสียงดังสนั่นจนคนที่นอนหลับสนิทอยู่ข้างในตกใจต้องรีบมาเปิดประตู จนลืมสิ่งที่เจ้าของบ้านหนุ่มสั่งเอาไว้สนิทใจ

เมื่อบานประตูเปิดออก เจ้าของห้องก็ลอยหวือขึ้นบนบ่ากว้าง จากที่สะลึมสะลืออยู่หญิงสาวตื่นเต็มตาแทบจะทันที

“พี่ธี อะไรเนี่ย!!!” พรีญาภัสโวยวายเสียงดัง เธอพยายามดิ้นไปมา แต่ดูเหมือนคนที่อุ้มเธอพาดบ่าจะไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย ก่อนจะโดนโยนลงบนเตียงหลังใหญ่ เธอจุกจนร้องไม่ออก

“พี่เตือนเธอแล้วนะว่าอย่าออกจากห้อง นั่นรวมถึงเปิดประตูด้วย”

“.....พี่สาบานไหมว่าถ้าพรีนไม่เปิดประตูพี่จะไม่เปิดเข้ามาเอง”

“ไม่.....”

“แล้วเป็นบ้าอะไรคะ” หญิงสาวกรอกตามองบนต่อหน้าเขาอย่างไม่ปิดบัง เสียงที่เคยหวานใสบัดนี้แสบแก้วหูอย่างช่วยไม่ได้ เธอถามเขาด้วยความไม่พอใจ

“.....” ไร้เสียงตอบรับ ร่างสูงใหญ่กำยำยืนนิ่งอยู่แบบนั้น เขากวาดตามองคนตัวหน้าด้วยแววตาลุ่มลึก

พรีญาภัสเริ่มรู้สึกถึงความไม่ปลอดภัยโดยสัญชาติญาณ อาศัยจังหวะที่เขานิ่งรีบผวาลงจากเตียงแต่ก็ช้ากว่าเขา ชายหนุ่มที่ผ่านโลกผ่านประสบการณ์มาอย่างนับไม่ถ้วน แค่เห็นท่าทางก็รู้แล้วว่าคนตรงหน้าคิดจะทำอะไร

วงแขนแข็งแรงคว้าตัวคนที่กำลังออกตัววิ่งลงจากเตียงแล้วโยนลงไปบนเตียงอีกครั้ง ก่อนจะโถมตัวเองลงไปทับร่างบางเอาไว้ เพราะหากทำเพียงแค่คร่อมเอาไว้ เขารู้ดีว่าหญิงสาวจะต้องสู้เขาแน่นอน

“นอนเถอะ” เขาบอกพลางจ้องหญิงสาวด้วยสายตานิ่งลึก

“พี่เป็นบ้าอะไรเนี่ย” เธอโวยวายใส่เขาเสียงดัง พยายามผลักเขาออกเท่าที่แรงตอนนี้จะทำได้

“เปล่านี่” มือใหญ่จับรวบข้อมือคนข้างล่างกดลงกับที่นอนจนแน่น

“งั้นก็ปล่อยพรีนสิ”

“ไม่เอา จะนอน”

“กลับไปนอนห้องตัวเองค่ะ”

“บ้านพี่ พี่จะนอนที่ไหนก็ได้”