All Chapters of สายลับไซด์ไลน์ของคุณตำรวจสายเปย์: Chapter 11 - Chapter 20

หลังจากที่ฟ่านลั่วซีตัดสินใจได้ว่าจะหนีไปที่เมืองชิงสุ่ย เธอก็รีบเตรียมตัวในทันที ปึกเงินหนึ่งร้อยหยวนที่มัดรวมกันไว้เจ็ดปึกใหญ่ น้ำหนักรวมกันประมาณแปดกิโลกรัม นับว่าไม่ได้มากเกินกว่าที่เธอจะหิ้วหนีไหวอย่ามาดูถูกเด็กใช้แรงงานอย่างเธอนะ!ฟ่านลั่วซีฟาดอาหารมื้อเช้าชุดใหญ่ลงท้องอย่างรวดเร็ว ก่อนจะลุกขึ้นเดินไปสำรวจของรอบห้อง พบว่าเสื้อผ้าของ ‘พ่อ’ บุญทุ่มคนเมื่อคืนยังแขวนเรียงรายราวกับว่าอีกไม่นานเขาก็จะกลับมา รวมถึงข้าวของบางอย่างที่บังเอิญจำเป็นต่อการหนีของเธออีกด้วยนับว่าอีกความโชคดีคือเป่ยได้สั่งสอนเธอมาอย่างรอบด้าน ฟ่านลั่วซีจึงสามารถเปลี่ยนลุคของตัวเองให้กลายเป็นเด็กหนุ่มวัยรุ่นได้ด้วยเสื้อผ้าของ ‘พ่อ’ บุญทุ่มฟ่านลั่วซีเลือกสวมเสื้อฮู้ดตัวโคร่งสีเข้มทับเสื้อยืดข้างในเพื่อพรางหน้าอก และสวมกางเกงวอร์มผ้าหนาที่มีสายรัดเอวช่วยพรางสัดส่วนโค้งเว้าของผู้หญิงส่วนผมยาวสลวย ฟ่านลั่วซีใช้ถุงเท้ากีฬาคู่ใหม่มาตัดปลายออกแล้วสวมครอบหัวเหมือนตาข่ายเก็บผม ขมวดผมเป็นมวยต่ำแล้วยัดเข้าไป สวมหมวกฮู้ดทับแล้วดึงสายรูดให้กระชับพรางกรอบหน้า

บรรยากาศภายในโถงทางเดินหรูหราของโรงแรมเจียงเจิ้น โรงแรมระดับหกดาวดังก้องไปด้วยท่วงทำนองของดนตรีคลาสสิกที่แว่วกังวานมาจากห้องบอลรูมขนาดใหญ่งานวิวาห์สุดอลังการที่ถูกจัดขึ้นอย่างสมเกียรติของเจียงอวี้เฉิง บุตรชายคนโตแห่งตระกูลเจียงเพิ่งจะเสร็จสิ้นไปอย่างชื่นมื่นไร้ที่ติเจียงซือหยางในชุดสูทสากลสีเข้มตัดเย็บอย่างประณีต ซึ่งช่วยขับเน้นให้ภาพลักษณ์อันโดดเด่นของสารวัตรหนุ่มผู้หล่อเหลาให้ดูน่าเกรงขามยิ่งขึ้นเขาก้าวเดินออกมาด้วยความผ่อนคลายที่งานแต่งงานนี้ผ่านพ้นไปด้วยดี มือหนาเอื้อมขึ้นไปคลายปมเนกไทผ้าไหมที่รัดตึงอยู่รอบลำคอออกเล็กน้อย เพื่อระบายความอึดอัด ก่อนจะเบนสายตาไปทางเฟิงฉีที่เดินตามหลังมา“แม่สาวคนนั้นเป็นไงบ้าง?” เจียงซือหยางเอ่ยปากถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบ “หลังจากที่ฉันออกมา ได้มีร้องโวยวายบ้างหรือเปล่า?”เฟิงฉีส่ายหน้าวืด “ไม่มีเลยครับ นายน้อย”ชายหนุ่มเลิกคิ้วด้วยความแปลกใจเล็กน้อย ก่อนจะจางหายไป “น่าแปลก... ไม่โวยวายแล้วยอมรับเงินออกไปจากที่นี่ดี ๆ เหรอ?”“ครับ นายน

“ไปซูเปอร์มาร์เก็ตว่านเจียที่ถนนหนานชางค่ะ! เอ๊ย... ครับ!” ฟ่านลั่วซีรีบดัดเสียงให้ต่ำทุ้ม แล้วมุดตัวเข้าไปนั่งเบาะหลังของรถแท็กซี่ในวินาทีที่รถเคลื่อนตัวออกไป ฟ่านลั่วซีก็หลับตาลงพิงเบาะด้วยใจเต้นระรัว สองมือโอบกอดกระเป๋าเป้แน่น ก่อนที่แขนจะสัมผัสโดนความเย็นของโลหะเส้นเล็กที่ข้อมือเธอรีบถกแขนเสื้อขึ้น สร้อยข้อมือเงินเส้นเล็กที่สวมอยู่สะท้อนแสงจ้า มันคือของรับขวัญจากเป่ยที่มอบให้ในตอนที่เธอรับทำภารกิจแรกของเจียงอวี้เฉิงจู่ ๆ ความเย็นวาบก็แล่นผ่านสันหลัง ฟ่านลั่วซีคิดอย่างรวดเร็ว ตอนนี้เธอต้องตัดขาดกับเป่ยทุกสิ่งอย่าง ไม่แน่ว่าสร้อยข้อมือเส้นนี้อาจจะมีสัญญาณจีพีเอสอยู่ก็เป็นได้!ด้วยความตระหนก ฟ่านลั่วซีรีบกระชากสร้อยเส้นนั้นออกจนข้อมือแดงเถือก ประจวบเหมาะกับรถแท็กซี่กำลังติดไฟแดงเคียงข้างกับรถกระบะบรรทุกตะกร้าไก่ที่ส่งกลิ่นคาวคลุ้งฟ่านลั่วซีรีบกดปุ่มลดกระจกไฟฟ้าลงเสียงดัง อืดดด...“เฮ้ย! ไอ้หนุ่ม! เปิดทำไม แอร์มันออก!” ลุงคนขับแท็กซี่ตะโกนขึ้นมาทันทีพลางจ้องกระจกหลังตาเขม็ง “น้ำมันแพงนะเว้ย แล้วนั่นจะทำอะไรน

แสงอาทิตย์ยามอัสดงสีส้มทองทอประกายฉาบลงบนหลังคากระเบื้องดินเผาของเมืองโบราณชิงสุ่ย เมื่อรถบัสสีชมพูแล่นเข้าสู่เขตตัวเมือง บรรยากาศรอบข้างแตกต่างจากความวุ่นวายของเมืองหลวงอย่างสิ้นเชิงถนนลาดยางเล็กลงและคดเคี้ยวไปตามริมลำน้ำใสสะอาดที่สะท้อนเงาต้นหลิวลู่ลม สัญญาณโทรศัพท์บนหน้าจอมือถือของบรรดาอาม่าค่อย ๆ ลดลงจากห้าขีดเหลือเพียงขีดเดียว ก่อนจะกลายเป็นโนเซอร์วิซในบางจุดรถบัสชะลอจอดลงที่หน้าโรงแรมชิงสุ่ยการ์เดน ซึ่งเป็นอาคารไม้กึ่งปูนทรงโบราณที่ประดับไปด้วยโคมไฟสีแดง ฟ่านลั่วซีไม่รอช้า เธอรีบกระโดดลงจากรถ เพื่อทำหน้าที่พนักงานกิตติมศักดิ์ทันที“มาค่ะ อาม่า ค่อย ๆ ลงนะคะ เดี๋ยวหนูช่วยขนของเอง!” ฟ่านลั่วซีส่งเสียงใสพลางแบกกระเป๋าเดินทางใบน้อยใหญ่ของเหล่าอาม่าลงจากรถด้วยความคล่องแคล่ว มือหนึ่งหิ้วกระเป๋า อีกมือประคองอาม่าจางที่เข่าไม่ค่อยดีจนทุกคนบนรถต่างพากันเอ็นดูเมื่อกระเป๋าใบสุดท้ายถูกวางลงบนพื้นหน้าล็อบบี้ อาม่ายี่ที่สวมแว่นสายตามองฟ่านลั่วซีที่กำลังปาดเหงื่อ “ขอบใจมากนะ แม่หนู ถ้าไม่มีหนู พวกยายคงหลังยอกกันหมด แล้วนี่จะไปหายายที่ไหนล่ะ? ใ

ในระหว่างที่ฟ่านลั่วซีจัดการเก็บของและดูว่าจะต้องซื้ออะไรมาบ้าง ยายหลินก็มาเคาะห้อง เพื่อมอบกุญแจห้องให้ เธอก็จัดการล็อกห้องเรียบร้อย ก่อนจะลงไปข้างล่าง แล้วเดินออกจากเรือนริมน้ำไปสู่ถนนหินของเมืองชิงสุ่ย เพื่อเริ่มต้นภารกิจสร้างตัวตนใหม่เมืองชิงสุ่ยยามสายนั้น มีเสน่ห์ราวกับภาพวาดพู่กันจีน ฟ่านลั่วซีเดินสำรวจไปตามตรอกซอกซอยที่ขนานไปกับลำน้ำ พลางกวาดสายตาสำรวจทุกอย่างรอบตัว ทั้งพิกัดร้านค้าต่าง ๆ ทางหนีทีไล่ และแหล่งที่ผู้คนพลุกพล่านที่สุดฟ่านลั่วซีแวะเข้าร้านขายเสื้อผ้าสำเร็จรูปเล็ก ๆ หิ้วชุดผ้าฝ้ายและกางเกงลินินที่ดูธรรมดาที่สุดมาสองสามชุด แวะร้านเครื่องเขียนซื้อสมุดบันทึก และไม่ลืมเข้าร้านสะดวกซื้อ เพื่อซื้ออุปกรณ์ต่าง ๆ ทั้งกลอนห้องพัก ที่ดักประตู กระเป๋าใบเล็ก และของอื่น ๆ ที่จำเป็นต่อการใช้ชีวิตในทุก ๆ ก้าวที่เดินผ่านร้านรวงต่าง ๆ ฟ่านลั่วซีไม่ลืมที่จะคอยหันซ้ายหันขวา คอยเช็กว่ามีใครจับตาดูหรือสะกดรอยตามมาบ้าง ด้วยการมองเงาสะท้อนข้างหลังผ่านกระจกร้านค้ารายทางแม้ว่าตอนนี้ เธอจะหลบหนีมาไกลถึงเมืองกันดารไร้สัญญาณอย่างชิงสุ่ยแล้ว ฟ่านลั่วซีก็จำเป็นต้