All Chapters of สายลับไซด์ไลน์ของคุณตำรวจสายเปย์: Chapter 21 - Chapter 30

เจียงซือหยางก้าวเท้าออกมาจากห้องรับแขกอย่างอารมณ์ดี เมื่อนิ้วเรียวยาวหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาสไลด์หน้าจอเปิดดูตัวเลขในบัญชีธนาคารที่พุ่งสูงปรี๊ดขึ้นมาหลายหลักจากการโอนอย่างไม่ยั้งมือของบิดาตามคำสั่งของมารดาเอาล่ะ... มีทุนไปถอนรากถอนโคนเป่ยแล้ว!เขาเก็บโทรศัพท์ลงในกระเป๋ากางเกงพลางฮัมเพลงในลำคออย่างอารมณ์ดี ก่อนจะผลักประตูบานหนาเข้าไปในห้องทำงานส่วนตัว ซึ่งมีเฟิงฉีรอคอยการรายงานสถานการณ์อยู่ด้วยสีหน้าเคร่งเครียดจริงจัง“ว่าไง อาฉี มีข่าวคราวอะไรของพวกมันบ้าง?” เจียงซือหยางเอ่ยถาม พลางทิ้งตัวลงนั่งเอนหลังบนเก้าอี้ตัวใหญ่ ภายในห้องเต็มไปด้วยจอมอนิเตอร์ แฟ้มคดี และแผนที่จุดยุทธศาสตร์ที่ถูกมาร์คไว้ด้วยสีแดงเฟิงฉีพยักหน้าเล็กน้อย “ตึงมือพอดูครับ นายน้อย”เขาส่งกระดาษรายงานส่งให้เจ้านาย พร้อมอธิบาย “แปลกที่เราไม่สามารถเจาะเข้าองค์กรเป่ยได้เลย ไม่รู้ว่าพวกมันรับคนเข้าทำงานยังไง แต่เท่าที่สายสืบของเราสืบมาได้ มีข่าวลือออกมาว่าพวกมันกำลังมีการนัดแนะส่งมอบของผิดกฎหมายล็อตใหญ่ที่ชิงสุ่ยครับ”“แต่เรายังไม่แน่ใจเรื่องวันเวลาและสถานที่ครับ นายน้อย” เฟิงฉีขมวดคิ้วแน่น “แต่ชิงสุ่ยเป็นเมืองแถวชายขอบ มีลำน้

แสงแดดยามบ่ายแก่ ๆ เริ่มทอดตัวลงต่ำบนผิวน้ำของลำน้ำชิงสุ่ยจนเกิดเป็นประกายระยิบระยับล้อแสงตะวัน ในขณะนั้นเอง รถมอเตอร์ไซค์คู่ใจสภาพเก๋า แต่เครื่องยนต์ยังแน่นปึ้กของช่างจางหยาง ช่างซ่อมหนุ่มมาดเซอร์ ที่พ่วงตะกร้าเครื่องมือเหล็กใบเขื่องไว้ท้ายรถแล่นเข้ามาจอดสนิทนิ่งอยู่ที่หน้าเรือนริมน้ำตระกูลหลินเขาขยับตัวลงจากรถอย่างคล่องแคล่ว พลางถอดแว่นสายตากรอบหนาเตอะที่ออกมาชั่วคราว เพื่อปาดหยาดเหงื่อที่ซึมชื้นตามไรผมและใบหน้าคมเข้มที่เริ่มรกรุงรังไปด้วยหนวดเคราสีครึ้มที่เขาจงใจปล่อยให้ขึ้น เพื่อพรางตัวตนที่แท้จริงแม้ว่าเขาจะนั่งกระดิกเท้ามาสบาย ๆ บนรถยนต์คันหรูมาตลอดทาง ตั้งแต่เมืองหลวง จนกระทั่งเข้าเขตเมืองชิงสุ่ย ที่เขาได้ย้ายตัวออกมาขี่มอเตอร์ไซค์คู่ใจเข้ามา เพื่อความแนบเนียนคิดว่าจะไม่ไกล แต่ก็เล่นเอาเหงื่อแตกเหมือนกันนะ!เจียงซือหยางก้าวเท้าเข้าไปหายายหลิน เจ้าของที่พักที่กำลังนั่งฟังละครวิทยุอยู่บนแคร่ไม้ไผ่ใต้ร่มเงาของต้นหูกวางใหญ่ที่แผ่กิ่งก้านสาขาอย่างร่มรื่น “ยายหลินครับ”“อ้าว... มาถึงแล้วรึ? พ่อหนุ่มจางหยาง” ยายหลินเหลือบ

หลังจากที่เจียงซือหยางถ่างตาศึกษาและเปรียบเทียบข้อมูลสถานที่จริงกับแผนที่เมืองชิงสุ่ยจนเกือบรุ่งสาง ทั้งที่ความจริงแล้ว เขาควรจะเหนื่อยล้าจะแทบลืมตาไม่ขึ้น แต่กลับกัน เขากลับข่มตาไม่ลงไม่รู้ว่าเป็นเพราะแปลกที่รึเปล่า? แต่เขาเป็นคนนอนง่าย แค่หัวถึงหมอนก็หลับได้ทันที เพื่อพักร่างกาย แต่มาในค่ำคืนนี้ ความกังวลใจอะไรบางอย่างกดแน่นอยู่ในอก จนเขาไม่สามารถหลับได้ลงจริง ๆชายหนุ่มจึงตัดสินใจลุกขึ้นหยิบกล้องส่องทางไกลและสมุดบันทึกเล่มเล็ก แล้วก้าวเท้าอย่างแผ่วเบาที่สุด เพื่อไม่ให้พื้นไม้ส่งเสียงดังออกจากห้อง มุ่งหน้าขึ้นไปยังดาดฟ้ากว้างขวางเขายืนตระหง่านอยู่ท่ามกลางสายลมเย็นในยามค่ำคืน สายตาคมกริบจดจ้องไปยังสายน้ำที่ไหลเอื่อยอย่างไม่วางตา มือหนาพลิกดูนาฬิกาข้อมือทุกครั้งที่มีเรือขนส่งสินค้าแล่นผ่านคุ้งน้ำหน้าเรือนริมน้ำลำแล้วลำเล่าเจียงซือหยางเฝ้าสังเกตการณ์และบันทึกข้อมูลอย่างอดทน จนกระทั่งแสงสีทองอ่อน ๆ ของรุ่งอรุณเริ่มรำไรที่ขอบฟ้าเหนือขุนเขา เจียงซือหยางจึงลอบถอนหายใจยาวพลางเก็บอุปกรณ์สอดแนมเตรียมตัวกลับเข้าที่พัก เพื่อพักสายตาสักครู่ ก่อนจะเริ่มงานช่างในเว

เมื่อถูกหญิงสาวปิดประตูใส่หน้าอย่างนั้นที่มาพร้อมความจริงอันน่าสนุกที่ว่าเพื่อนข้างห้องกลับกลายเป็นคนคุ้นเคยเสียอย่างนั้น พาให้เจียงซือหยางเดินกลับเข้าตัวเองอย่างครุ่นคิดเพราะจากที่เฟิงฉีรายงาน หญิงสาวเอาชุดของเขาและเงินออกจากโรงแรมเจียงเจิ้นไปอย่างเงียบ ๆ ไม่โวยวายหรือป่วนงานแต่งของพี่ใหญ่เลยแม้แต่น้อย เขาจึงไม่ได้คิดติดใจตามอะไรต่อแต่เดิม เขายังคิดว่าฟ่านลั่วซีน่าจะเอาเงินหลายแสนไปซื้อบ้าน ใช้ชีวิตอย่างสุขสบายในเมืองหลวง ไม่คิดไม่ฝันว่าจะหนีมาใช้ชีวิตไกลถึงชายแดนขนาดนี้!หรือว่าจะอกหักจากพี่ใหญ่ เลยทำใจอยู่ต่อที่เมืองหลวงแล้วเห็นพี่ใหญ่กับพี่สะใภ้สวีทกันไม่ไหว เลยต้องหลบมาพักใจที่นี่... อืม... เข้าใจได้ เข้าใจได้...แล้วดูจากท่าทีเมื่อครู่ ดูเหมือนเธอจะจำเขาไม่ได้จริง ๆ ... มือหนายกขึ้นลูบคางอย่างใช้ความคิด ก่อนที่มือสากจะสัมผัสได้ถึงหนวดเครารกครึ้มเจียงซือหยาง “...”เออ! ถ้าเธอจำได้สิแปลก!ไอ้หยางเอ๊ย! หนวดเคราดกดำขนาดนี้ เธอไม่วิ่งหนีก็บุญแล้ว!แต่ไม่ว่ายังไง เจียงซือหยางก็สังหรณ์ใจแปลก ๆ เกี่ยวกับเพื่อนข้างห

หลังจากที่กินข้าวเสร็จเรียบร้อย ฟ่านลั่วซีก็รื้อกระเป๋าอุปกรณ์สายลับที่องค์กรเป่ยให้มาอีกครั้ง เพื่อหาเครื่องมือที่จะช่วยยืนยันความปลอดภัยว่าทาสแมวหนวดดกคนนั้นจะไม่สุ่มสี่สุ่มห้าพังประตูเข้ามาหาเธอในยามวิกาล เพราะคิดว่าสิ่งที่เตรียมไว้คงไม่พอแล้วมือเรียวควานไปจนเจอเลเซอร์เซนเซอร์ตรวจจับผู้บุกรุก ซึ่งภายนอกเป็นกล่องพลาสติกจิ๋วสองอันสีดำขลับดูทะมัดทะแมงคู่มืออธิบายหลักการของมันคือการยิงลำแสงเลเซอร์สีแดงเข้มพาดผ่านพื้นที่ หากมีวัตถุใดตัดผ่านลำแสง เครื่องจะแผดเสียงไซเรนเตือนภัยระดับเดียวกับที่ใช้ในธนาคารทันที“ต้องติดให้เนียน อย่าให้ใครเห็นเข้าจนไหวตัวทันล่ะ!” เธอกัดปากพึมพำอย่างมุ่งมั่นหญิงสาวลากเก้าอี้ไม้ตัวเตี้ยมาวางหลังบานประตู ก่อนจะปีนขึ้นไปยืนจนสุดความสูงพลางเขย่งเท้าเพื่อแปะแถบกาวสองหน้าเข้ากับวงกบประตูฝั่งในแต่ทว่าด้วยระบบประมวลผลเกรดบีที่มักจะทำงานก่อนมีการสั่งการ ทันทีที่ปลายนิ้วเธอสัมผัสปุ่มเปิด เครื่องก็สั่นสะเทือน โดยไม่รอให้เธอติดตั้งให้เสร็จลำแสงเลเซอร์สีแดงเข้มพุ่งออกมาจากตัวเครื่องด้วยองศาที่บิดเบี้ยว แทนที่จะย