All Chapters of สายลับไซด์ไลน์ของคุณตำรวจสายเปย์: Chapter 31 - Chapter 40

พอเห็นสีหน้างงงวยของเจียงซือหยาง ฟ่านลั่วซีก็ก้มหน้าเขี่ยเส้นบะหมี่ในชามพลางหัวเราะแห้ง ๆ ไม่อยากขัดจังหวะบรรยากาศ ก็เลยเล่าเรื่องของตนเองบางส่วน...ต่อให้เขาเป็นเป่ย เขาก็คงรู้อยู่แล้ว แต่ถ้าหากไม่ใช่... อย่างน้อยอดีตของเธอคงจะทำให้เขาใจอ่อน ยอมยื่นมือมาช่วยเหลือเธอในยามคับขันได้บ้างล่ะมั้ง?“หนูเองก็ไม่ได้เป็นคนดีเด่อะไรหรอกค่ะ พี่หยาง... หนูก็แค่คนธรรมดาที่ต้องหาเช้ากินค่ำ มีพ่อแม่เป็นครูชนบท แต่ก็ด่วนจากไปจนหนูต้องเป็นเด็กกำพร้า”“กัดฟันดิ้นรน ทำงานพาร์ทไทม์เลี้ยงดูตัวเองตั้งแต่เด็ก... จนโชคชะตา ทำให้หนูได้ไปเจอพี่ผู้ชายคนหนึ่ง เขาเทคแคร์ดูแลหนูดีมากเลย... จนบางครั้งหนูก็ยังคิดเลยว่าอยากให้เรารักกันจริง ๆ อยู่กันไปนาน ๆ ” ฟ่านลั่วซียิ้มด้วยรอยยิ้มจืดเจื่อนเพราะฟ่านลั่วซีรู้ดีว่าตนเองต่างหากที่มีเจตนาไม่ดีในการเข้าหาเจียงอวี้เฉิง และยิ่งรู้สึกผิดมากขึ้นไปอีกที่ได้รับการดูแลจากเจียงอวี้เฉิงเป็นอย่างดี จนกระทั่งวันหนึ่งที่เธอไม่สามารถติดต่อเขาได้อีกเลยในวันนั้นเป็นวันที่ฟ่านลั่วซีทั้งดีใจและเสียใจไปพร้อม ๆ กัน... ดีใจที่ไ

บนทางหลวงสายหลักที่มุ่งหน้าสู่เมืองชิงสุ่ย รถเอสยูวีสีดำทะมึนคันหนึ่งกำลังพุ่งทะยานไปตามท้องถนนด้วยความเร็วสูงจนเข็มไมล์แทบจะค้างสั่นแสงไฟจากเสาไฟฟ้าข้างทางที่เรียงรายสลับกับความมืดมิดสาดส่องผ่านกระจกหน้าเข้ามาวับแวมเป็นจังหวะ เผยให้เห็นใบหน้าของอาเล่อที่ยังคงทิ้งร่องรอยของบาดแผลเป็นเล็ก ๆ ที่เพิ่งจะเริ่มตกสะเก็ดพาดผ่านโหนกแก้มขณะที่เอ้อร์ฮั่ว ซึ่งนั่งประจำตำแหน่งข้างคนขับ กำลังก้มหน้าก้มตาเปิดแผนที่ในแท็บเล็ตสลับกับการไล่อ่านรายงานจากฝ่ายไอทีด้วยสีหน้าหงุดหงิด“คราวนี้ แกแน่ใจนะว่าพิกัดจะไม่พลาดเหมือนคราวก่อนอีก? ถ้าต้องคว้าน้ำเหลวอีกล่ะก็ หัวพวกเราได้หลุดจากบ่าแน่” อาเล่อเอ่ยถามด้วยเสียงแหบพร่าพลางเหยียบคันเร่งอย่างโมโหจัด เมื่อนึกถึงความผิดพลาดครั้งล่าสุด “หวังว่าพิกัดจากฝ่ายไอทีรอบนี้จะไม่พาเราเข้าเล้าไก่อีกนะ!”เอ้อร์ฮั่วถอนหายใจ “คงไม่แล้วแหละ พี่! ถ้าฝ่ายไอทียังพลาดอีก หัวหน้าก็ไปเฉ่งไอทีสิ จะมาจัดการพวกเราได้ยังไง”“แต่จะว่าไป... ยัยนั่นก็เก่งนะ ทั้งที่ไม่มีเงิน ไม่มีบัตรยืนยันตัวตน แต่ยังอุตส่าห์

บนดาดฟ้าของเรือนริมน้ำตระกูลหลินในยามค่ำคืนกลายเป็นห้องรับประทานอาหารส่วนตัวของคนแปลกหน้าสองคนไปเสียแล้ว ตั้งแต่ปาร์ตี้หม้อไฟหม่าล่าในคืนนั้นทั้งเจียงซือหยางและฟ่านลั่วซีต่างก็รู้กันโดยนัยว่าเมื่อเข็มสั้นของนาฬิกาชี้เลขเจ็ดเมื่อไหร่ ทั้งคู่จะหอบหิ้วอาหารมื้อเย็นขึ้นมาพบกันที่นี่ เพื่อพูดคุยแลกเปลี่ยนกัน ท่ามกลางเสียงลมเย็นที่พัดผ่านและแสงไฟสลัวจากเมืองเก่าที่ดูเงียบเหงาหญิงสาวเฝ้าสังเกตเขามานานหลายวัน แสร้งเปิดโอกาสให้เขาสามารถทำร้ายเธอได้ ไม่ว่าจะใช้อาวุธหรือวางยา โดยที่ฟ่านลั่วซีคอยลอบสังเกตและระวังอยู่ในทีทว่าผ่านมานานขนาดนี้ เจียงซือหยางก็ยังวางตัวเป็นเพื่อนร่วมห้องปกติทั่วไป ซึ่งมันผิดวิสัยของมือสังหารที่ส่งมาเก็บเธอเป็นอย่างมาก!ดูอย่างคืนนั้นที่โรงแรมเจียงเจิ้นสิ ไอ้หัวล้านนั่นไม่เก็บเจตนาเลยสักนิดเดียว! วางยาหวังล่วงเกิน แล้วจะเก็บเธอ!ถ้ามีคำสั่งเก็บแบบนี้แล้ว มือสังหารก็มักจะหาช่องว่างแล้วเก็บในทันที ไม่มัวมารีรอหยอกล้อเหยื่ออยู่แบบนี้หรอก!แต่ฟ่านลั่วซีก็รู้ดี มือสังหารนั้นมีหลายแบบ แบบที่ต้องการเล่นกับเหยื่อก่อนเก็บก็มีเช่นกัน

เจียงซือหยางพาฟ่านลั่วซีเดินลัดเลาะลึกเข้าไปสู่เขตชั้นในของน้ำตกอวี้หลิง เส้นทางที่ขรุขระและเต็มไปด้วยมอสส์สีเขียวครึ้ม ทำให้นักท่องเที่ยวส่วนใหญ่ถอดใจจนผู้คนเริ่มบางตาลงเหลือเพียงเสียงของมวลน้ำมหาศาลที่ซัดสาดลงกระทบโขดหินเบื้องล่างดังสนั่นหวั่นไหว ไอละอองน้ำเย็นเฉียบลอยล่องในอากาศปะทะผิวหน้าจนชุ่มฉ่ำชื่นใจฟ่านลั่วซีที่เพิ่งขวัญเสียจากเหตุการณ์ส้มกระจาย กลับมาร่าเริงอีกครั้งราวกับดอกไม้ได้น้ำ เมื่อเห็นความอลังการของแลนด์มาร์กตรงหน้า สองดวงตากลมโตกวาดมองไปทั่ว เพื่อสำรวจที่ทางต่าง ๆเธอรีบคว้าข้อมือหนาของพี่ชายข้างห้องจูงเดินนำลิ่วไปหาทำเลทองริมโขดหินที่ยื่นออกไปเกือบกึ่งกลางลำธาร“พี่หยาง! ดูนั่นสิคะ ตรงนั้นไง ที่นั่งระดับวีไอพีที่หนูได้ยินพี่เหม่ยรีวิวมา!” เธอชี้ไม้ชี้มือไปที่โขดหินแบนราบขนาดใหญ่ซึ่งมีกิ่งก้านของต้นไม้โบราณแผ่คลุมบังแดดไว้ให้อย่างพอดิบพอดีทั้งคู่นั่งลงจัดแจงวางสำรับปิกนิกด้วยกันอย่างมีความสุข แม้ไข่ต้มใบชาเจ้าดังจะมีสภาพดูไม่จืด เพราะแรงกระแทกจนเปลือกแตกยับเยิน แต่ในยามที่ได้นั่งกินท่ามกลางเสียงนกและเสียงน้ำตกเช่นนี

หลังจากดื่มน้ำขิงรสเผ็ดร้อนที่ฟ่านลั่วซีตั้งใจต้มให้จนหมดถ้วย เจียงซือหยางก็เดินกลับเข้าสู่พื้นที่ส่วนตัวในห้องสามศูนย์หก ความอุ่นซ่านที่ยังหลงเหลืออยู่ในลำคอขัดแย้งกับความเย็นเยียบในแผ่นหลัง เมื่อเขาปิดล็อกประตูห้องอย่างแน่นหนาเขาหยิบโทรศัพท์ดาวเทียมขึ้นมาทันทีที่มันสั่นเตือน รหัสลับที่ปรากฏบนหน้าจอคือการโทรรายงานจากเฟิงฉี คนสนิทของเขา“ว่ามา” เจียงซือหยางกรอกเสียงลงไปในสาย สายตาคมกริบจ้องมองออกไปนอกหน้าต่างที่มืดมิด“รายงานเรื่องผู้หญิงที่นายน้อยให้ตามสืบครับ” เฟิงฉีตอบกลับด้วยน้ำเสียงจริงจัง “พอนายน้อยมาร่วมงานแต่งของคุณชายใหญ่ เธอก็เปลี่ยนชุดของนายน้อยแล้วขึ้นแท็กซี่ตรงไปที่ซูเปอร์มาร์เก็ตว่านเจียที่ถนนหนานชาง”“ตอนที่เธอออกมามีถุงช้อปปิ้งเพิ่มมาอีกหนึ่งใบครับ ก่อนที่จะเรียกแท็กซี่ไปที่สถานีขนส่งตะวันออก ภาพจากกล้องวงจรปิดมุมอับบอกว่าเธอต้องการจองรถไปที่ชิงสุ่ย แต่ว่ารถเต็มหมดครับ”เจียงซือหยางขมวดคิ้ว “แล้วเธอมาถึงชิงสุ่ยได้ยังไง?”“เธอใช้วิธีที่พวกเราคาดไม่ถึงครับ นายน้