All Chapters of สายลับไซด์ไลน์ของคุณตำรวจสายเปย์: Chapter 41 - Chapter 50

เช้าวันถัดมา บรรยากาศภายในเมืองชิงสุ่ยดูจะมืดสลัวปกคลุมด้วยหมอกจาง ๆ ทว่าภายในใจของเจียงซือหยางกลับมืดครึ้มและสับสนยิ่งกว่าข้อมูลเชิงลึกเกี่ยวกับตัวตนและเส้นทางการหนีของฟ่านลั่วซีที่ได้รับจากคนสนิทเมื่อคืน ทำให้เขานอนไม่หลับเกือบทั้งคืน กระวนกระวายใจจนแทบจะกลายเป็นความระแวงที่เกาะกินจิตใจร่างสูงพยายามสงบสติอารมณ์ด้วยการออกไปตระเวนติดตั้งกล้องวงจรปิดเพิ่มเติมตามจุดอับสายตารอบนอกเมือง ทว่าดวงตาจิ้งจอกของเขากลับสะดุดเข้ากับรถเอสยูวีสีดำทะมึนคันหนึ่งที่ขับวนเวียนอย่างผิดสังเกตเจียงซือหยางจดจำเลขทะเบียนรถคันนั้นไว้จนขึ้นใจ ก่อนจะรีบกลับมาที่เรือนริมน้ำตระกูลหลิน เพื่อเปิดจอมอนิเตอร์ตรวจสอบข้อมูลทันที เพราะความสังหรณ์ใจบางอย่างรบกวนจิตใจเขาไม่หยุดทว่าในระหว่างที่เขากำลังรอให้ระบบส่งสัญญาณไร้สายโหลดข้อมูลแสดงผลบนหน้าจอ เสียง โครม! สนั่นหวั่นไหวก็ตามมาด้วยเสียงกรีดร้องลั่นอย่างตกใจ ซึ่งดังทะลุออกมาจากห้องสามศูนย์ห้าข้าง ๆ นี่เอง!เจียงซือหยางชะงักกึก ความระแวงที่สะสมมาตลอดทั้งคืนมลายหายไปในพริบตา แทนที่ด้วยความร้อนรนกระวนกระวายอย่างที่เขาเองก็หาคำตอบไม

สายลมยามค่ำคืนบนดาดฟ้าพัดเอาความเย็นชื้นหอบใหญ่มาปะทะร่าง แต่มันกลับไม่อาจดับความร้อนรุ่มในใจของเจียงซือหยางลงได้เลยเขานั่งรออยู่บนม้านั่งตัวเดิม สายตาเหม่อมองออกไปในความมืดจนกระทั่งได้ยินเสียงฝีเท้าเบา ๆ และกลิ่นหอมของอาหารลอยนำมาก่อนที่จะเห็นตัวเสียอีกฟ่านลั่วซีหอบหิ้วถุงเสบียงพะรุงพะรังขึ้นมาด้วยใบหน้ายิ้มแย้มที่ดูจะพยายามประจบประแจงเป็นพิเศษ เธอจัดแจงรื้อของกินออกมาวางเรียงรายจนเต็มโต๊ะม้านั่งปูนรอบนี้ไม่มีหม่าล่าหรือเส้าข่าว แต่เป็นชุดอาหารไก่แช่เหล้าและปลาเก๋านึ่งซีอิ๊วร้อน ๆ จากร้านดังในตลาด รวมถึงเครื่องดื่มกระป๋องที่แช่เย็นเจี๊ยบ“มาแล้วค่ะ พี่หยาง! วันนี้หนูขอไถ่โทษแบบจัดเต็ม ทั้งเรื่องท่อน้ำแตกแล้วก็เรื่องที่ทำพี่หัวโนด้วยนะคะ” ฟ่านลั่วซีรีบกุลีกุจอแกะกล่องอาหารพลางทำท่าจะช่วยตักแบ่งให้เสร็จสรรพ“มา พี่ช่วย...” เจียงซือหยางขยับตัวจะเข้าไปช่วยหยิบจัดแจง“ไม่ต้องเลยค่ะ! วันนี้ พี่เป็นผู้มีพระคุณของหนู นั่งเฉย ๆ ไปเลย หนูจะบริการทั้งอาหารและเครื่องดื่มเอง พี่หยางคนเก่ง ห้ามขยับนะคะ” ฟ่านลั่วซีเบ

“เอ่อ...” ฟ่านลั่วซีอึกอักอย่างไม่กล้าบอก ด้วยยังไม่อยากระบุชี้ชัดถึงเป่ยไปถึงขนาดนั้น “หนู... จำไม่ได้แล้วค่ะ”เจียงซือหยางพยักหน้าอย่างเข้าใจ บางทีความเชื่อใจในระหว่างพวกเขาอาจจะยังไม่มากพอ แต่เอาเท่าที่เธอยอมเล่าให้ฟังก็มากพอแล้ว เขาจึงได้เปลี่ยนเรื่อง “ไม่เป็นไร จำไม่ได้ก็ช่างมัน... มากินข้าวเถอะ เดี๋ยวปลานึ่งจะเย็นหมด”“พี่หยาง... พี่ใจดีจังเลยค่ะ” ฟ่านลั่วซีกลับมายิ้มกว้างอีกครั้ง“พี่ไม่ได้ใจดีหรอก พี่แค่อยากกินข้าวเงียบ ๆ ไม่อยากฟังเราร้องไห้ตอนกินข้าวก็เท่านั้นแหละ” เจียงซือหยางตอบกลบเกลื่อนพลางคีบไก่แช่เหล้าชิ้นโตวางลงในชามของเธอฟ่านลั่วซีแสร้งสูดน้ำมูกเสียงดัง ก่อนจะมองค้อน “พี่หยางอ่ะ!”หญิงสาวส่งเสียงประท้วงได้เพียงเท่านั้น ก่อนจะก้มหน้าก้มตากินข้าวต่ออย่างเบาใจไปหนึ่งเปลาะท่ามกลางแสงจันทร์ที่สาดส่อง เจียงซือหยางมองฟ่านลั่วซีที่กลับมาเคี้ยวข้าวตุ่ย ๆ อย่างเอร็ดอร่อยอีกครั้งหินหนักที่เคยถ่วงทับในใจของเขาถูกทำลายทิ้งตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ บางทีคำพูดของ

บรรยากาศยามบ่ายแก่ ๆ ในเมืองชิงสุ่ยเริ่มอบอ้าวด้วยแสงแดดที่ลอดผ่านหมู่เมฆ ฟ่านลั่วซีในชุดลำลองสวมหมวกปีกกว้างใบโตกำลังออกแรงปั่นจักรยานแม่บ้านคันเก่าที่มีตะกร้าหน้าใบใหญ่เธอเพิ่งกลับจากการนำชุดฮั่นฟู่ไปส่งให้แขกที่โรงแรมชิงสุ่ยการ์เดน ขาเรียวเล็กปั่นไปตามทางลาดอย่างอารมณ์ดี พลางฮัมเพลงเบา ๆในเวลาเดียวกัน รถเอสยูวีสีดำทะมึนฟิล์มมืดสนิทกำลังขับละเลียดไปตามถนนรอบนอกเมือง ภายในรถมีชายฉกรรจ์สองคนในชุดลำลองแววตาเหี้ยมเกรียมกำลังปรึกษากันด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด“เท่าที่ตระเวนดูรอบเมืองชิงสุ่ยมา ฉันว่าโรงงานร้างทางทิศใต้เนี่ยแหละเข้าท่าที่สุดแล้ว” อาเล่อที่เป็นคนขับเอ่ยขึ้น พลางเคาะพวงมาลัยเป็นจังหวะ “ห่างไกลผู้คน ทางเข้าออกซับซ้อน เหมาะจะเป็นสถานที่ให้บอสมาส่งของใหญ่รอบนี้ที่สุด”“อื้อ ฉันก็เห็นด้วยกับพี่” เอ้อร์ฮั่วพยักหน้าเห็นพ้อง “สถานที่น่ะพร้อมแล้ว แต่งานรองนี่สิ... ไอ้ภารกิจส่องนกเนี่ยสิปัญหา เราตระเวนรอบเมืองมาเป็นอาทิตย์แล้ว ยังไม่เห็นแม้แต่เงาของยัยเด็กนั่นเลย ถ้างานนี้พลาดไปถึงหูบอส พวกเราได้กลายเป็นศพเฝ้าโรง

ป้าสะใภ้หลิวกุลีกุจอจะเอารถมอเตอร์ไซค์พ่วงข้างของแกมาให้เจียงซือหยางยืมใช้ชั่วคราว แต่ฟ่านลั่วซีที่หน้าตาตื่นรีบปฏิเสธพลางอาสาว่าเธอจะพาเขาไปส่งเอง สายตาของเธอกวาดมองรอยถลอกปอกเปิกที่แขนของชายหนุ่มด้วยความเสียใจ“พี่หยาง ไปโรงพยาบาลเถอะค่ะ แผลใหญ่ขนาดนี้หนูว่ากระดูกกระเดี้ยวจะหักหรือเปล่าก็ไม่รู้!” เธอละล่ำละลักบอก มือไม้สั่นไปหมด“ไม่ต้องถึงมือหมอหรอก เสี่ยวซี กลับไปทำแผลที่ห้องก็ได้” เจียงซือหยางเอ่ยเสียงเรียบพลางค่อย ๆ ขยับแขนขาเช็กอาการ แม้จะปะทะกันอย่างจัง แต่ด้วยทักษะการผ่อนแรง ทำให้เขาบาดเจ็บเพียงภายนอกเท่านั้นกางเกงยีนเนื้อหนาช่วยเซฟเข่าเขาไว้ได้มาก จนมีเพียงรอยช้ำห้อเลือดและแผลถลอกแดง ๆ ที่ไม่มีเลือดไหลซิบมากนัก ส่วนที่แขนก็แค่ผิวหนังกำพร้าถลอกเป็นปื้นกว้างแต่ไม่ลึก “พี่เจ็บแค่นิดเดียว แลกกับที่เราไม่โดนชนก็นับว่าคุ้มแล้ว”ฟ่านลั่วซีเม้มริมฝีปากแน่น ความรู้สึกผิดแล่นริ้วขึ้นมาจุกที่อก เธอประคองเขาให้ขึ้นซ้อนท้ายจักรยานแม่บ้านของเธอซึ่งจอดทิ้งไว้ข้างทาง “นั่งดี ๆ นะ พี่หยาง แผลพี่เลือดออกเต็มเลยเนี่ย&rdqu