All Chapters of สายลับไซด์ไลน์ของคุณตำรวจสายเปย์: Chapter 51 - Chapter 60

กลิ่นหอมกรุ่นของอาหารระดับโรงแรมระดับหกดาวที่ซ่อนอยู่ในกล่องพลาสติกราคาถูกโชยฟุ้งไปทั่วห้องทันทีที่ฟ่านลั่วซีเดินกลับเข้ามา เธอวางข้าวกล่องสองกล่องลงบนโต๊ะเล็ก และเตรียมจะรับประทานอาหารอย่างว่าง่ายดวงตาจิ้งจอกของเจียงซือหยางกลอกไปมาอย่างเจ้าเล่ห์“โอ๊ย... เจ็บจังเลย เสี่ยวซี แค่จับตะเกียบพี่ยังแทบไม่มีแรงเลยเนี่ย” เจียงซือหยางเริ่มปฏิบัติการอ้อนเลเวลสูงสุดทันที เขาทำหน้าเหยเกพลางขยับแขนข้างที่ถลอกอย่างแสนสาหัสฟ่านลั่วซีถอนหายใจยาว หลังจากที่เธอเพิ่งผ่อนความตึงเครียดเมื่อครู่ลง พอกลับมาหาเจียงซือหยาง เขากลับหยอกเย้าชวนให้เธอลืมเหตุการณ์ลำบากวันนี้ไปซะอย่างนั้นดวงตากลมโตทอประกายความเอ็นดูอย่างรู้ทัน “จ้า จ้า... พ่อคนเจ็บ มาค่ะ เดี๋ยวหนูป้อนเอง”เอาเถอะ... ในเมื่อเธอตั้งใจที่จะอยู่ที่ชิงสุ่ยต่อแล้ว ในตอนนี้ ต่อให้เธอกังวลไปก็ไร้ประโยชน์ ไม่สู้ตั้งใจดูแลชายหนุ่ม ผู้มีพระคุณตรงหน้าก่อน แล้วไปเตรียมตัวหนีให้พร้อมตามแผนที่คิดไว้ดีกว่า!เธอบรรจงตักอาหารพอดีคำเป่าจนหายร้อนแล้วส่งเข้าปากเขาอย่างอ่อนโยน สลับกับการตักข้าวเข้าป

บรรยากาศยามเย็นที่ตลาดสดชิงสุ่ยเต็มไปด้วยความคึกคักและเสียงจ้อกแจ้กจอแจของเหล่าพ่อค้าแม่ค้า ฟ่านลั่วซีเดินไปตามแผงผักและแผงเนื้อในสภาพที่อำพรางใบหน้ามิดชิดด้วยหน้ากากอนามัยสีขาวและหมวกแก๊ปใบเดิม หลังจากที่เอากระเป๋าฉุกเฉินไปเก็บที่รถเรียบร้อยแม้ว่าสภาพจะดูพะรุงพะรังไปบ้าง แต่ความร่าเริงของเธอก็ยังทะลุผ่านหน้ากากออกมาให้คนคุ้นเคยได้ทักทาย“อ้าว เสี่ยวซี! วันนี้ใส่หน้ากากซะมิดชิดเชียว เป็นอะไรไปจ๊ะ หรือว่าแพ้อากาศ?” ป้าสะใภ้หลิวร้องทัก ขณะกำลังหยิบกำผักบุ้งใส่ถุงให้ลูกค้า“อ๋อ... หนูน่าจะเริ่มเป็นหวัดน่ะค่ะ ป้า เลยใส่ป้องกันไว้ก่อน เดี๋ยวไปติดคนอื่น” ฟ่านลั่วซีตอบเสียงอู้อี้พลางส่งยิ้มผ่านดวงตาหลังจากเหตุการณ์เมื่อวาน ทำให้เธอตัดสินใจต่อไปนี้ เวลาออกไปไหนจะต้องสวมหน้ากากอนามัยสีขาวปิดบังหน้าตา อีกทั้งยังแต่งตาให้เฉี่ยวขึ้นกว่าเดิมอีกด้วย“แล้วช่างจางของเธอล่ะ อาการดีขึ้นหรือยัง? เห็นเมื่อวานโดนชนซะน่ากลัวเชียว” ลุงร้านขายไข่สดแทรกถามขึ้นด้วยความขี้สงสัยตามประสาคนตลาด“ดีขึ้นมากแล้วค่ะ ลุงเฉิน วันนี้ห

ยามบ่ายวันพุธอันเงียบสงบของเมืองชิงสุ่ย แสงแดดเจิดจ้าลงมาสะท้อนผิวน้ำจนเกิดประกายระยิบระยับล้อไปกับตัวอาคารไม้เก่าแก่ของเรือนริมน้ำตระกูลหลิน สถาปัตยกรรมไม้สามชั้นแห่งนี้ตั้งตระหง่านราวกับหยุดนิ่งอยู่ในห้วงเวลาทว่าภายใต้เงาร่มรื่นของแมกไม้ริมตลิ่ง กลับมีเงาดำลึกลับสองสายกำลังเคลื่อนไหวอย่างลื่นไหล อาเล่อและเอ้อร์ฮั่วใช้ความเงียบเชียบในช่วงเวลาที่ชาวบ้านออกไปทำงาน แอบซุ่มซ่อนกายอยู่ใต้เงาไม้ใหญ่สายตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังห้องพักเป้าหมาย“เอาเลย... ทางสะดวก” อาเล่อกระซิบเสียงต่ำลอดไรฟัน พลางกวาดสายตามองรอบข้างอย่างระแวดระวังประดุจสุนัขล่าเนื้อ เขาปักหลักอยู่ใต้ถุนอาคารไม้ที่ยกสูงเพื่อดูต้นทางและคอยส่งสัญญาณส่วนเอ้อร์ฮั่วที่มีรูปร่างปราดเปรียวคล่องแคล่วกว่า จัดการนำอุปกรณ์ปีนป่ายระดับมืออาชีพออกมา มันคือตะขอเกี่ยวหุ้มยางพิเศษที่ต่อกับเชือกไนลอนเกรดทหาร ซึ่งถูกออกแบบมาให้ไร้เสียงยามกระทบวัตถุเขาเหวี่ยงตะขอขึ้นไปเกี่ยวเข้ากับขอบระเบียงไม้ชั้นสามของห้องหมายเลขสามศูนย์ห้าได้อย่างแม่นยำ ก่อนจะออกแรงโหนตัวไต่กำแพงไม้ที่ซ้อนทับกันเป็นชั้นอย่างช่ำชองราว

ภายในห้องพักหมายเลขสามศูนย์หก บรรยากาศเงียบสงัดจนได้ยินเสียงลมพัดผ้าม่าน เจียงซือหยางช่วยประคองฟ่านลั่วซีเข้ามานั่งลงบนโซฟาตัวยาว ท่ามกลางความเงียบงันของห้องพักเจียงซือหยางปล่อยให้อีกฝ่ายนั่งสงบสติอารมณ์ที่โซฟาไปก่อน ส่วนตนเองกวาดสายตาสำรวจความเรียบร้อยของห้องที่ยังคงเรียบร้อย บานหน้าต่างล็อกแน่นหนา ไร้ร่องรอยการบุกรุกเข้ามาเฉกเช่นห้องข้าง ๆก่อนจะเดินกลับมาทรุดตัวลงนั่งข้าง ๆ เว้นระยะห่างพอประมาณ ดวงหน้าหวานฉายแววระแวดระวัง ร่างบางขยับตัวถอยหนีเล็กน้อย พาให้ดวงจิ้งจอกหรี่ลงอย่างขุ่นมัวด้วยความไม่พอใจ ทว่าเขาต้องกดข่มอารมณ์นั้นลงไปก่อน“พี่หยาง... พี่เป็นใครกันแน่คะ?” เสียงคำถามของฟ่านลั่วซีดังขึ้นอีกครั้ง แม้ว่าเธอจะค่อนข้างวางใจในตัวเขาแล้ว แต่ความไว้ใจนั้นก็ควรจะอยู่บนพื้นฐานของความจริงด้วยเช่นกันจากเมื่อครู่ที่เขาเรียกเธอว่าสายลับไซด์ไลน์ของเป่ย นั่นหมายความว่าเขาต้องรู้จักเป่ยเป็นอย่างดี ทว่าเขาไม่ใช่คนของเป่ย อีกทั้งยังตั้งตัวเป็นศัตรูอีกด้วย!กล่าวได้ว่าศัตรูของศัตรูก็คือมิตร! นั่นแปลว่าเธอกับเจียงซือหยางมีโอกาสสูงที่จะเป็นพวกเ

“เอ่อ... คือ...” ความลำบากใจฉายชัดบนใบหน้านวล ด้วยฟ่านลั่วซีไม่รู้จะอธิบายอย่างไร ในเมื่อเรื่องราวในคืนนั้น ไม่ได้เกิดจากความตั้งใจของเธอ แต่เป็นเพราะฤทธิ์ยาที่ถูกวางไว้ต่างหาก!ไม่รู้ว่าต่อให้อธิบายไป... เจียงซือหยางจะเข้าใจว่าเธอเป็นผู้หญิงมักง่ายหรือเปล่า?ใบหน้าเล็กก้มต่ำ ขบริมฝีปากแน่นอย่างลังเล เพราะไม่รู้ว่าจะเริ่มเล่าให้ฟังจากตรงไหน ยิ่งเห็นความกังวลในดวงตากลมโต ริมฝีปากของเจียงซือหยางภายใต้หนวดเคราดกดำก็ยิ่งฉีกกว้างการที่ยัยเป็ดซุ่มซ่ามลังเลที่จะเล่าเรื่องแบบนั้นออกมา ไม่ใช่ว่าเป็นเพราะห่วงความคิดความรู้สึกของเขาหรอกหรือ?ใบหน้าคมคายโน้มเข้าไปใกล้ในระดับเดียวกัน ก่อนจะเอ่ยถามเสียงเรียบ “เงินเจ็ดแสนที่พี่ให้ไป ใช้หมดแล้วหรือยัง?”ฟ่านลั่วซีนิ่งชะงักไปชั่วครู่ “!!!”เงินเจ็ดแสนที่พี่ให้ไป... เงินเจ็ดแสน... หือ?ใบหน้าเล็กเงยขึ้นในทันใด ด้วยเจียงซือหยางที่โน้มตัวลงมา ทำให้ใบหน้าของทั้งสองคนอยู่ในระดับเดียวกัน ครั้นฟ่านลั่วซีเงยหน้า จึงทำให้สองสายตาประสานกันในทันทีดวงตาจิ้งจอกพราวระยับ