All Chapters of Flash Marriage With The Billionaire: Chapter 21 - Chapter 30

Ariana Wayne POV Halos hindi ako nakatulog nang maayos pagkapasok ko sa kwarto. Humiga ako sa kama pero yung pakiramdam ng labi ni Lucas sa akin, parang ayaw pa ring mawala. Hinawakan ko ang labi ko at napangiti na lang na parang nababaliw. "Ano ba 'yan, Ariana... contract lang 'to," bulong ko sa sarili ko sabay takip ng unan sa mukha. Pero kahit anong pilit kong kumbinsihin ang sarili ko, alam kong iba na 'to. Yung "Rule Number Twelve" na 'yun, hindi na lang basta biro. Ramdam ko sa paraan ng pagtibok ng puso ko na nagsisimula na akong mahulog—at iyon ang pinakanakakatakot na parte ng merger na ito. Kinaumagahan, paglabas ko ng kwarto, naaamoy ko na agad ang bagong timplang kape at bacon. Nakita ko si Lucas sa kusina, nakasuot na ng puting polo at nakatupi ang sleeves hanggang siko. Nakatutok siya sa kaniyang tablet habang humihigop ng kape. "Morning," bati ko habang dahan-dahang lumalapit. Tumingin siya sa akin at bahagyang ngumiti. Yung ngiting parang walang nangyaring

Ariana Wayne POV Tahimik lang kami sa loob ng sasakyan habang bumabaybay pauwi sa penthouse. Hawak pa rin ni Lucas ang kamay ko, at kahit nakatingin lang ako sa labas ng bintana, ramdam ko ang init ng palad niya. Hindi ko magawang bawiin ang kamay ko. Pakiramdam ko, kapag binitawan ko siya, babalik ako sa realidad na mag-isa lang ako. “Iniisip mo pa rin ba yung sinabi ni Tiffany?” basag ni Lucas sa katahimikan. Lumingon ako sa kanya. “Hindi naman sa naniniwala ako. Pero naisip ko lang... paano kung tama siya? Paano kung kapag maayos na ang lahat, hindi na natin kailangan ang isa’t isa?” Sandaling huminto ang sasakyan dahil sa stoplight. Tumingin si Lucas sa akin, diretso sa mga mata ko. “Ariana, look at me.” Sumunod ako. “I don’t enter contracts I don’t intend to win. At sa larong ito, hindi ang merger ang premyo para sa akin,” seryoso niyang sabi. “Eh, ano?” “Ikaw,” maikli niyang sagot bago muling ibinalik ang tingin sa kalsada at pinaandar ang sasakyan. Napaawang ang labi k

Ariana Wayne POV Nagising ako na hindi mabigat ang pakiramdam. Iyon ang unang napansin ko. Sa loob ng tatlong taon, laging may kaunting kaba o lungkot bawat gising ko, pero ngayon, wala na. Pagtingin ko sa bintana, maliwanag na ang sikat ng araw. Umupo ako sa kama at tiningnan ang singsing sa daliri ko. Kumikinang ito, isang paalala na totoo ang lahat ng nangyari kagabi. Tumayo ako at lumabas ng kwarto. Naabutan ko si Lucas sa kusina. Hindi siya naka-suit ngayon. Suot niya lang ay plain white t-shirt at jogging pants, habang naglalakad sa sahig ng penthouse. Mukha siyang ordinaryong lalaki, hindi ang bilyonaryong madalas mapanood sa TV. "Gising ka na pala," bati niya habang nakatalikod sa akin. May niluluto siya sa stove, at amoy na amoy ko ang niluluto niyang almusal. "Bakit ikaw ang nagluluto? Nasaan ang mga staff?" tanong ko habang umuupo sa upuan sa tapat ng kitchen island. Lumingon siya saglit at ngumiti. "Pinaalis ko muna sila. Gusto ko ng tahimik na umaga. Ayaw mo ba?" "

Ariana Wayne POV Malamig na ang hangin nang matapos kaming maghapunan sa deck ng villa. Ang tanging maririnig na lang ay ang hampas ng alon sa ilalim ng mga poste ng bahay at ang tugtog mula sa speaker ni Lucas. Nakaupo ako sa lounge chair at nakatingin sa madilim na dagat na may repleksyon ng mga bituin. Si Lucas naman ay nasa kabilang dulo, may binabasa sa kaniyang phone habang iniinom ang huling baso ng wine. "Akala ko ba Rule Seventeen? No work?" puna ko sa kaniya habang nakangiti. Ibinaba niya ang kaniyang phone at tumingin sa akin. "Hindi ito work. Tinitingnan ko lang kung anong oras ang sunrise bukas. Gusto mo bang makita?" "Depende kung gaano kaaga," biro ko. "Medyo masarap ang higa ko rito, baka mahirapan akong bumangon." Tumayo siya at lumapit sa akin. Naupo siya sa gilid ng lounge chair ko, sapat na para maamoy ko ang kaniyang pabango. "Sayang naman kung matutulog ka lang. Sabi ng staff, pinakamaganda ang sunrise dito sa El Nido," sabi niya habang hinahawakan ang du

Ariana Wayne POV Maingay ang alarm clock ko. Alas-sais pa lang ng madaling araw pero dilat na ang mga mata ko. Ito ang unang umaga na hindi na ako gigising sa El Nido kundi sa pamilyar na amoy kape sa loob ng penthouse ni Lucas. Bumangon ako at dumeretso sa bintana. Nakatingin ako sa labas habang ang mga sasakyan sa ibaba ay nagsisimula nang dumami. Naalala ko ang sinabi ni Lucas kagabi bago kami natulog. Tapos na ang paghihiganti kay Marcus, pero ang totoo, simula pa lang ito ng pagpapatakbo ko sa subsidiary na kinuha ko. Lumabas ako ng kwarto at nakita ko si Lucas sa dining table. Nakabihis na siya—isang dark navy suit na perpektong nakalapat sa balikat niya. Seryoso siyang nagbabasa sa tablet niya habang humihigop ng kape. “Ang aga mo,” bati ko habang lumalapit sa counter para kumuha rin ng kape. Lumingon siya at ngumiti nang bahagya. “Kailangan nating mauna sa board meeting. Ayon kay Jayson, maagang pumasok si Marcus sa building. Mukhang may sinusubukang kausapin na mga