All Chapters of Flash Marriage With The Billionaire: Chapter 41 - Chapter 50

Ariana Wayne POVTahimik ang loob ng sasakyan habang binabaybay namin ang daan pabalik sa penthouse mula sa garden. Hawak ni Lucas ang manibela nang mahigpit, pero paminsan-minsan ay sinusulyapan niya ako. Ramdam ko ang tensyon sa hangin. Alam ko kung sino ang tinutukoy ni Jayson—ang mga kapatid ni Papa at ang mga pinsan kong parang bula na nawala noong kinuha ni Marcus ang lahat sa akin, pero ngayon ay biglang nagpapakita dahil amoy na nila ang tagumpay ng Nova Industries."You don't have to face them tonight if you're not ready," basag ni Lucas sa katahimikan. "I can have security escort them out of the building bago pa tayo makarating."Huminga ako nang malalim at inayos ang suot kong blazer. "No, Lucas. Haharapin ko sila. Kung hahayaan ko silang itaboy na lang, iisipin nilang natatakot ako. They think they can just walk back into my life dahil lang maganda ang takbo ng business natin.""Just remember Rule Number Forty-Two," paalala niya, ang boses niya ay naging mas malalim at ser

Ariana Wayne POV Nawalan ako ng gana sa pagkain kahit pa ang sarap ng amoy ng steak sa harap ko. Ang katahimikan sa rooftop na binuo ni Lucas para sa aming dalawa ay biglang nabura ng balita tungkol kay Tiffany. Tiningnan ko si Lucas, na kalmado pa ring humihiwa ng karne pero bakas ang pagiging seryoso sa mga mata. "You don't have to face her, Ariana," sabi ni Lucas nang hindi tumitingin sa akin. "I can have security escort her to a clinic or somewhere far from here. Hindi mo kailangang dumiin sa dumi na iniwan ni Marcus." Uminom ako ng tubig at pinunasan ang bibig ko. "No, Lucas. If she’s really pregnant at ginagamit niya ‘yan para gumawa ng eksena sa harap ng building ko, it will look bad for Nova. Mas mabuting harapin ko na ngayon kaysa maging headline pa siya sa tabloid bukas." Bumuntong-hininga si Lucas at tumayo. Inalalayan niya ako. "Rule Number Forty-six: If we’re going into a mess, we go together. Hindi kita hahayaang harapin ang babaeng 'yan mag-isa." Pagbaba namin

Ariana Wayne POV Maaga kaming umalis ni Lucas para bisitahin ang ancestral house namin ni Papa. Habang nasa biyahe, hindi ko maiwasang mapatingin sa labas ng bintana. Ang mga kalsadang dinadaanan namin ay pamilyar—ito ang mga rutang tinatahak ko noong bata pa ako, noong ang tanging inaalala ko lang ay kung ano ang ipapabalot ni Papa na pasalubong pag-uwi niya. "You're quiet," pansin ni Lucas habang nagmamaneho. "Kinakabahan ka ba?" "Konti," pag-amin ko. "Last time na nandun ako, pinalayas ako ni Marcus. Literal na itinapon niya ang mga gamit ko sa labas. I never thought I’d see that house again, let alone own it." Hinawakan ni Lucas ang kamay ko at pinisil ito. "It’s yours now, Ariana. No one can ever kick you out of your own history again." Nang makarating kami sa tapat ng malaking gate, halos tumigil ang tibok ng puso ko. Akala ko talaga ay gigibain na ito, pero gaya ng sabi ni Lucas, pinahinto niya ang demolition. Medyo mataas na ang mga damo sa garden at may ilang bintana na

Ariana Wayne POV Nagising ako na masakit ang leeg pero may ngiti sa mga labi. Ang sikat ng araw ay tumatagos sa bintana ng gallery room ng aming ancestral house. Nakahiga pa rin kami ni Lucas sa makapal na comforter sa sahig, napapaligiran ng mga obra ni Papa. Hindi ko akalain na sa gitna ng lahat ng gulo, dito ko mahahanap ang pinakamahimbing na tulog ko sa loob ng maraming taon. Dahan-dahan akong bumangon para hindi magising si Lucas, pero saktong paggalaw ko ay nagmulat na rin siya ng mata. "Good morning, CEO," paos niyang bati. Inabot niya ang kamay ko at hinila ako pabalik sa tabi niya. "Five more minutes. Masyadong maaga para sa corporate world." Natawa ako at tinabig ang kamay niya. "Lucas, alas-otso na. May meeting pa tayo sa legal team para sa finalization ng documents ni Marcus. At kailangan ko pang i-check yung renovation team na darating dito mamaya." Bumuntong-hininga siya at umupo, gulo-gulo ang buhok pero gwapo pa rin. "Sana pwedeng dito na lang tayo mag-stay buong

Ariana Wayne POV Maaliwalas ang sikat ng araw na tumatagos sa bintana ng suite namin sa hotel. Nakahiga pa rin ako, pinapanood ang dahan-dahang paggalaw ng mga kurtina dahil sa aircon. Ramdam ko ang bigat ng braso ni Lucas na nakapulupot sa bewang ko. Sa unang pagkakataon sa loob ng maraming buwan, hindi ako nagising na ang unang iniisip ay kung paano ko mapapabagsak si Marcus o kung paano ko ililigtas ang Nova Industries. "Gising ka na pala," paos na boses ni Lucas ang narinig ko sa tabi ng tenga ko. Hinigpitan niya ang yakap at isinubsob ang mukha sa balikat ko. "Ang aga mo namang magising para sa taong nagsabing 'no phones, no work' kagabi," biro ko habang hinahaplos ang braso niya. "I’m just enjoying the view," sagot niya. Bumangon siya nang bahagya at sumandal sa headboard ng kama, gulo-gulo ang buhok pero nananatiling gwapo. "How are you feeling, CEO Wayne-Reyes? Or should I just call you Ariana now that the contract is officially... well, irrelevant?" Naupo rin ako at hina