Todos os capítulos de Flash Marriage With The Billionaire: Capítulo 81 - Capítulo 90

Lucas Reyes POV Alas-kwatro na ng madaling araw. Tahimik na ang buong private suite dito sa St. Luke’s. Ang tanging naririnig ko na lang ay ang marahang paghinga ni Ariana at ang mahinang tunog ng baby monitor sa tabi ng kuna. Nakaupo ako sa sofa sa gilid ng kama, suot pa rin ang medyo nagusot kong polo shirt. Para akong estatwa na hindi makagalaw dahil baka sa isang maling sipa ng sapatos ko ay magising ang mag-ina ko. Tiningnan ko ang mga palad ko. Nanginginig pa rin nang bahagya. Ako ang lalaking humarap sa pinakamalalaking board of directors sa New York at Switzerland nang hindi pinapawisan ang mga kamay. Pero kanina, noong marinig ko ang unang iyak ni Alex, pakiramdam ko ay nag-collapse ang lahat ng pader na itinayo ko sa buhay ko. Bumangon ako nang dahan-dahan at lumapit sa kuna kung saan natutulog ang anak ko. Napakaliit niya. Mas maliit pa ang buong katawan niya sa forearm ko. "Sir, hindi po ba kayo matutulog?" Napalingon ako sa pinto. Si Jayson, nakatayo roon na may dala

Ariana Wayne POVApat na araw matapos kong ipanganak si Alex, sa wakas ay pinayagan na rin kaming lumabas ng ospital. Masakit pa rin ang tahi ko kapag naglalakad nang matagal, kaya naman dahan-dahan ang bawat hakbang ko habang inaalalayan ako ni Lucas pababa ng elevator ng St. Luke’s. Si Lucas ang may kalong kay Alex, at nakakatuwang tingnan kung paano siya maglakad—sobrang bagal, na parang may hawak siyang mamahaling kristal na pwedeng mabasag sa isang maling galaw."Lucas, relax. Mas mabilis pa maglakad ang pagong sa'yo," biro ko habang papunta kami sa naghihintay na SUV sa basement."I am relaxing, Ariana. Sinasabi lang ng body instinct ko na kailangan ng maximum stabilization para sa anak natin," seryoso niyang sagot nang hindi inaalis ang tingin sa tulog na tulog na si Alex.Sinalubong kami ni Jayson na agad na nagbukas ng pinto ng sasakyan. Nakaayos na ang car seat sa likod, pero mukhang walang balak si Lucas na iwan doon ang baby. Naupo ako sa backseat at sumunod siya sa tabi k

Ariana Wayne POVMalamig ang hangin na pumapasok mula sa nakatuping bintana ng veranda dito sa master’s bedroom. Alas-singko pa lang ng umaga, pero gising na gising na ako. Nakasandal ako sa headboard ng kama habang dahan-dahang karga si Alex sa mga braso ko. Karatig pa lang niyang natapos dumede, at habang nakatitig ako sa maliliit niyang daliri na kusang nakakapit sa damit ko, napapangiti na lang ako nang walang dahilan.Sino ba namang mag-aakala na darating kami sa ganitong punto? Dati, kapag ganitong oras ng umaga, ang hawak ko ay mga financial reports, tablet na puno ng emails, o kaya naman ay kape na sobrang tapang dahil sa kaba para sa board meeting. Pero ngayon, hawak ko ang pinakamahalagang bagay sa buhay ko. Wala nang kaba, wala nang takot na baka may mag-takeover ng kumpanya bukas. Parang biglang bumagal ang ikot ng mundo sa paraang napakatahimik at napakapayapa.Sa kabilang bahagi ng kama, nakadapa pa rin si Lucas. Bumagsak siya sa pagod bandang alas-tres ng madaling araw

Ariana Wayne POVIsang araw na lang bago ang binyag ni Alex. Sa kabila ng napakagandang panahon sa labas, ramdam na ramdam ko ang kakaibang kabog sa dibdib ko habang nakaupo sa tabi ng malaking bintana sa study room. Nakatitig ako sa malinis na lawn sa garden kung saan unti-unti nang itinatayo ng mga ingress workers ang mga mapuputing canopy at wooden platform.Ewan ko ba, parang kailan lang, ang itinatayo sa buhay ko ay mga barikada laban sa pamilya Valdez, laban sa mga dudang board members, at laban sa sarili kong takot na baka bumagsak ang Wayne Group. Dati, kapag may ganitong kalaking event sa bahay, puro PR team, media, at business executives ang iniisip ko. Pero ngayon, habang pinapanood ko ang mga tauhan na naglalagay ng maliliit na fairy lights sa mga sanga ng puno, ang tanging pumapasok sa utak ko ay kung magiging komportable ba si Alex sa dami ng karga sa kanya bukas.Gusto ko lang namang maging maayos ang lahat para sa anak ko. Yung walang halong tensyon, walang halong poli

Ariana Wayne POVPagkatapos ng napakahabang araw ng binyag ni Alex, tahimik na uli ang buong bahay sa Forbes Park. Nagsiuwi na ang mga bisita bandang alas-otso ng gabi, at pati sina Mama at Mommy Victoria ay dumeretso na sa kani-kanilang mga kwarto para magpahinga. Kami na lang dalawa ni Lucas ang natira sa sala habang dahan-dahan naming inaayos ang ilang naiwang regalo sa side table.Nakasandal ako sa gilid ng malaking sofa, dahan-dahang hinihimas ang likod ng tyan ko habang pinapanood si Lucas na maingat na inililipat ang mga custom souvenirs sa isang cabinet. Kahit puyat kami mula pa kagabi, walang bakas ng inis sa mukha niya. Masarap sa pakiramdam na makitang pareho naming nalampasan ang araw na ito nang walang anumang gulo o aberya mula sa kumpanya.Naisip ko lang, kung noong isang taon lang ito nangyari, sigurado akong hanggang ngayon ay nakatutok pa rin ako sa cellphone ko para magbasa ng mga balita o kaya ay sumagot sa mga tanong ng reporters. Dati, ang bawat galaw namin ni Lu