All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นภริยานายพลแสนร้าย: Chapter 101 - Chapter 110

"เสี่ยวเม่ย... แก... แกกำลังทำอะไร..." อันฉีเอ่ยอย่างไม่อยากเชื่อสายตาเสี่ยวเม่ยชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันมามองอันฉีด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปเป็นความเย็นชาและสมเพช หน้ากาก "หญิงสาวผู้เรียบร้อยและกตัญญู" ถูกถอดทิ้งไปอย่างสิ้นเชิง เหลือเพียงอสรพิษตัวจริงที่ไร้ความเมตตา"ก็เห็นอยู่ว่าฉันกำลังทำอะไร ยัยแก่ตากวาง!" เสี่ยวเม่ยเค้นเสียงหัวเราะในลำคอ "ฉันก็กำลังเก็บ 'ค่าตอบแทน' ที่ฉันต้องทนรองรับอารมณ์และคอยเอาอกเอาใจคนแก่โง่ๆ อย่างแกมาตั้งหลายเดือนยังไงล่ะ!""แก..." อันฉีเอามือกุมอก ลมหายใจติดขัดแน่นหน้าอกจนหน้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำ "แกหลอกฉันมาตลอด... นังอสรพิษ! เอาของตระกูลหลิวคืนมานะ!""ของตระกูลหลิวงั้นเหรอ?" เสี่ยวเม่ยยิ้มเหยียด เดินก้าวเข้ามาหยุดอยู่ข้างเตียง "แกอย่ามาพูดให้ขำหน่อยเลย! ถ้าไม่มีฉัน คอยเป่าหูคอยยุยง แกจะมีปัญญาไล่นังเยว่ชิงออกไปจากบ้านหลังนี้เหรอ? แกมันก็แค่คนแก่หลงอำนาจที่อิจฉาสะใภ้ตัวเอง! แกยอมเชื่อคำโกหกของฉันเพราะแกอยากรู้สึกว่าแกเหนือกว่านังเยว่ชิงต่างหากล่ะ!"คำพูดอันอำมหิตดุจมีดแทงเข้ากลางใจอันฉีอย่างจัง! ทุกคำที่เสี่ยวเม่ยพ

"ฮ่าๆๆ! นังเยว่ชิงมันยังไม่ตายงั้นเหรอ?" เสี่ยวเม่ยเค้นเสียงตวาด สายตาเปลี่ยนเป็นความอาฆาตแค้น "พวกแกมันโง่! ตระกูลหลิวพวกแกมันโง่กันทั้งบ้าน! แกทิ้งเพชรแท้อย่างนังเยว่ชิงเพราะคำโกหกเล็กลอยของฉัน! แกมันก็แค่ผู้ชายตาบอดหลงอำนาจ หลิวเหว่ย!""ลากตัวเธอขึ้นรถลำเลียง!" หลิวเหว่ยยืดตัวขึ้น สั่งการด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดโดยไม่สนใจคำด่าทอ "ย้ายตัวผู้ต้องหาไปขังที่เรือนจำทหารส่วนกลางปักกิ่ง รอการพิจารณาคดีโทษประหารชีวิต!""ครับท่านนายพล!"ทหารสารวัตรสองนายเข้าล็อกคอเสี่ยวเม่ยและกระชากตัวเธอขึ้นยืน เสี่ยวเม่ยดิ้นรนกรีดร้องเสียงแหลม "ปล่อยฉัน! ฉันไม่ยอมตายคนเดียวแน่! นังเยว่ชิง... ฉันจะสาปแช่งแกให้ฉีกขาดเป็นชิ้นๆ!"เวลา 22:30 น. ท่ามกลางถนนสายหลักมุ่งหน้าสู่ตัวเมืองปักกิ่งฝนตกหนักจนมองไม่เห็นทาง หมอกควันและสายฝนทำให้รถจี๊ปนำขบวนและรถตู้ลำเลียงผู้ต้องหาของกองทัพต้องลดความเร็วลงเหลือเพียงไม่กี่กิโลเมตรต่อชั่วโมงภายในรถตู้ลำเลียง เสี่ยวเม่ยนั่งอยู่เบาะหลังสุด โดยมีทหารสารวัตรสองนายยืนคุมเชิงอยู่ด้านหน้า แม้แขนของเธอจะถูกพันธนาการด้วยกุญแจมือเหล็ก แต่ในสมอง

เหล่านายทหารในห้องสื่อสารต่างพากันอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ทุกคนจะยิ้มออกมาด้วยความเคารพในตัวคุณนายนายพลผู้เปี่ยมไปด้วยปัญญา"ถ้าพบเบาะแสของเธอ ไม่ว่าจะอยู่ในเขตเทศบาล เมืองชายแดน หรือหมู่บ้านห่างไกลมณฑลใดก็ตาม..." หลิวเหว่ยออกคำสั่งต่อ "ให้กองพันทหารในพื้นที่นั้น จัดตั้ง 'กองกำลังอารักขาลับ' วางกำลังเฝ้าระวังรอบตัวเธอและลูกๆ ตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงทันที! ห้ามมิให้ใครเข้าใกล้หรือสร้างความรำคาญใจให้เธอ และให้รายงานตรงมาที่ฉันโดยด่วนที่สุด!""รับทราบครับท่านนายพล!" สารวัตรทหารรับคำสั่งเสียงดังฟังชัดตลอดช่วงสองสัปดาห์ต่อมา...ข่าวสารและสายโทรเลขด่วนจากทั่วสารทิศทุกลมหายใจเข้าออกของประเทศจีน ยุค 80 ถูกส่งตรงกลับมายังโต๊ะทำงานของนายพลหลิวเหว่ย เครือข่ายกองทัพทหารบกที่ยิ่งใหญ่ที่สุดถูกขับเคลื่อนเพียงเพื่อเป้าหมายเดียว... ตามหาร่องรอยแห่งปัญญาของภรรยาอัจฉริยะโทรเลขฉบับแรกจากมณฑลทางใต้: ‘รายงานจากกองพันทหารมณฑลกวางตุ้ง... พบสินค้าขี้ผึ้งสมานแผลแบรนด์ "ดวงดาวสีคราม" ถูกลักลอบนำเข้ามารับรองบาดแผลของคนงานในเหมืองแร่ พ่อค้าท้องถิ่นระบุว่ารับมาจ

"ตามรายงานข่าวสารของกองทัพมณฑลเหนือเมื่อสามเดือนก่อน... ภรรยาของนายพลหลิวเหว่ยได้ 'เสียชีวิต' ไปแล้วท่ามกลางพายุฝนพร้อมกับคราบมลทินและคำด่าทอไม่ใช่หรือคะ? ดังนั้น คนที่ยืนอยู่ตรงนี้ คือ 'หลินเยว่' หญิงม่ายชาวบ้านธรรมดาค่ะ คุณคงจำคนผิดแล้วล่ะค่ะ ท่านนายพล""ไม่จริง!" หลิวเหว่ยตะโกนเสียงสั่น น้ำตาไหลอาบแก้มซูบตอบอย่างหมดรูป เขาทรุดตัวลงคุกเข่าลงกับพื้นไม้หน้าร้านต่อหน้าสายตาชาวบ้านนับร้อย!ตึ้บ!"เยว่ชิง... ผมขอโทษ! ผมมันตาบอดเอง! ผมรู้ความจริงทั้งหมดแล้วว่านังเสี่ยวเม่ยมันจัดฉาก! ผมมันโง่ที่หลงเชื่ออคติจนทำร้ายคุณกับลูก!" นายพลหนุ่มสะอื้นไห้คำรามด้วยความเจ็บปวด กอดขารอบโต๊ะไม้ไว้ "อย่าทำเหมือนเราไม่รู้จักกันเลยนะเยว่ชิง... จะตีผม จะลงโทษผมอย่างไรก็ได้ แต่ได้โปรดอย่ามองผมด้วยสายตาที่ไม่มีผมอยู่ในนั้นอีกเลย!"ภาพของนายพลระดับสูงแห่งกองทัพบก คุกเข่าร้องไห้อ้อนวอนหญิงสาวเจ้าของร้านยา สร้างความตกตะลึงให้แก่ผู้คนทั่วทั้งถนน ทว่าเยว่ชิงกลับมองภาพตรงหน้าด้วยตรรกะที่เด็ดเดี่ยว“วิเคราะห์สภาวะทางอารมณ์ของหลิวเหว่ย: ภาวะรู้สึกผิดรุน

ขุนพลหนุ่มชูมือที่สั่นระริกขึ้น หมายจะเอื้อมไปแตะชายกระโปรงของเธอด้วยความอ้อนวอนประดุจขอทานที่ร้องขอเศษความเมตตา"จะให้ผมคุกเข่าตรงนี้ไปตลอดชีวิต... จะให้ผมถอดยศนายพลกลายเป็นคนกระจอก... หรือจะให้ผมใช้มีดฟันหัวใจตัวเองออกมาแลก... ผมก็ยอมทั้งหมดเยว่ชิง! ขอแค่เพียงคุณยกโทษให้ผม... ขอแค่ให้ผมได้โอกาสกลับมาเป็นเกราะป้องกันชีวิตให้คุณและลูกๆ อีกครั้งได้ไหม..."เสียงสะอื้นไห้อย่างทรมานของนายพลหนุ่ม สร้างความสลดใจให้แก่ชาวบ้านที่ล้อมดู ผู้หญิงหลายคนในตลาดถึงกับเช็ดน้ำตาด้วยความสงสารในความรักและความสำนึกผิดอันท่วมท้นของเขาทว่า... ตอบแทนการคุกเข่าอันยิ่งใหญ่และการอ้อนวอนที่แลกด้วยเกียรติยศทั้งหมดของนายพล...เยว่ชิงเพียงแค่ค่อยๆ วางถาดชั่งสมุนไพรลงบนโต๊ะเบาๆ เธอถอดถุงมือผ้าฝ้ายออก นัยน์ตาคู่สวยประมวลผลสภาวะตรงหน้าด้วยความเด็ดเดี่ยวอันเยือกเย็น ไร้ซึ่งร่องรอยของการสั่นไหวทางอารมณ์เลยแม้แต่น้อย“วิเคราะห์สภาวะ: หลิวเหว่ย อัตราความรู้สึกผิด  100%... การแสดงออกเชิงพฤติกรรม: การคุกเข่าเพื่อเรียกร้องความเห็นใจ...