"ความจริงงั้นเหรอ?" หลิวเหว่ยถอยหลังออกห่าง สะบัดขากางเกงหนีสัมผัสของเธอด้วยความรังเกียจอย่างถึงที่สุด "ความจริงคือคำโกหกทุกคำที่คุณปั้นขึ้นมาเพื่อทำลายเยว่ชิง! ความจริงคือผมมันโง่เองที่ปล่อยให้อคติและความโกรธมาบังตา จนมองไม่เห็นหน้ากากอสรพิษของคุณ!"ในจังหวะนั้นเอง อันฉี เดินเปิดประตูเข้ามาในห้องทำงานพอดี หญิงชรามองดูภาพเศษแก้วแตกและเสี่ยวเม่ยที่กำลังร้องไห้คุกเข่าอยู่ที่พื้นด้วยความตกใจ"หลิวเหว่ย! เกิดอะไรขึ้นน่ะลูก! ทำไมต้องดุเสี่ยวเม่ยรุนแรงขนาดนั้น!" อันฉีรีบเข้าไปประคองเสี่ยวเม่ยขึ้น"แม่ครับ..." หลิวเหว่ยหันไปหาแม่ด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความเหนื่อยล้าและความจริงจังขั้นสูงสุด "เลิกปกป้องผู้หญิงคนนี้ได้แล้วครับ ผู้หญิงคนนี้ไม่ได้มีความรู้เรื่องเคมี ไม่ได้มีความกตัญญู และที่สำคัญ... เธอคือคนที่จัดฉากเรื่องจารกรรมเพื่อทำลายเยว่ชิงและตระกูลหลิว!""แกพูดเรื่องอะไรหลิวเหว่ย!" อันฉีเถียงเสียงสูง "เสี่ยวเม่ยเขาเป็นคนเรียบร้อย ช่วยงานบ้านงานเรือน...""แม่ดูแขนและคอของแม่สิครับ!" หลิวเหว่ยตวาดชี้ไปที่ผื่นแดงบนคออันฉี "ผื่นนั่นมันเกิด
اقرأ المزيد
