All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นภริยานายพลแสนร้าย: Chapter 81 - Chapter 90

"คุณไม่แม้แต่จะถามว่าทำไมกระเป๋าพวกนี้ถึงไปวางอยู่ที่ชายป่า?" เยว่ชิงเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเธอราบเรียบไร้ความสั่นเครือ แม้สายฝนจะไหลบ่าบดบังใบหน้า"ถามงั้นเหรอ?" หลิวเหว่ยแค่นยิ้มอย่างขมขื่น "หลักฐานจารกรรม... ชายชู้ที่ยืนรอรับ... กระเป๋าที่พร้อมหนี... และเสี่ยวเม่ยที่ร้องไห้แทบขาดใจเพราะพยายามห้ามคุณ! จะให้ผมถามอะไรอีกเยว่ชิง! ผมมันโง่เองที่เคยคิดว่านักวิทยาศาสตร์อย่างคุณจะมีความซื่อสัตย์ แต่คุณมันก็แค่เครื่องจักรเลือดเย็นที่พร้อมจะขายความลับชาติและศักดิ์ศรีสามีเพื่อผลประโยชน์ของตัวเอง!"เขาก้าวย่างสามขุมเข้าไปคว้าคอเสื้อของเยว่ชิง รั้งร่างบางขึ้นมาจนปลายเท้าเธอแทบพ้นพื้น "คุณรู้ไหมว่าผมต้องสู้กับแม่แค่ไหนเพื่อปกป้องคุณ? ผมต้องยอมถูกตราหน้าว่าเป็นไอ้โง่เพราะอยากจะเชื่อในตัวคุณ! แต่สิ่งที่คุณตอบแทนผม... คือการจะลักพาตัวสายเลือดของผมไปให้ชายคนอื่น!""หลิวเหว่ย... ปล่อยเยว่ชิงเถอะค่ะ" เสี่ยวเม่ยแสร้งวิ่งฝ่าฝนออกมาจากเรือนหลัก เธอเข้าไปเกาะแขนหลิวเหว่ยไว้ พลางทำหน้าเศร้าสร้อย "เยว่ชิงเธออาจจะแค่หลงผิด... อย่าทำร้ายเธอไปมากกว่านี้เลยนะคะ เดี๋ยวคนในกองทัพจะมองท่านไม่ดี

เยว่ชิงมองดูภาพ "ผู้หวังดี" ที่กำลังร่ายมนต์ลวงสามีของเธอด้วยสายตาเย็นเยียบ เธออุ้มหลิวเทียนไว้ในแขนข้างหนึ่ง และใช้มืออีกข้างจูงมือเป่าเป้ย ก้าวเดินผ่านหลิวเหว่ยออกไปอย่างช้าๆวินาทีที่เธอก้าวพ้นธรณีประตูคฤหาสน์ พายุฝนโหมกระหน่ำเข้าใส่ร่างของสามแม่ลูกทันที เยว่ชิงถอดเสื้อคลุมตัวนอกที่ยังพอแห้งอยู่ออกมาคลุมร่างหลิวเทียนและคลุมหัวให้เป่าเป้ย"แม่จ๋า... เราจะไปไหนคะ?" เป่าเป้ยถามพลางสะอื้น"ไปในที่ที่ปัญญาและความจริงมีค่ามากกว่าคำลวงจ้ะลูก" เยว่ชิงตอบเสียงเรียบเธอเดินมุ่งหน้าไปยังรั้วเหล็กขนาดใหญ่ที่ถูกล็อกไว้ แต่ด้วยสติปัญญาของนักวิทยาศาสตร์ เธอรู้ดีว่ากลไกของมันมีจุดอ่อนตรงไหน เธอใช้ลวดเส้นเล็กที่ติดมือมาเขี่ยเพียงไม่กี่ครั้ง ประตูก็เปิดออกอย่างง่ายดายหลิวเหว่ยยืนมองแผ่นหลังที่เลือนหายไปในเงามืดของพายุฝนจากริมระเบียง หัวใจของเขารู้สึกเหมือนถูกมือที่มองไม่เห็นบีบจนแตกสลาย ความสะใจที่ได้ขับไล่ "คนทรยศ" กลับกลายเป็นความอ้างว้างที่ถมเท่าไหร่ก็ไม่เต็มเยว่ชิงหยุดเดินเมื่อพ้นรั้วบ้านไปได้ระยะหนึ่ง เธอหันกลับไปมองคฤหาสน์ที่เคยเรียกว่าบ้านเป็นครั้

 การกำเนิดใหม่ของ "หลินเยว่" และบทเรียนแห่งการพึ่งพาตนเองรุ่งอรุณที่เมือง "ชิงเหอ" เมืองการค้าชายแดนที่ห่างไกลจากมณฑลทหารทางตอนเหนือหลายร้อยกิโลเมตร บรรยากาศที่นี่เต็มไปด้วยความจอแจของพ่อค้าแม่ค้าและเสียงระฆังจากสถานีรถไฟ ยุค 80 ในเมืองห่างไกลเช่นนี้คือดินแดนแห่งโอกาสสำหรับผู้ที่มี "ปัญญา" และ "เงินทุน"ในบ้านเช่าหลังเล็กท้ายตลาดที่ล้อมรอบด้วยกำแพงอิฐเก่าๆ เยว่ชิง ลืมตาตื่นขึ้นบนเตียงไม้ธรรมดาๆ เธอขยับร่างกายที่ยังคงรู้สึกหนักอึ้งเล็กน้อยจากผลข้างเคียงของสาร "ตายลวง" ที่เพิ่งสลายตัวไปหมดสิ้นเมื่อสองวันก่อน“วิเคราะห์สภาวะร่างกาย: อัตราการฟื้นตัวของเซลล์ 95%... ผลกระทบจากสารเคมีตกค้าง ศูนย์... สถานะปัจจุบัน ตัดขาดจากวงจรชีวิตเดิมสมบูรณ์แบบ”เธอหันไปมองข้างเตียง เห็น เป่าเป้ย กำลังนอนกอด หลิวเทียน น้องชายตัวน้อยอย่างหวงแหน เด็กหญิงวัย 4 ขวบดูเข้มแข็งขึ้นอย่างประหลาดหลังจากผ่านคืนพายุลูกนั้นมาได้"แม่จ๋า... ตื่นแล้

"เสี่ยวเม่ยขอโทษค่ะ..." เธอเค้นเสียงสั่นเครือ "เสี่ยวเม่ยแค่... แค่ไม่อยากเห็นบ้านหลังนี้อึมครึม เสี่ยวเม่ยจะออกไปข้างนอกค่ะ"เมื่อเสี่ยวเม่ยเดินลงมาที่โถงล่าง เธอพบ อันฉี นั่งเกาแขนตัวเองอยู่บนโซฟาไม้ หญิงชรามีสีหน้าหงุดหงิดและทรุดโทรมลงอย่างเห็นได้ชัด"คุณแม่คะ เป็นอะไรไปคะ?" เสี่ยวเม่ยรีบเข้าไปประคอง"ฉันไม่รู้เป็นอะไรเสี่ยวเม่ย..." อันฉีบ่นพลางลูบผิวหนังที่แขนซึ่งเริ่มขึ้นผื่นแดงเป็นจุดๆ "ตั้งแต่เมื่อวานที่แกให้คนเอาของในห้องแล็บนังเยว่ชิงไปเผา เนื้อตัวฉันก็เริ่มคันยิบๆ แถมชาตามปลายมือด้วย แล้วนี่..." อันฉีกวาดสายตามองไปรอบบ้านที่ว่างเปล่า "ทำไมบ้านมันถึงได้เงียบเหงาชวนขนลุกขนาดนี้นะ... ยัยเป่าเป้ยก็ไม่อยู่ ไม่มีใครมาคอยยกถ้วยชาให้ฉันเลย""คุณแม่คะ... เด็กพวกนั้นถูกเยว่ชิงพาลำบากไปแล้วค่ะ" เสี่ยวเม่ยรีบเป่าหู "เดี๋ยวพอนังเยว่ชิงมันไปไม่รอด มันก็ต้องเอาเด็กๆ กลับมาคืนตระกูลหลิวเองค่ะ คุณแม่ไม่ต้องคิดมากนะคะ ส่วนเรื่องผื่น... เดี๋ยวเสี่ยวเม่ยจะไปซื้อยาพอกสมุนไพรจากตลาดมาทาให้นะคะ""ยาพอกสมุนไพรเหรอ?" อันฉีพึมพำ แววตาฉายแวววูบไหวเ

ขณะเดียวกัน ที่โถงกลางของเรือนหลัก อันฉี นั่งอยู่บนโซฟาด้วยสีหน้าที่เหนื่อยล้าอย่างหนัก แขนและคอของเธอมีผื่นแดงขึ้นจุดๆ อันเกิดจากการใช้ "ครีมบำรุงสูตรใหม่" ที่เสี่ยวเม่ยเอามาประคบประหงมประเคนให้เมื่อหลายวันก่อน"คุณแม่คะ..." เสี่ยวเม่ยเดินลงมาจากชั้นบนหลังจากโดนหลิวเหว่ยดุ เธอคุกเข่าลงข้างๆ อันฉี "เสี่ยวเม่ยจะไปต้มน้ำแกงมาให้คุณแม่นะคะ...""ไม่ต้อง!" อันฉีชักขาหนีทันทีด้วยความรังเกียจ "ไม่ต้องเอาอะไรมาให้ฉันทั้งนั้น! เสี่ยวเม่ย... แกบอกฉันว่าแกเก่งงานบ้าน งานเรือน และรู้เรื่องการทำสบู่บำรุงผิว ผื่นที่คอฉันเนี่ย ก็เพราะครีมบ้าบอของแกนั่นแหละ!""คุณแม่คะ เสี่ยวเม่ยแค่อยากดูแล...""ดูแลหรือจะฆ่าฉันกันแน่!" อันฉีแผดเสียงอย่างหมดความอดทน "ตอนนังเยว่ชิงมันอยู่ ฉันปวดบ่า ปวดผื่น มันทายาใสๆ ไม่ถึงสิบนาทีก็หายเป็นปลิดทิ้ง สินค้าของมันสร้างเงินให้ตระกูลหลิวเดือนละหลายพันหยวน มีแต่คนยกย่องว่าตระกูลหลิวมีสะใภ้อัจฉริยะ... แต่พอแกเข้ามา นอกจากแกจะทำสบู่เน่าจนขาดทุนเป็นหมื่นหยวน แกยังทำให้ชื่อเสียงตระกูลเราโดนคนปักกิ่งหัวเราะเยาะ!"คำพูดของอันฉี