บททั้งหมดของ ทะลุมิติมาเป็นภริยานายพลแสนร้าย: บทที่ 11 - บทที่ 20

“หลิวเหว่ย! เห็นไหม เมียแกไอร้องไห้ออกมาแล้ว! รีบไล่เธออกไปจากบ้านเดี๋ยวนี้ ก่อนที่เธอจะทำให้ตระกูลเราล่มจม!” อันฉีรีบใส่ร้ายทันทีหลิวเหว่ยที่ยืนกอดอกดูอยู่นานก้าวออกมาข้างหน้า ใบหน้าของเขาเข้มจัดจนซินแสเปาต้องหยุดสั่นกระดิ่ง เขาไม่ได้มองเยว่ชิงด้วยสายตาหวาดกลัวอย่างที่อันฉีคาดหวัง แต่เขากลับมองเธอด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความคุ้มครอง“แม่ครับ พอได้แล้ว” หลิวเหว่ยเอ่ยเสียงต่ำและทรงพลัง “ภรรยาของผมไม่ใช่ปีศาจ และเธอก็ไม่ได้ถูกผีเข้าสิง สิ่งที่ซินแสคนนี้ทำอยู่มันคือการหลอกลวงไร้สาระ”“หลิวเหว่ย! แกโดนมนต์ดำมันครอบงำไปแล้วหรือไง!” อันฉีโวยวายหลิวเหว่ยหันไปหาซินแสเปา แล้วพูดด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่เย็นเฉียบจนอีกฝ่ายตัวสั่น “ท่านซินแส ผมขอบคุณที่คุณอุตส่าห์เดินทางมาที่บ้านผม แต่ในฐานะทหารของรัฐ ผมไม่สนับสนุนการแพร่กระจายความงมงายที่ทำให้ประชาชนตระหนก ถ้าท่านยังไม่อยากให้ผมส่งตัวท่านไปปรับทัศนคติที่สถานีตำรวจ... เชิญกลับไปได้ครับ”ซินแสเปาหน้าซีดเผือด รีบเก็บอุปกรณ์และวิ่งออกจากบ้านไปทันทีโดยไม่รอรับเงินค่าจ้าง“หลิวเหว่ย! แกทำแบบนี้กับแม่ได้ยังไง!” อันฉีร้องไห้ฟูมฟายด้วยความขัดใจและอับอาย“แม

ในขณะนั้นเอง เยว่ชิง ที่กำลังพาเป่าเป้ยเดินผ่านห้องโถงมาพอดี เธอหยุดมองเครื่องใช้ไฟฟ้าทั้งสองชิ้นด้วยสายตาพิจารณา “วิเคราะห์เบื้องต้น: พัดลมมีเสียงหึ่งแสดงว่ามอเตอร์ทำงานแต่แกนหมุนอาจจะติดขัดจากความเสียดทาน (Friction), ส่วนวิทยุเงียบหายไปน่าจะเป็นปัญหาที่ระบบการเหนี่ยวนำสัญญาณหรือสายอากาศหลวม”“ฉันซ่อมมันได้ค่ะ” เยว่ชิงเอ่ยเสียงเรียบแขกทุกคนในห้องนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนที่อันฉีจะแผดเสียงหัวเราะออกมา “แกน่ะเหรอจะซ่อม! เยว่ชิง อย่ามาทำตัวเป็นคนเขลาต่อหน้าแขกของฉันเลย งานซ่อมของพวกลูกผู้ชายแกจะไปรู้อะไร ไปเตรียมน้ำชามาเพิ่มเถอะไป!”คุณนายซูสำลักหัวเราะพลางจีบปากจีบคอ “นั่นสิคะอันฉี ผู้หญิงเราน่ะเกิดมาเพื่อดูแลความเรียบร้อยสวยงาม ไม่ใช่มานั่งรื้อเหล็กรื้อไฟแบบพวกช่างไร้สกุล มันดู... ต่ำต้อยน่ะค่ะ”เยว่ชิงไม่ได้โต้ตอบด้วยอารมณ์ เธอเพียงแต่เดินไปหยิบไขควงและคีมที่ลุงเจ้าวางทิ้งไว้ข้างสวนมา แล้วนั่งลงตรงหน้าพัดลมเจ้าปัญหา “ความรู้ไม่มีเพศหรอกค่ะคุณนายซู มีแต่ ‘คนที่มีปัญญา’ กับ ‘คนที่ไม่รู้’ เท่านั้น”เยว่ชิงเริ่มลงมือรื้อโครงพัดลมอย่างคล่องแคล่ว มือเรียวหยอดน้ำมันหล่อลื่นลงในตำแหน่งที่ถูก

มนตราแห่งภาษาและศึกลูกสะใภ้ในวงน้ำชาหนึ่งสัปดาห์ต่อมา บรรยากาศในคฤหาสน์ตระกูลหลิวคึกคักเป็นพิเศษ อันฉี สั่งให้แม่บ้านและคนรับใช้เตรียมงานเลี้ยงน้ำชาอย่างยิ่งใหญ่ เธอเจาะจงให้จัดเตรียมขนมหวานชั้นเลิศและใบชาจากเมืองหลวงเพื่อเอาใจครอบครัวของ ซูฉี และเพื่อนบ้านผู้มีอันดับ โดยมีจุดประสงค์แอบแฝงคือการเปิดตัวซูฉีในฐานะหญิงสาวที่ "เหมาะสม" กับตระกูลหลิวมากกว่าสะใภ้ปัจจุบันในครัว แม่บ้านหลิว กำลังเตรียมจัดจานขนมพลางส่ายหัวไปมา เธอหันไปกระซิบกับ ลุงเจ้า คนสวนที่เพิ่งยกกระถางดอกไม้เข้ามาวาง "ดูคุณนายใหญ่สิ เตรียมงานซะใหญ่โตเพื่อจะเชิดชูหนูซูฉี แต่อยากจะฉีกหน้าคุณนายน้อยเยว่ชิงชัดๆ ฉันล่ะเบื่อความคิดแบบนี้จริงๆ ทั้งที่คุณนายน้อยออกจะเก่งและฉลาดขนาดนั้น""ก็นั่นน่ะสิ" ลุงเจ้าตอบเบาๆ "คุณนายใหญ่คงยังไม่เข็ดที่โดนคุณนายน้อยสอนมวยไปหลายรอบ ครั้งนี้หวังจะใช้พวกแขกเหรื่อมาช่วยกดดันล่ะมั้ง"เมื่อถึงเวลาเริ่มงาน เพื่อนบ้านและเหล่าคุณนายในแวดวงทหารเดินทางมาถึง ห้องรับแขกเนืองแน่นไปด้วยผู้คนที่แต่งตัวประชันกันอย่างไม่มีใครยอมใคร ซูฉีเดินเคียงข้างแม่ของเธอ สวมชุดกระโปรงสีฟ้าอ่อนดูอ่อนหวานและมีการศึกษา เธอ

อันฉีพยายามยิ้มรับแต่ข้างในอกแทบระเบิดด้วยความอับอาย ขณะที่ซูฉีได้แต่ก้มหน้าและพยายามหลบตัวออกไปจากวงสนทนาหลิวเหว่ยที่แอบยืนดูเหตุการณ์อยู่ตรงประตูโถงบ้าน ยืนกอดอกพลางยกยิ้มอย่างภูมิใจ แววตาของเขาสะท้อนความหลงใหลในตัวภรรยาอัจฉริยะคนนี้มากขึ้นทุกที เขาเดินเข้ามาในห้องแล้ววางมือบนบ่าของเยว่ชิง "คุณทำได้ดีมากเยว่ชิง... ผมเองก็ไม่เคยรู้เลยว่าคุณจะมีความลับที่น่าทึ่งแบบนี้ซ่อนอยู่อีก""ยังมีอีกหลายอย่างที่คุณยังไม่รู้นะคะนายพล" เยว่ชิงหันไปสบตาสามีพร้อมรอยยิ้มท้าทายในวันนั้น งานเลี้ยงน้ำชาที่อันฉีหวังจะใช้ทำลายเยว่ชิง กลับกลายเป็นเวทีประกาศความเก่งกาจของเธอ และทำให้ทุกคนในแวดวงทหารรับรู้ว่า... ภรรยาของนายพลหลิวเหว่ย ไม่ใช่ผู้หญิงธรรมดา แต่เธอคืออัจฉริยะตัวจริง!บทที่ 15 รอยประทับแห่งความจริงและบทเรียนของคนลวงหลังจากความพ่ายแพ้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าในสมรภูมิสติปัญญา อันฉี เริ่มรู้สึกว่าการเผชิญหน้ากับเยว่ชิงตรงๆ นั้นไม่ใช่เรื่องง่ายอีกต่อไป เธอจึงเรียก ซูฉี เข้าไปพบในห้องส่วนตัวเพื่อวางแผนการที่ "สกปรก" กว่าเดิม"หนูซูฉี ถ้าเราเอาชนะมันด้วยความเก่งไม่ได้ เราก็ต้องทำให้มันกลายเป็น 'คนขี้ขโมย' ในบ

ความอบอุ่นในรอยร้าวและเงาแค้นที่คืบคลานเช้าวันที่แสงแดดอ่อนๆ สาดส่องผ่านหน้าต่างห้องนอนใหญ่ บรรยากาศภายในบ้านตระกูลหลิวเริ่มเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด นายพลหลิวเหว่ยซึ่งนอนพักรักษาตัวอยู่บนเตียงมีสีหน้าสดใสขึ้นมาก บาดแผลที่ขาซึ่งเคยดูน่ากลัวบัดนี้เริ่มสมานตัวด้วยสรรพคุณของยาพอกสูตรพิเศษของเยว่ชิง"คุณพ่อขา... ทานน้ำส้มหน่อยค่ะ แม่จ๋าบอกว่าวิตามินซีจะช่วยให้แผลหายไวๆ" เสียงใสๆ ของเป่าเป้ยดังขึ้น เด็กน้อยประคองแก้วน้ำส้มคั้นสดมาที่ข้างเตียงด้วยความระมัดระวังหลิวเหว่ยยิ้มกว้าง รับแก้วน้ำจากลูกสาวมาจิบพลางลูบศีรษะเด็กน้อยด้วยความรัก "ขอบใจมากนะเป่าเป้ย หนูเก่งมากที่ช่วยดูแลพ่อ"เขามองข้ามไหล่ลูกสาวไปเห็นเยว่ชิงที่กำลังจัดเตรียมสำรับอาหารเช้าที่มีสารอาหารครบถ้วนตามหลักโภชนาการ ความรู้สึกผิดยังคงวนเวียนอยู่ในอกเขาทุกครั้งที่เห็นเธอขยันขันแข็งดูแลเขาโดยไม่ปริปากบ่น "เยว่ชิง... มาพักก่อนเถอะ คุณดูแลผมมาทั้งคืนแล้วนะ""ฉันไม่เป็นไรค่ะหลิวเหว่ย การฟื้นฟูร่างกายของคุณคือลำดับความสำคัญสูงสุด (Priority) ในตอนนี้" เยว่ชิงตอบเสียงเรียบแต่แฝงไปด้วยความใส่ใจ "ถ้าคุณหายไวเท่าไหร่ ภาระการดูแลของฉันก็จะล