All Chapters of เสี่ยเถื่อน(บังคับรัก): Chapter 91 - Chapter 100

กึก!เสียงประตูห้องถูกเปิดออกพร้อมร่างภูมิฐานของเสี่ยภพ เสี่ยภพหยุดมองหน้าฉันเล็กน้อยพร้อมกับเอ่ยถาม“มาทำไรจิว” เสี่ยภพเลิกคิ้วเอ่ยถาม“มาหาฮอลล์ค่ะ” ฉันบอกออกไป ซึ่งฉันก็ไม่รู้ว่าฮอลล์มันอยากจะเจอฉันไหม หรือจริงๆมันไม่รักฉันแล้วเพราะตั้งแต่เกิดเรื่องฮอลล์มันก็เฉยชา ทำทีไม่สนใจ เดินผ่านก็ไม่ทักทาย นอนก็ไม่นอนห้องเดียวกับฉันฮอลล์มันเปลี่ยนไป!วันนี้ฉันก็เลยจะมาคุยกับมันให้รู้เรื่องเพราะฮอลล์มันไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อนฉันรู้ว่าฉันผิด และฉันก็อยากจะขอโทษมัน แต่บางเรื่องมันก็ผิดเหมือนกันใช่ไหมล่ะ ซึ่งที่ผ่านมาฉันก็ให้อภัยมันมาโดยตลอดถ้าหากฮอลล์มันจะลืมเรื่องระยำที่มันเคยทำกับฉันทั้งหมด ไม่ว่าจะเรื่องเอาคนอื่น เล่นเซ็กซ์หมู่ เสพสารเสพติด และเรื่องชั่วๆอีกมากมายถ้าความผิดครั้งเดียวของฉัน ซึ่งผิดโดยไม่ได้ตั้งใจด้วยซ้ำ จะทำให้เรื่องของเราจบลง ฉันก็ยินดียอมรับ“จะเข้าไปเลยหรือว่าให้ฉันบอกมันให้ก่อน” เสี่ยภพถามพร้อมกับทำหน้าเป็นห่วงเป็นใย“บอกมันก่อนก็ได้ค่ะ เผื่อมันไม่อยากเจอจิว” ฉันบอกพร้อมกับทำหน้าเศร้าฉันกลัวมันเฉยชา ในขณะที่ฉันพูดจาอธิบาย“งั้นแป๊ปนึงนะ” เสี่ยภพบอกพร้อมกับเดินกลับเข

“เมียกูไปไหน!” ผมตวาดเสียงดังลั่นบ้าน เมื่อกลับมาถึงบ้านแล้วไม่เจอหน้าจิว ไม่เห็นแม้เงาเสื้อผ้าข้าวของเครื่องใช้รวมถึงโทรศัพท์มือถืออยู่ครบ และที่สำคัญ ‘มีแหวนที่ผมให้เธอไว้ด้วย’จิวถอดวางทิ้งไว้บนโต๊ะเครื่องแป้ง“ไม่รู้ครับ” เสียงของบอดี้การ์ดนับสิบชีวิตตอบเป็นเสียงเดียวกัน“ไม่รู้ได้ยังไง คนหายไปทั้งคน ฉิบหายกันจริงๆ” ผมโวยลั่นบ้าน ก่อนจะเดินขึ้นมาตั้งสติในห้องนอนเมื่อวานผมแค่อยากแกล้ง แล้วมันก็เลยถลำลึกเกินไปผมชวนเธอกลับบ้าน เพื่อหวังให้เธอง้อผมแบบเต็มที่ แต่ระหว่างนั้น ลูกค้าที่จะลงทุนทำธุรกิจกับป๊าก็ติดต่อขอพบผมกระทันหัน ผมก็เลยไปทันที!โดยไม่คิดบอกจิว เพราะอยากให้เธอรู้สึกนึกคิดว่าผมน่ะโกรธเธอนะผมมาคุยงานกับลูกค้าที่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง การเจรจาก็นานพอสมควร ประมาณ2ทุ่มกว่าๆ ทุกอย่างก็เสร็จสิ้น จากนั้นผมก็เดินทางออกจากร้านอาหารแต่สายตาของผมดันบังเอิญเหลือบไปเห็นเด็กผู้หญิงคนหนึ่งเข้า ซึ่งพฤติกรรมและคนข้างกายของเธอ ทำให้ผมนึกสนใจจากนั้นผมก็ตามเธอและผู้ชายคนนั้นเงียบๆ จนกระทั่งเธอแยกกับผู้ชายคนนั้น ผมก็เลยเดินตามประกบและทำทีเป็นรู้จักกับเธอ ผมเดินเข้าโรงแรมที่เธอพักอยู่พร้อมกับ

“คุณไลลาไม่คิดจะบอกความรู้สึกของตัวเองบ้างเหรอคะ เก็บไว้แบบนี้ไม่ทรมานแย่”“ไม่หรอก บอกไปก็มีแต่จะสร้างความรู้สึกไม่ดีต่อเขา สู้อยู่แบบนี้เหมือนที่เคยเป็นจะดีกว่า เพราะยังไงพี่คงคาเขาก็ไม่มีทางรักพี่สาวของเมียตัวเอง... ปะ กลับเข้าห้องพักกันเถอะ เย็นมากแล้ว” คุณไลลาบอกและเปลี่ยนเรื่องพูดคุย“เดี๋ยวจิวตามไปนะคะ ขอนั่งตรงนี้สักพัก” ฉันส่งยิ้มให้คุณไลลาเล็กน้อย“อย่านานนะจ๊ะ เดี๋ยวจะรอนาน” ประโยคหลังของคุณไลลาแผ่วเบาจนฉันแทบไม่ได้ยิน“อะไรนะคะ” ฉันก็เลยต้องถามซ้ำ“อย่านานนะจ๊ะ เดี๋ยวน้ำค้างจะลงแล้วจะไม่สบาย” คุณไลลาพูดอีกรอบ แต่ไม่ค่อยจะเหมือนประโยคแรกสักเท่าไหร่“ค่ะ” ฉันว่าและพยักหน้ายิ้มรับจากนั้นคุณไลลาเธอก็เดินกลับรีสอร์ทไป...ฉันให้คุณป๊าจัดการเรื่องใบหย่าให้เมื่อต้นอาทิตย์ก่อน ซึ่งคุณป๊าสนับสนุนเต็มที่ท่านหัวเราะชอบใจ และรีบเร่งอีกต่างหากสรุปคือ ‘ฉันเซ็นใบหย่าเรียบร้อย’ฉันกับฮอลล์เราเลิกกันขาด ไม่เหลืออะไรต่อกันแล้ว จะมีก็เพียงเยื่อใยและความคิดถึงที่ฉันยังคงคิดถึงมันทุกวันแต่ฉันก็ไม่คิดจะกลับไป เพราะที่มันแสดงออกมาว่ามีคนใหม่ เหตุการณ์นั้นทำให้ทุกอย่างชัดเจนฮอลล์หมดรักฉันแล้ว

“ตบเลยสิ ตบกูเลย มึงทำจนเคยชินแล้วนิ เอากับใครต่อใครมา แล้วก็มาเอากับกู พอกูมองใครหน่อยก็หาว่ากูมีใจให้เขา ทั้งๆที่กูไม่ได้คิดอะไรสักอย่าง มึงทำผิดมากมาย เสือกไม่เคยโทษตัวเอง กับกูแค่ทำตามที่เสี่ยธอนขอครั้งสุดท้ายเพราะเขากำลังจะตาย แล้วที่เขาจะตายก็เพราะเขาช่วยกูไว้ ซึ่งเขาไม่ได้ช่วยแค่ครั้งสองครั้ง... ความผิดกูครั้งเดียวมึงหาเรื่องทะเลาะ ทำท่าเฉยชา ไม่กลับบ้าน อ้างว่ามีคนใหม่ มึงมีใหม่ แล้วทำไมกูต้องอยู่ หย่ากับกูสิ หย่าแล้วไปแต่งกับคนที่มึงเรียกว่าเมียใหม่” แล้วฉันก็ระบายออกมาจนหมดสิ้น มือหนาที่ง้างเตรียมจะตบค่อยๆลดลงมาทีละนิด“หรือมึงจะฆ่ากูเลยก็ได้นะ อย่างน้อยๆครอบครัวกูก็มีคุณป๊าดูแลให้แล้ว ชีวิตกูไม่ห่วงอะไรแล้วล่ะ ตายๆไปได้ก็ดี ฆ่ากูสิ ฆ่ากูสิฮอลล์” ฉันว่าพร้อมดึงมือมันมาบีบคอฉัน“พอแล้วจิว พอแล้ว ขอโทษ กูขอโทษ” ไอ้บ้าฮอลล์มันชักมือกลับแล้วลุกขึ้นนั่งข้างกายฉันฉันก็เลยลุกนั่งตามมัน“มึงไม่ฆ่ากู กูก็จะร่านให้ดู กูจะเอาไปทั่วมั่วไม่เลือกแบบที่มึงทะ...ฮื้อ!” ในขณะที่ฉันพูดจาประชดประชันมันก็บุ่มบ่ามเข้ามาบดขยี้จูบฉันอย่างรุนแรง สอดเรียวลิ้นขบกัดริมฝีปากของฉันอย่างป่าเถื่อน“ไม่เอา

“เงียบแบบนี้ ให้โอกาสผัวคนนี้แล้วใช่ไหม? ขอบคุณนะครับ” พอมันเห็นฉันไม่พูดอะไร มันก็ทึกทักเอาเองว่าฉันนั้นให้อภัย“เฮ้อ... แล้วถ้าบอกว่าไม่มีโอกาสนั้น เราจะจบกันไหม” ฉันถอดถอนลมหายใจฉันเหนื่อยกับผัวบ้าๆคนนี้ และรู้ดีว่าไม่มีทางหนีพ้นแต่ก็อยากจะลองเล่นกับความรู้สึกมันดูสักครั้ง! เหมือนที่มันเล่นกับความรู้สึกของฉันอยู่บ่อยครั้ง“ไม่! ไม่จบ ฮอลล์จะตามติดจิวไปทุกที่ ที่ไหนที่จิวอยู่ที่นั่นต้องมีฮอลล์ ต่อให้จิวไม่ให้โอกาส ฮอลล์ก็จะยัดเยียดตัวเองเข้าไปในโลกของจิว ฮอลล์จะทำตัวเป็นเจ้ากรรมนายเวรตามจิวไปตลอดชีวิต” ไอ้บ้าฮอลล์มันพูดขึ้นมาหน้าด้านๆ และซบฉันหนักกว่าเดิม“ไม่อยากเถียงแล้ว เหนื่อย ช่วยปล่อยกอดด้วย ง่วงนอน” ฉันเปลี่ยนบทสนทนา เนื่องจากเบื่อหน่าย คนแบบมันเถียงให้ตายก็ไม่มีทางชนะ“ดีกันนะ” มันทำเป็นหูหนวกชั่วขณะ ไม่ได้ยินที่ฉันพูด“!”“ดีกันเถอะ รักมากแค่ไหนมึงก็รู้ นะ นะ นะ นะ” ไอ้บ้าฮอลล์มันทำหน้าอ้อนๆ ใบขณะที่ฉันนั่งนิ่งๆ“คนดี คนดีของผัว ให้อภัยผัวเถอะ ไม่โกรธแล้วเนอะ” ไอ้บ้าฮอลล์มันยังคงยิ้มกระลิ้มกระเหลี่ย พร้อมกับทำหน้าตากรุ้มกริ่มปะปนแววตาน่าสงสาร“อืม” ฉันวางท่านิ่งและตอบสั้น