All Chapters of เสี่ยเถื่อน(บังคับรัก): Chapter 111 - Chapter 120

ประมาณ3ทุ่มนิดๆ รถหรูของเสี่ยภพก็เทียบจอดที่ลานจอดรถของผับผับที่นานๆครั้งฉันจะมา เพราะฉันไม่ค่อยชอบสถานที่แออัดแต่วันนี้จำเป็นต้องมาไง“อะ ทำใจก่อนจะเข้าไป” เสี่ยภพยื่นโทรศัพท์มือถือของเขามาให้ฉันหน้าจอกำลังฉายภาพวีดีโอภายในผับ ซึ่งมีผัวฉันนั่งอยู่พร้อมเหล่าบรรดาผู้หญิงที่คลอเคลียรอบตัวฉันควรดีใจไหมนะ?“เห็นไหมคะ สันดานมันลับหลังก็ทำกับจิวแบบนี้” ฉันวางมือถือลงที่ฝ่ามือของเสี่ยภพ พร้อมกับเอ่ยวาจาตัดพ้อน้อยใจในสิ่งที่ผัวชั่วๆของฉันกำลังปล่อยตัว และอีกหน่อยคงปล่อยใจไปตามสถานการณ์“มันเมาไง รีบเข้าไปเถอะก่อนที่มันจะทำอะไรบานปลายกว่านี้” เสี่ยภพวางมือที่ตักของฉัน พร้อมกับยิ้มปลอบใจแต่ตอนนี้คำปลอบประโลมและรอยยิ้มไม่ได้ทำให้คนท้องเช่นฉันรู้สึกดีขึ้นมาเลยฉันอยากหยุดความสัมพันธ์ของฉันกับมันไว้ตอนนี้จริงๆ“อย่าเพิ่งคิดว่าจะเลิกกับมัน เพราะหมาบ้าอย่างมันไม่มีทางปล่อยเธอแน่ เธอรู้ใช่ไหม?” เสี่ยภพพูดดักทางความคิดของฉันบางทีเขาก็ฉลาดจนเกินไป“รู้ค่ะ แต่ก็อดน้อยใจไม่ได้ จิวกำลังรู้สึกนอยด์” ฉันบอกเสียงเศร้า ความรู้สึกเหมือนกำลังดิ่งลงเหวจู่ๆรอบดวงตาก็ร้อนผ่าว น้ำตาไหลรินอาบสองแก้มของฉันทันท

“พ่อเป็นคนไม่ดี พ่อเป็นคนปากหมา ปากพาซวย ดูสิ... พ่อทำแม่เครียดจนเป็นลมไปเลย ปากพ่อมันไม่ดี ความคิดพ่อก็ด้วย แม่อุตสาห์จะทำเซอร์ไพรส์ แต่พ่อก็ทำพัง ถ้าพ่อหักห้ามปากหมาๆนี่ได้ วันนี้คงเป็นวันที่ดี นี่ถ้าแม่ของลูกตื่นขึ้นมานะ คงไม่ให้พ่ออยู่ใกล้แน่ๆเลย แต่ถึงยังไงพ่อก็ไม่มีทางเลิกกับแม่ของลูกแน่” เสียงพึมพำพร้อมกับมือที่ลูบไล้ตรงบริเวณหน้าท้องของฉันถ้าให้เดาตอนนี้ฉันคงกลับมานอนอยู่บ้าน เหตุการณ์ก่อนหน้าคงจะสร้างความแตกตื่นให้ผู้คนเป็นจำนวนมาก แต่ก็คงไม่มีใครกล้าเอาไปพูดต่อเป็นแน่ตอนนี้ไอ้ผัวชั่วของฉันคงกำลังสำนึกผิดจากที่จับใจความได้ลางๆ อย่างไรเสีย มันก็ไม่มีทางจะเลิกกับฉัน คงจะจริงอย่างที่เสี่ยภพบอกนั่นแหละแล้วต่อจากนี้มันก็คงจะตามติดเป็นเงาฉันเลยล่ะฉันผิดเองที่คิด ‘เซอร์ไพรส์’ฉันลืมใช้สมองไตร่ตรองว่า ‘เลเวลความมโน’ ของผัวฉันไม่เหมือนชาวบ้านผัวฉันมันอยู่ด้วยความรักที่มีมากจนเกินไป และความหวาดระแวงที่มีอยู่ทุกวินาที“หนูต้องช่วยพ่อง้อแม่เข้าใจไหมลูก แม่หนูเป็นคนใจแข็ง แล้วพ่อก็ดันทำผิดซ้ำผิดซาก พ่อก็เกลียดตัวเองเหมือนกันที่ทำให้แม่ของลูกเสียใจอยู่ตลอดเวลา แต่พ่อรักแม่ของหนูมากรู

“จะจ้องอีกนานไหม?” ฉันถามด้วยความฉุนเฉียว ตั้งแต่ลงมานั่งกินข้าว ไอ้บ้าฮอลล์มันก็จ้องฉันไม่วางตาจ้องแล้วก็ยิ้ม บ้าหนักขึ้นทุกวัน“ก็จ้องเมียกับลูก ผัวผิดตรงไหน” ไอ้บ้าฮอลล์มันพูดและตามด้วยรอยยิ้ม“งั้นก็จ้องเยอะๆ เพราะคืนนี้จะนอนกับลูกสองคน” ฉันว่าจบก็นั่งซดน้ำต้มยำต่อ รสชาติช่างแสบทรวงถูกใจเสียจริง“อะไรอะ ไม่เอาหรอก นอนด้วยกันดิ เผื่อคืนนี้พ่ออยากเล่นกับลูก” จากรอยยิ้มเมื่อครู่ตอนนี้เริ่มเปลี่ยนเป็นใบหน้าง้ำงออย่างเร็วไว“ไม่เล่นหรอก ลูกเหนื่อย” ฉันตัดบท“ไม่เอา จะนอนด้วย” มันเริ่มงอแงกลายร่างเป็นเด็ก“ไม่! เมื่อคืนนอนไหนวันนี้ก็นอนนั่นแหละ อย่าได้สะเออะไปนอนด้วยเด็ดขาด มีความผิดติดตัวรู้ใช่ไหม?” ฉันจ้องหน้าเขม็ง ส่วนสีหน้าท่าทีของไอ้ผัวบ้ามันก็สลดลงในทันที“รู้ ก็ผิดไปแล้วไง ก็เมื่อคืนน้อยใจ ไม่เอาสิจิว ลูกต้องการอ้อมกอดที่อบอุ่นจากพ่อนะ จิวก็ด้วยใช่ไหม จิวคงนอนไม่หลับแน่ๆถ้าฮอลล์ไม่ได้กอด” แล้วมันก็เริ่มชักแม่น้ำทั้งห้าด้วยน้ำเสียงแสนเศร้า“อย่ามาชักแม่น้ำ ต่อให้ชักมาร้อยสายคืนนี้ก็ไม่ให้นอนด้วย” ฉันรีบบอกก่อนที่จะตักหมูกรอบใส่ปาก“ทำไมกินแล้วมีฤทธิ์เดชด่าผัวล่ะ” เลเวลความน่าสารก

“จะดีเหรอฮอลล์” ฉันเอ่ยท้วงด้วยเสียงวิตกกังวล“ผัวจะเบาๆให้ถึงที่สุด จะไม่ให้กระทบลูกแน่นอน” อิฮอลล์มันพูดเสียงแหบพร่า ในขณะที่มันนั่งเตรียมจ่อละ“ไหนบอกครั้งก่อนรอบสุดท้ายแล้วไง” ฉันยังคงต่อรอง เพราะกลัวจะกระทบกระเทือนลูกในท้องตอนนี้ฉันท้อง7เดือนกว่า คือใกล้คลอดเข้ามาทุกทีละ แต่ไอ้ผัวบ้าก็ยังมีอารมณ์ทางเพศสูง“รอบสุดท้ายของเดือนก่อนไง อันนี้สัญญาเลยครับว่ารอบสุดท้ายจริงๆ เจอกันอีกทีหลังคลอดเลย” ดูสิ ดูมันพูดเฉไฉไปเรื่อย“ท้องกูใหญ่ขนาดนี้มึงยังอยากอีกเนอะฮอลล์” ฉันเอ่ยเอือมๆเอือมระอากับผัวเหลือเกิน“เอาจริงๆก็อยากตลอดแหละ แต่สงสารเลยชักแทน” มันว่าและเริ่มเอาส่วนนั้นถูไถกัน“ชักที่หน้ากูบ้าง นมกูงี๊ ปากกูงี๊อะนะ สงสารกูเหลือเกิน” ฉันรีบท้วงมันทันที อยากมาทีก็ป้อล้อฉัน จิวอย่างนั้นจิวอย่างนี้ ไม่รักฮอลล์สินะ ใช่สิฮอลล์มันเลว สงสารพ่อไหมลูก ดูสิแม่ใจร้ายสรรหาเก่ง สรรหาคำมาพูดให้ฉันใจอ่อน แล้วฉันก็เสือกใจอ่อนจริงๆ ยอมมัน สงสารมันและเพราะความสงสาร น้ำก็เลยพุ่งเข้าปาก เข้าหน้า บางทีก็อยู่ร่องนมสรุปอิจิวผ่านมาหมด‘ทุกหยาดหยดนี้เพื่อเธอ’ไอ้ผัวบ้ามันกล่าวไว้นี่ล่าสุดนอนดูดนมฉันทุกครั้

“เจ็บมากไหม” น้ำเสียงที่ฟังดูห่วงใยและวิตกกังวล ปะปนกับความดีใจดังขึ้นข้างๆ เมื่อฉันลืมตาขึ้นและมันทำให้ฉันได้เห็นผู้ชายบ้าๆนั่งข้างเตียง จับมือฉันไปซบที่แก้มของตัวเอง พอฉันเหลือบมองที่ใบหน้าของเขา ฉันก็มองเห็นดวงตาที่แดงช้ำ ปลายจมูกของเขาก็ไม่ต่างกันนี่คงจะร้องไห้มาหนักมากแน่ๆเรื่องเวอร์วังเล่นใหญ่เกินชาวบ้านต้องยกให้ผัวฉันนี่แหละ“ลูกของเราล่ะ” ฉันเลือกที่จะส่ายหน้าแทนคำตอบในประโยคคำถามข้างต้น แล้วตั้งคำถามเอง“เดี๋ยวพยาบาลพามา ฮอลล์รักจิวนะ รักจิวมากๆ” อิผัวบ้ามันยังคงจูบที่มือของฉันอยู่ แล้วรอบนี้มีน้ำตาไหลออกมาด้วย“รู้แล้ว จิวก็รักฮอลล์ แต่ช่วยอย่าเวอร์เกินไปได้ไหม” ฉันว่าปราม“จิวไม่รู้หรอกว่าฮอลล์ตื่นเต้นตกใจแค่ไหน ที่จิวร้องขึ้นมากลางดึกว่าปวดท้อง ฮอลล์สติแทบแตก พอพามาโรงพยาบาลหมอก็ให้เข้าห้องคลอด แม่ง! ฮอลล์เห็นจิวเจ็บแล้วฮอลล์ยิ่งไม่มีสติ ตอนเห็นหน้าลูกก็ดีใจมากนะ แต่พอเห็นมึงหลับไป ใจกูแม่งแทบหยุดเต้น ความกลัวมันเกาะกุมหัวใจกูขึ้นมาทันที ตอนนั้นกูคิดเลยว่าถ้ามึงไม่ตื่นขึ้นมา กูต้องตายตามมึงแน่ๆ ฮึก ฮึก...” แล้วอิผัวชั่วมันก็ร้องไห้เป็นวรรคเป็นเวรขึ้นมา พร้อมกับสาธยายควา