All Chapters of เสี่ยเถื่อน(บังคับรัก): Chapter 101 - Chapter 110

สามวันผ่านไป...“ฉันดีใจนะ ที่ทั้งสองคนปรับความเข้าใจกันได้ ต่อไปจะทำอะไรก็คิดดีๆนะฮอลล์ ฮอลล์มีความรู้สึก น้องจิวก็มีความรู้สึก ชีวิตคู่นอกจากความรัก ก็ต้องมีทั้งความไว้ใจ เชื่อใจ เข้าใจ ซื่อสัตย์ และอีกหลายๆอย่าง และที่พี่คงคาให้น้องจิวมาอยู่ที่นี่ ก็เพื่อดัดนิสัยด้านไม่ดีของฮอลล์นะรู้ไหม ถ้ารักเขาอย่าทำร้ายเขา ไม่ว่าจะเป็นวาจาหรือร่างกาย” คุณไลลาหันไปพร่ำสอนคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นหลานชายคนเล็กถึงแม้จะเป็นลูกบุญธรรมของคุณป๊ากับคุณคาริสา แต่คุณไลลาก็รักลูกบุญธรรมทั้งสี่เหมือนหลานแท้ๆ“ครับพี่ไลลา” สรรพนามนี้คุณไลลาให้ลูกบุญธรรมทุกคนเรียกเธอ เพราะเธอไม่อยากเป็นคุณป้า“มาหาฉันได้เสมอนะน้องจิว” คุณไลลาเธอเดินเข้ามาสวมกอดฉัน“ค่ะ ถ้าจิวว่างจะหาโอกาสมาหานะคะ” ฉันฉีกยิ้มกว้างให้ผู้หญิงตรงหน้า ผู้หญิงที่มีจิตใจที่แข็งแกร่ง และเด็ดเดี่ยวหลังจากที่ร่ำลาคุณไลลาเจ้าของรีสอร์ทที่ฉันมาพักอาศัยเสร็จสรรพ ฉันก็นำตัวเองเข้ามานั่งในรถของไอ้ผัวบ้าๆที่มันลั่นวาจาว่า ถ้าฉันไม่กลับด้วย มันก็ไม่กลับ และงานบริษัทที่คุณป๊ายกให้มันดูแล เสี่ยภพก็ต้องดูแลแทนฉันก็เลยจำใจกลับพร้อมมัน เพราะเกรงใจเสี่ยภพที่ต้องมาดู

“สวยจัง” เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาเอ่ยปากชม พร้อมรอยยิ้มกรุ้มกริ่มและสายตาชื่นชมไอ้ผัวบ้ามันกำลังเอ่ยชมฉัน ในขณะที่ฉันกำลังบึ้งตึงเรื่องของเรื่องที่ฉันอารมณ์เสีย! ก็เพราะอิฮอลล์มันปลุกฉันแต่เช้า เพื่อให้ฉันไปบริษัทกับมัน เพราะวันนี้มันมีประชุมซึ่งไม่ใช่เรื่องของฉัน แต่ไอ้ผัวบ้ามันลั่นว่า ‘ไม่อยากให้จิวคาดสายตา!’ถ้าหากฉันคาดสายตา จิตใจอันบอบบางของมันจะว้าวุ่น!ฉันกลอกตามองบนไปหลายรอบ และต้องยอมมันง่ายๆด้วยเหตุผลเดิมๆนั่นก็คือเบื่อความมึนทึนของมัน“หึ” ฉันส่งเสียงในลำคอพร้อมมองฮอลล์ด้วยสายตาไม่ชอบใจ“แค่ไปกับผัวเอง ยิ้มหน่อยสิครับ” ฮอลล์มันว่าพร้อมกับทำท่าเย้าแหย่“สักทีเถอะ” ฉันตัดบทรวบรัดความ ขี้เกียจต่อล้อต่อเถียงเถียงกับคนกึ่งบ้ากึ่งดี ยังไงก็ชนะยาก“ครับ” พอฮอลล์มันเห็นว่าฉันไม่เล่น มันก็เข้าสู่โหมดจริงจังจากนั้นเราก็เดินทางไปบริษัทด้วยกันน่าเสียดายที่การศึกษาของฉันหยุดชะงัก ไม่สามารถไปต่อได้ เพราะที่ผ่านมามรสุมชีวิตถาโถมจนต้องขาดเรียนบ่อยครั้งและยังมีปัญหาในความพร้อมสรุปอิจิวและไอ้ฮอลล์เรียนไม่จบแต่ด้วยอำนาจและเงินตราของคุณป๊า ทำให้บุคลากรพนักงานบริษัทให้ความเคารพอ้อ! ที่สำ

กลางดึกฉันสะดุ้งตื่นขึ้นมาแตะสัมผัสเนื้อตัวของฮอลล์ปรากฏว่าอุณหภูมิของร่างกายปกติ แต่ฉันก็ยังไม่วางใจ ยังคงลูบแตะไปทั้งตัว กระทั่งมาหยุดที่ใบหน้าคมอีกครั้งและฉันคงจะทำรุ่มร่ามมากไป เจ้าของร่างกายก็เลยตื่นลืมตามองฉัน“ยังปวดหัวอยู่ไหม” ฉันถามเมื่อเรามองสบตากัน“ปวดอยู่” ฮอลล์ตอบด้วยเสียงเบาบาง“งั้นกินยาเนอะ” ฉันบอกพร้อมตั้งท่าจะลุกขึ้นจากเตียง“ไม่เอาอะ กินเยอะมันขม ขอกอดดีกว่า” พอพูดเสร็จก็ดึงรั้งฉันเข้าไปกอด ร่างกายแนบชิดติดกัน จนฉันรู้สึกถึงบางอย่างที่กำลังทิ่มแทงช่วงขาของฉันแล้วมือหนาก็ลูบล้วงเข้ามาภายในเสื้อฉันก็เลยเงยหน้าขึ้นสบตาดวงตาคมอีกครั้ง ซึ่งฮอลล์มันมองฉันอยู่ก่อนแล้ว“ฮอลล์... อื้ม” ฉันยังไม่ได้พูดอะไรเพิ่มเติม เรียวปากของฉันก็โดนประกบจูบเสียก่อน ลิ้นร้ายค่อยๆแทรกเข้ามาในโพรงปาก มือหนาลูบไล้ไปทั่วร่าง สร้างความเสียวซ่านไปทั่วทุกอณูแล้วจู่ๆฉันก็จูบตอบกลับไป เราสองคนจูบแลกลิ้นกันอยู่นานอาจจะเป็นเพราะฉันมีความต้องการเรื่องแบบนี้ล่ะมั้งรู้สึกตัวอีกที เสื้อผ้าอิจิวหายออกจากร่างกายไปแล้ว“ขอเชยชมหน่อย” คนป่วยที่เหมือนจะหายพูดเสียงกระเส่า ซึ่งตอนนี้ได้ย้ายที่จากนอนข้างๆม

“ไม่ไปนะ เหนื่อย ขี้เกียจ” ฉันปฏิเสธทันควัน ก่อนที่ไอ้ผัวบ้ามันจะเอ่ยปากออกคำสั่ง“แบบนี้ก็คิดถึงแย่เลยดิ” กระโดดขึ้นมาบนที่เตียงข้างฉัน ทั้งๆที่ตัวเองใส่สูทเรียบร้อยพร้อมไปทำงาน“แค่แป๊ปเดียวเถอะ” ฉันส่ายหน้าไปมาเอือมระอากับการที่มันไม่อยากให้ฉันห่างกายวันนี้ฮอลล์มีนัดคุยกับลูกค้าคนใหม่ ก็เลยเป็นโอกาสที่ฉันจะแอบไปฝากครรภ์“แป๊ปเดียวกูก็คิดถึง กูอยากมีมึงอยู่ด้วยตลอดเวลา” หว่านคำหวานเสร็จก็จับหน้าฉันไปจูบไปหอม“อย่ามาลีลา รีบๆไป อย่าให้ลูกค้ารอตัวเอง” ฉันบอกและหอมที่แก้มทั้งสองข้างก่อนจะแตะจูบที่เรียวปากหนาจูบหอมให้หนำใจ มันจะได้รีบไป“อ้อนแปลกๆนะจิว มีไรปิดบังรึเปล่า” อิบ้าฮอลล์มันจดจ้องจับพิรุธที่ใบหน้าฉัน“เอ้า! อินี่ จูบหอมก็หาว่าแปลก เย็นชาก็ว่ากูโกรธ มึงจะเอายังไงฮอลล์ กูชักจะโมโหละ” ฉันกลบเกลื่อนโดยการใช้คำพูดที่ค่อนข้างเหวี่ยง และเอาความโมโหมาอวดอ้าง“ล้อเล่นน่า อย่าหงุดหงิดสิครับ” อิฮอลล์มันรีบกอดอ้อนฉันทันที“อืมๆ รีบไปดิเดี๋ยวสายนะ”“ไม่ไปด้วยจริงอะ” ฮอลล์ถามขึ้นอีกครั้งพร้อมทำหน้าเศร้าสลด“ไม่ไป เหนื่อย” ฉันย้ำชัดคำตอบเดิม“เฮ้อ... ก็ได้ แต่อย่าออกไปไหนนะ แล้วจะรีบกลับ

ห้าวันผ่านไปกับการปกปิดเรื่องการตั้งครรภ์ วันนี้คือวันที่หก พรุ่งนี้คือวันเกิดอิฮอลล์และเป็นวันที่ฉันจะบอกมันว่า ‘เรากำลังจะมีลูกด้วยกัน’ และจากนี้เราจะไม่มีอะไรปิดบังกัน!วันนั้นที่ร้านอาหาร หลังจากทานข้าวเสร็จฉันก็กลับพร้อมอิฮอลล์ โดยที่สมุดฝากครรภ์อยู่ในรถของเสี่ยภพซึ่งปัจจุบันก็ยังอยู่ที่นั่น เพราะเขาและฉันยังไม่มีโอกาสได้มาเจอกันจะมีก็แค่คุยไลน์ คุยเสร็จก็ลบ เพราะอิฮอลล์มันโรคจิตเช็คทุกอย่างของฉันมันกลัวฉันนอกใจ ทั้งที่ไม่มีเหตุจูงใจอะไรสักอย่าง!ฮอลล์มันเหมือนพวกวัวสันหลังหวะ มีความผิดติดตัว ก็เลยกลัวฉันทำแบบมัน“คิดว่ามีอะไรจะบอกกันไหม” จู่ๆคำถามนี้ก็ดังขึ้น หลังจากที่ฉันเดินออกมาจากห้องน้ำในยามสายของวันนี้“บอกอะไร” ฉันถามกลับแบบใส่อารมณ์ เพราะฮอลล์มันตั้งท่าเหมือนจะอยากทะเลาะ“เรื่องที่กำลังทำอยู่ไง” อิฮอลล์มันพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆฟังดูน่ากลัว“อย่าพูดคลุมเครือ” ฉันเริ่มใช้โทนเสียงจริงจัง ทั้งที่ใจจริงเริ่มกลัว!กลัวว่ามันจะรู้เรื่องฉันท้องก่อนจะถึงวันเกิด ซึ่งอีกแค่วันเดียวเท่านั้น ฉันอุตส่าห์ปิดมาได้ตั้งหลายวัน จะมาตายน้ำตื้นไม่ได้แผนเซอร์ไพรส์มันจะต้องไม่พังจีรณาจะไม่