All Chapters of เสี่ยเถื่อน(บังคับรัก): Chapter 81 - Chapter 90

“ก็ไปสิ ว่าแต่แหวนของแม่เสี่ยธอนอยู่ไหน” ฉันถามถึงแหวนเพราะฉุกคิดขึ้นมาได้ว่ามันคือของสำคัญของใครบางคน“ถามทำไม อยากใส่หรือไง” ว่าจบก็ทำหน้างอคอหักไม่พอใจขึ้นมาทันที“มันคือของสำคัญของเสี่ยธอน จิวกะว่าจะเก็บไว้ แล้วถ้าเจอเขา จิวจะคืนให้เขา... นี่ก็จ้องหาเรื่องตลอด พูดถามอะไรนิดหน่อยก็ทำหน้าทำตาใส่เลย ไม่ถามเหตุผลสักนิด คิดแต่ว่ากูรักเขา ปันใจให้เขา ทั้งๆที่ปากกูก็พร่ำบอกอยู่ว่า ‘กูรักมึง’ ยังจะหึงอะไรไม่เข้าท่า มึงอะท่าจะบ้าเข้าทุกวันละ” ฉันอธิบายปะปนกับการเหน็บแนมไปในตัวพอพูดอะไรให้ไม่พอใจเข้าหน่อยก็กระฟัดกระเฟียดขึ้นมาทันที“ฮ่าๆ มึงแม่งจี้ว่ะจิว กวนตีนได้ใจกูเลย แบบนี้ไงกูถึงรักมึง” ว่าจบก็กอดหอมฉันอย่างบ้าคลั่งคืนนี้คงเป็นคืนที่ฉันหลับสนิทที่สุดล่ะมั้ง เพราะอ้อมกอดที่ฉันโหยหามานานกำลังกอดฉันอยู่...หนึ่งอาทิตย์ผ่านไป...ตลอดหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมาฉันเริ่มกลับมายิ้มอีกครั้ง ถึงแม้จะยิ้มไม่สุดเพราะยังอยากฟังเรื่องราวที่ผ่านมาแต่มันก็ดีกว่าช่วงเวลาที่ฉันอยู่กับเสี่ยธอนเป็นไหนๆเสี่ยภพฉีกยิ้มกลบเกลื่อนเมื่อรู้ว่าฉันรู้แล้วว่าไอ้ผัวชั่วยังไม่ตาย เขาบอกว่ารอไอ้ฮอลล์อธิบาย เขาอ้างว่าเข

“เพื่อน กับ ธุรกิจ มันคนละเรื่องกัน ทุกอย่างมึงต้องแยกแยะนะจิว แต่มึงคงไม่มีโอกาสได้แยกแยะอีกแล้วล่ะ เตรียมตัวไปอยู่กับผัวมึงได้เลย” ไอ้ป้างอดีตเพื่อนชายของฉันและฮอลล์แสยะยิ้มมุมปากอย่างเย้ยหยันหนึ่งอย่างที่ฉันมั่นใจคือมันยังไม่รู้ว่า ‘ฮอลล์ยังไม่ตาย!’“มึงเป็นคนฆ่าฮอลล์” ฉันทึกทัก“ร่วมฆ่าต่างหาก ผัวมึงมันรู้มากเอง” ไอ้ป้างมันพูดพร้อมกับแสดงสีหน้าแค้นเคืองมันคงทำเป็นขบวนการ และหนึ่งในนั้นจะมีเสี่ยธอนไหมนะ‘เขาจะใจร้ายฆ่าน้องชายเชียวเหรอ ถึงจะไม่ใช่สายเลือดเดียวกัน แต่คุณป๊าก็สอนให้รักกันนะ’นี่คือสิ่งที่ย้อนแย้งในใจของฉัน และพยายามคิดแง่บวก เสี่ยธอนอาจจะไม่เกี่ยวข้องกับการตายของฮอลล์ก็ได้“มึงฆ่าเพื่อนตัวเองเนี่ยนะ จิตใจมึงทำด้วยอะไรวะ” ฉันโวยวายใส่คนตรงหน้าแกร็ก!“หุบปากซะ! แล้วก็จำไว้ ไม่มีคำว่าเพื่อน สำหรับธุรกิจมืด” ไอ้ป้างมันหันปากกระบอกปืนมาจ่อที่ขมับฉัน ดวงตาคมฉายแววเหี้ยมโหด ไม่เหลือเค้าหน้าที่เคยเปื้อนรอยยิ้มสักนิดฉันมั่นใจว่ามันไม่มีทางฆ่าฉันตอนนี้แน่ๆเพราะถ้าฆ่ามันฆ่าแล้วตอนนี้มันคงจะเอาฉันไปเป็นตัวประกัน!“เหอะ! มึงมันชั่ว...”พลัก ปึก!มันตบหน้าฉันด้วยปลายด้ามกระบอ

“คนอย่างมึงมีสัจจะด้วยเหรอไอ้เด็กเมื่อวานซืน” เสี่ยภพพูดหยามเหยียดอดีตเพื่อนของฉัน ซึ่งฉันก็คิดแบบเสี่ยภพ“มึงอยากเห็นอีนี่หัวสมองกระจุยไหมล่ะ?” ไอ้ป้างมันพูดเสียงเย็นเยียบ พร้อมกดน้ำหนักปืนแรงกว่าเดิมคือยังไงก็ตายไหมวะจะลีลากันทำไม!“ปล่อยพวกนั้นให้เดินมาพร้อมๆกัน กูจะก็ปล่อยน้องสะใภ้มึงเหมือนกัน” ไอ้ป้างมันว่าต่อครืด.....ปึก กึก!ระหว่างที่ไอ้ป้างมันกำลังพูด จู่ๆประตูเหล็กรอบด้านก็เลื่อนลงมาและกระทบพื้นอย่างไวพร้อมกับเสียงล็อคอัตโนมัติตอนนี้เลยเหมือนกับว่า ทุกชีวิตโดนขังอยู่ในห้องโถงห้องใหญ่ห้องนี้!“มึงเล่นอะไรไอ้ภพ!” ไอ้ป้างแหกปากข้างๆหูฉัน และมันใส่อารมณ์รุนแรงเชียวล่ะ“หึ” เสี่ยภพแสยะยิ้มมุมปาก และทำหน้านิ่งดังเดิม“ปล่อยกูได้ละ” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น พร้อมกับชักสีหน้ารำคาญมองใส่เสี่ยภพ“บอกไอ้เด็กนั่นปล่อยจิวมา” เสี่ยภพบอก“ก็ปล่อยพร้อมกัน มันจะยากอะไร เอ้า! เริ่ม” เสียงด้านหลังของฉันดังขึ้น และมันดังเข้ามาเรื่อยๆซึ่งเสียงนี้คือเสียงของไอ้คุณเมฆา ที่น่าจะเดินมาพร้อมฉันและกลุ่มบอดี้การ์ด แต่เพิ่งจะเดินแหวกกลุ่มบอดี้การ์ดออกมายืนเทียบข้างฉัน“เหอะ! โผล่หัวมาเองได้แล้วเหรอท่าน

“ฆ่าผมเถอะครับ ผมผิดจริงๆ ผมหลงอำนาจเงิน ผมกลัวว่าทุกอย่างจะเป็นของไอ้ภพ ผม...ขอโทษครับ ผมสมควรตายด้วยมือป๊า” เสี่ยธันพูดพร่ำ และสั่งให้คุณป๊าปลิดชีพตนคุณป๊ามองไปรอบๆห้องโถงใหญ่ แล้วหันมาโฟกัสที่ฉันกับเสี่ยธอน จากนั้นก็หันมองที่เสี่ยธันอีกครั้งซึ่งฉันคาดเดาอารมณ์ตอนนี้ของคุณป๊าไม่ออกเลยจริงๆ...“ลูกชายที่ป๊ารับมาเลี้ยงดู พากันทำอะไรป๊ารู้หมด! ที่ป๊านิ่ง ป๊าแค่จะรอดูว่าจะสำนึกกันเมื่อไหร่ แต่สุดท้ายก็กลายเป็นเรื่องบานปลาย จนกระทั่งป๊าต้องแกล้งตาย ก็ยังไม่พอกัน ยังคงจะคิดฆ่าลูกบุญธรรมคนสุดท้ายของป๊า ฆ่าลูกสะใภ้ ฆ่าบอดี้การ์ด แล้วเป็นยังไง เห็นความฉิบหายไหมธันธอน!” คุณป๊าตะโกนลั่น ท่านดูเสียใจมากกับการกระทำของลูกบุญธรรม“...” เสี่ยธันก้มหน้าไม่พูดอะไรออกมา“แล้วช่วยน้องจิวทำไม ธันช่วยทำไมถ้าคิดจะเลว ทำไมไม่เลวให้ถึงที่สุด!” คุณป๊าตวาดเสียงดังหลังจากที่เงียบไปสักพัก“ธันรู้ว่าไอ้ธอนมันรักจิวมาก มันถึงได้บังกระสุนแทนจิว ธันรู้ว่ามันยอมตาย แต่จิวของมันต้องมีชีวิตอยู่ต่อ ธันแค่อยากทำอะไรให้ไอ้ธอนมันบ้าง... ฆ่าผมเถอะป๊า” เสี่ยธันเปิดปากพูด และก็ได้บอกถึงสาเหตุที่ยิงคนชื่อหมิง ก่อนที่คนชื่อห

“มึงต้องเข้าใจจิวด้วย” ไอ้ภพพูดกับผม หลังจากที่งานศพของไอ้ธอนผ่านพ้นไปเมื่อวานนี้ป๊าจัดงานสามวัน จากนั้นก็ทำการเผาตามพิธีซึ่งตลอดงานศพ ผมกับจิวยังไม่ได้พูดกันแบบจริงๆจังๆสักครั้ง จริงๆไม่ได้พูดเลยมากกว่าแต่เริ่มเดิมที ต้องย้อนกลับไปตอนที่ผมเข้าใจว่าป๊าตาย!ตรงนี้ผมเข้าใจเช่นนั้นจริงๆ และมันคือเรื่องที่ผมเสียใจมากที่ป๊าจากไปแต่แล้ววันหนึ่ง ไอ้ภพก็โทรมาบอกว่าให้เข้าไปดูงานที่บ่อน ไอ้ภพบอกกับผมว่าไอ้ธันไอ้ธอนก็ไปด้วย ผมก็เลยไม่ได้คิดอะไร ก็ไปตามที่มันบอกแต่ใครจะคิดว่าวันนั้นมันจะเป็นวันที่จิวบอกรักผม แล้วแม่งยังเป็นวันที่ผมโคตรของโคตรจะดีใจเพราะผมได้รู้ว่าป๊ายังไม่ตาย!แต่ใครจะคิดล่ะว่าการที่ได้รู้ว่าป๊ายังไม่ตาย และสร้างเรื่องว่าตายจะมีเบื้องลึกเบื้องหลังหลายๆอย่างป๊าวีดีโอคอลพูดคุยกับผมและไอ้ภพวันนั้นป๊าบอกว่า รถที่ผมนั่งมามีระเบิด ซึ่งผมไม่เชื่อ ผมอยากจะตรวจสอบ และถ้ามีคนทำจริง ผมก็อยากรู้ว่าใครทำแต่ป๊าก็สั่งห้าม ซึ่งผมดื้อรั้นและคนที่ชนะก็คือ...ป๊าเพราะป๊าเตรียมการไว้หมดแล้ว!พอป๊าบอกผ่านวีดีโอคอลว่า ‘เริ่ม!’ไอ้ภพก็สั่งให้คนมาจับตัวผมไว้ และใช้เข็มฉีดยาฉีดลงที่ต้นแขนของผ