Semua Bab รักที่ปรารถนา: Bab 31 - Bab 40

ตีห้าครึ่ง วรางคณามายืนอยู่หน้าห้องนางวีรวรรณ เคาะประตูเบาๆ เธอตั้งใจตื่นมาส่งแม่ไปถือศีล“ตื่นมาทำไมหนูวอย แม่ลงไปเองได้ ไม่เห็นต้องยุ่งยากเลย”“แม่ขา ของเยอะแยะไปหมด วอยช่วยดีกว่าค่ะ”“แทนที่จะนอนพักผ่อน ตามใจๆ อยากส่งก็ไม่เป็นไร อ้อ...แม่มีอีกเรื่องจะบอก แม่เปลี่ยนใจเป็นอยู่วัดเจ็ดวันนะ”วรางคณาใจเต้น แต่ข่มความรู้สึกไว้ “ทำไมล่ะคะแม่ ไหนบอกจะไปแค่สามวัน”“ก็คราวนี้ พวกเพื่อนๆ ที่เคยไปถือศีลด้วยกันคราวโน้น เขาไปกันหลายคน แม่เลยพี่เพื่อน”“วอยอนุโมทนาบุญกับแม่ด้วยนะคะ” วรางคณายกมือท่วมหัว“งั้นก็ไปกันเถอะ แม่ว่าแม่เตรียมของนิดเดียวนะเนี้ย ไม่คิดว่าจะเยอะขนาดนี้” นางวีรวรรณมองกระเป๋าสัมภาระใบใหญ่ทั้งสามใบของตัวเอง“ขอผมไปส่งคุณน้า ด้วยนะครับ ขออนุโมทนาบุญด้วยกับการถือศีลครั้งนี้”“อ้าวคุณ ทำไมตื่นเช้าจังเลยค่ะ”“พี่ก็อยากตื่นมาส่งคุณน้า มาร่วมอนุโมทนาบุญด้วย ส่งมาครับเดี๋ยวพี่ช่วยถือ “วั

ธันวาลุกมาเข้าห้องน้ำตอนตีห้า อากาศที่นี่เย็นมาก ทั้งๆ ที่ไม่ใช่ฤดูหนาว แต่กลับหนาวมาก เขาไม่ใช่คนนอนตื่นเช้า เวลาปกติของเขาก็คือ เก้าโมง ไม่ก็สิบโมง ตั้งแต่รู้จักกับคนบ้านสวนวอแหวน เขากลายเป็นคนตื่นเช้า สมัยที่แอบมองสาวข้างบ้าน เขากลายเป็นคนที่นอนเป็นเวลา ตื่นเป็นเวลา ดูว่าคนในห้องยังไม่ตื่น ไหนๆ ก็ตื่นแล้ว เขาก็อาบน้ำซะเลย เมื่อวานวรางคณาบอกว่า ช่วงเช้าจะไปที่ร้านอาหารบ้านเรือนไทยในเมืองธันวาอาบน้ำเสร็จแล้ว วรางคณาก็ยังไม่ตื่น เขาเดินดูรอบๆ บ้าน เริ่มชอบบ้านเรือนไทย แรกเลยที่อยากได้ เพราะวรางคณาชอบ แต่ตอนนี้กลายเป็นว่าเขาชอบเสียเอง สมัยก่อนเขาไม่ค่อยชอบงานไม้ คิดว่าดูแข็งทื่อ แต่พอมาเจอเฟอร์นิเจอร์ และข้าวของเครื่องใช้ ของบ้านหลังนี้ ไม่ว่าจะเป็นลวดลาย การแกะสลัก การสร้างบ้านที่แทบไม่มีตะปูเลย น่าทึ่งมากๆ และสมัยนี้หาช่างยากมาก กว่าเขาจะได้ช่างถูกใจ มาช่วยสร้างบ้านเรือนไทย ก็หาค่อนข้างนาน ดูจากสายตาบ้านหลังนี้สร้างด้วยไม้สักเกือบทั้งหลังบ้านหลังนี้ปลูกแยกออกมาอยู่ภายในที่ดินของตัวเอง เพื่อนบ้านก็จะอยู่ห่างกันออกไป ใครที่เป็นคนขวัญอ่อนหน่อย มาอยู่บ้านหลังนี้คนเดียวกลางคืนคงจะน่ากลั

วรางคณาไม่ค่อยสบายใจนักที่เห็นธันวา นอนอยู่ที่ปลายเท้าของเธอ ถึงแม้ว่าเธอจะเปลี่ยนทิศทางการนอนใหม่ ก็ยังไม่สบายใจอยู่ดี เขาเป็นผู้ชาย และอายุมากกว่าเธอหลายปี และเขาก็ดีกับเธอมาก ปลุกให้เขามานอนบนเตียง แล้วเธอลงไปนอนข้างล่างจะดีไหมนะ หญิงสาวดูเวลาในโทรศัพท์ เที่ยงคืน เธอเข้าใจธันวา ว่าเป็นห่วง เขาถึงกับลงทุนเข้ามานอนขวางประตู คงกลัวว่าเธอจะหนีไปเที่ยว วรางคณาอดขำไม่ได้“อ้าว ยังไม่หลับเหรอคะ หรือว่าหลับแล้วตื่นแล้ว” หญิงสาวตกใจเธอตั้งใจจะเข้าห้องน้ำ พอลุกขึ้นนั่ง ก็เห็นว่าเขานั่งอิงพิงหมอนดูโทรศัพท์อยู่ในมุ้งของตัวเอง“หนูจะไปไหน ตื่นมาทำไมตอนนี้ เที่ยงคืนเองนะครับ” ธันวารีบลุกออกมาจากมุ้งของตัวเอง เปิดไฟภายในห้อง แล้วกลับมานั่งในมุ้งของตัวเอง ไม่ได้บอกวรางคณาว่า ตัวเองยังไม่ได้นอนเลย“วอยจะไปเข้าห้องน้ำคะ ขอโทษนะคะที่ทำให้ตื่น”“ไม่เป็นไร หนูไปทำธุระเถอะ”วรางคณาออกมาจากห้องน้า ปิดไฟ ขึ้นเตียงนอน ล้มตัวลงนอน หันหลังให้คนที่นอนอยู่หน้าเตียง รู้สึกว่าเขายังไม่นอน เธอพลิกตัวกลับ เห็นเขายังนั่งท่าเดิม อยู่ในมุ้งไม่ได้ล้มตัวลงนอน ยังไงกันนะ ไม่ง่วงรึไง

วรางคณายังคงหลับอยู่ที่ตักของธันวาเป็นคืนที่สอง ธันวานั่งเอนตัวพิงไปกับโซฟาทั้งสองคนหลับอยู่ในท่านั้น ตีสี่ครึ่ง หญิงสาวรู้สึกตัวค่ อยๆ ลุก เขายังหลับนิ่ง นึกเห็นใจคนที่ยอมให้เธอหนุนตัก"คุณคะ ลุกไปนอนที่เตียงเถอะค่ะ ""แล้วหนูจะรีบลุกไปไหน""วอยจะออกไปเตรียมหุ้งข้าวใส่บาตรค่ะ""งั้นเดี๋ยวพี่ไปช่วยหนูทำดีกว่า""ไม่ต้องหรอกค่ะ แค่หุงข้าวและอุ่นอาหารอย่างเดียว พี่นอนให้สบายเถอะค่ะ นิดเดียว วอยทำเองได้ค่ะ"ธันวาตามใจหญิงสาว เขาลุกขึ้นโดยมีวรางคณาคอยประคอง พาไปนอนต่อที่เตียง หญิงสาวห่มผ้าให้เขาเรียบร้อย วรางคณาออกไปแล้ว ธันวานอนยิ้ม กระชับผ้าห่มให้แนบตัว อากาศเหมือนเปิดแอร์ไม่นานเขาก็หลับไปบนเตียงที่วรางคณานอนอย่างมีความสุขวรางคณาจัดการหุงข้าว ทำกับข้าวที่คิดว่าคุณทวดชอบ เตรียมขนม ดอกไม้ น้ำเปล่า วางไว้ในถาดเพื่อรอใส่บาตร ยังมีเวลาเหลืออีกมาก หญิงสาวเก็บกวาดถูบ้าน เก็บผ้าทั้งของธันวา และของเธอพับเก็บใส่กระเป๋า แยกผ้าที่ซักแล้ว และผ้าที่ยังไม่ได้ซัก คิดว่าคงต้องไปซักที่โรงแรมของธันวา ใส่บาตรเสร็จแล้ว จะออกเดินทางกลับนนทบุรีทันทีหญ

นางวีรวรรณนั่งมอง ธันวาและวรางคณาหอบผ้าห่ม หมอน เดินตามหลังกันเข้ามา ดูท่าว่าลูกสาวของนางจะเริ่มมีใจให้กับคนบ้านตึกแล้วล่ะนางก็ไม่มีปัญหาหรอก แรกที่ให้วรางคณารีบกลับมานนทบุรี เพราะนางตกใจ เป็นห่วงลูกสาว คุณทวดท่านมาแบบน่ากลัวเหลือเกิน“แม่คะ เหนื่อยไหม”“ไม่เหนื่อยหรอกลูก มีแต่อิ่มเอมใจ ได้บุญมาฝากลูกๆ”“มีอะไรจะเล่าให้แม่ฟัง ก็เล่ามาเลย แม่รอฟังอยู่”“คือช่วงที่แม่ไปถือศีล วอยไปอยุธยาค่ะ” วรางคณาเล่าเรื่องราวตั้งแต่แรกที่ไปอยุธยา เหตุการ์ณที่ได้พบเจอมา กระทั่งกลับมา“เหลือเชื่อจริงๆ นี่ถ้าไม่ใช่วอยเล่า แม่จะไม่เชื่อเลยนะ”“แม่ต้องเชื่อนะคะ ว่านด้วยต้องเชื่อพี่นะ”“เหมือนเรื่องเล่ามากกว่านะครับพี่วอย ถ้าพี่ธันวาไม่ไปด้วย ว่านก็ไม่เชื่อหรอกนะ”“แม่กับว่านรอสักครู่นะคะเดี๋ยววอยมาก”“คุณคะไปที่ห้องกับวอยหน่อยค่ะ”วรางคณาเดินนำหน้าธันวาออกไปที่ห้องของตัวเอง นางวีรวรรณและวรวิทย์หันมามองหน้ากัน ไม่ถึงห้านาทีธันวาแ