Lahat ng Kabanata ng รักที่ปรารถนา: Kabanata 41 - Kabanata 50

เช้านี้ที่โรงแรมของธันวา นางวีรวรรณ วรางคณา และวรวิทย์ ขนสัมภาระลงไปที่รถ วรางคณาแยกตัวไปที่ประชาสัมพันธ์ เพื่อจัดการเรื่องค่าใช้จ่าย“สวัสดีค่ะ ดิฉันมาจ่ายค่าห้องและค่าอื่นๆ”“ท่านประธานโทรมาบอกว่าไม่ต้องเก็บค่ะ “ประชาสัมพันธ์ตอบหญิงสาว“ไม่ได้นะคะ ยังไงก็ต้องจ่าย คิดมาเถอะค่ะ เดี๋ยวดิฉันคุยกับท่านประธานเอง”“ดิฉันไม่กล้าค่ะ เพราะคุณธันวาสั่งไว้ เห็นใจพวกดิฉันเถอะนะคะ ท่านสั่งไว้ว่าไม่เก็บค่ะ”วรางคณาถอนหายใจ หญิงสาวหยิบโทรศัพท์กดหาธันวาทันที“สวัสดีค่ะ ตื่นหรือยังคะ”“กำลังจะกินข้าวเช้าครับ หนูกินข้าวหรือยัง”“กินแล้วค่ะ กำลังจะกลับบ้าน พี่คะ ให้วอยจ่ายค่าโรงแรมเถอะนะคะ ไม่งั้นพวกเราจะไม่สบายใจ”“ไม่ครับ ไม่ต้องจ่าย เล็กน้อยเอง พี่ยินดี”“อย่าทำแบบนี้เลยค่ะ วอยไม่สบายใจ ของทุกอย่างมีต้นทุน ยังไงก็ต้องจ่ายค่ะ”“วรางคณา" เสียงธันวาเข้มขึ้น " ทำไมต้องทำให้เป็นเรื่อง พี่บอกไม่ต้องจ่ายก็ไม่ต

วรางคณาเดินทางถึงเมืองจีน เรื่อยสิบสองปันนา หลังจากที่แวะหาเพื่อน ตามเมืองต่างๆ แล้ว วันนี้เป็นวันที่เจ็ด ที่เธออยู่เมืองจีน และที่เธอเลือกมาสิบสองปันนา เพราะยังไม่เคยมา หญิงสาวมีเพื่อนเป็นครูอยู่ที่นี่ สมัยที่มาสอนหนังสือ ที่นี่ยังคงความเป็นธรรมชาติอยู่มาก มีเวลาอีกเกือบเจ็ดวัน ก่อนจะเดินทางกลับบ้านเธออยากอยู่อย่างสบายใจ อยากอิสระ ไม่ต้องมีใครคอยมาบงการ สั่งการ หรือออกคำสั่ง เธออยู่กับแม่กับน้อง ก็สบายดีอยู่แล้ว ไม่ต้องแสวงหาคนรัก หรือคู่ครองเลย ถ้าคนที่จะเข้ามาหา ต้องเข้าใจในความเป็นเธอด้วย ถ้ารับไม่ได้ ก็ไม่ควรเข้ามาในชีวิตสำหรับธันวาแรกที่เธอเจอเขา ก็ไม่ชอบหน้าแล้ว ไม่พยายามหาเหตุผลว่าเพราะอะไร เพราะไม่เกี่ยวกับเธอ เขาเอาตัวเข้ามาผูกพันกับครอบครัว รู้ว่าเขาปรารถนาดี และอยากสานสัมพันธ์ด้วย มีโอกาสหลายครั้ง ที่ได้อยู่ใกล้ชิดกัน แต่เขาก็ไม่เคยที่จะล่วงเกิน ข้อนี้หญิงสาวยอมรับว่า ว่าเขาเป็นสุภาพบุรุษ และให้เกียรติเธอมากอีกใจก็อยากหนีธันวาไปให้ไกลๆ อีกใจก็อยากลองให้โอกาสเขา อยากลองเปิดใจ อยากให้เขาเข้าใจในความเป็นตัวเธอด้วย หญิงสาวไม่อยากถึงขนาดว่าใช้ชีวิตร่วม

โรงแรมเชียงนรา ที่ธันวามาพัก เป็นของขจร เพื่อนรัก ของธันวา ซึ่งคบหากันมาตั้งแต่เรียนที่เมืองไทย และไปเจอกันที่ต่างประเทศอีกครั้ง ทั้งสองคนคอยช่วยเหลือกันตลอด ขจรเป็นคนพื้นที่จังหวัดนี้ ใช้ชีวิตโชคโชนมาพอๆ กับธันวาขจรเป็นพ่อม่าย เขาใช้ชีวิตโสดเรื่อยมา ทำธุรกิจโรงแรม ค้าขายข้ามพรมแดน เรียกว่ามีอิทธิพลพอสมควร และขจรเป็นคนจัดการช่วยให้พ่อกับแม่ของเพื่อนวรางคณา ข้ามฝั่งมาได้อย่างรวดเร็ว"ขอบใจมากนะขจร ที่ช่วย""ไม่เป็นไรหรอก แกรู้ไหมธันวา ว่าเราให้ความช่วยเหลือใคร""ใคร "ธันวาสงสัยเมื่อเห็นหน้าของขจรเครียดๆ"เจ้าสายตะวัน แห่งรัฐอองตาน และเจ้าแพงหอมมีลูกฝาแฝดชายหญิง ชื่อเจ้าสายขิ่น และเจ้าพวงหอม ซึ่งเป็นเพื่อนของแฟนนาย มีอิทธิพลมากทางฝั่งโน้น แต่ไม่ต้องห่วงนะ เป็นคนดี และเป็นผู้สนับสนุนหลักของเจ้าสายนที ผู้นำกองกำลังรัฐอองตาน และเจ้าสายนทีกำลังจะพากองกำลังทหารกอบกู้เอกราชจากรัฐบาล นายเคยได้ยินไหม"ธันวาตกใจกับสิ่งที่ขจรเล่าให้ เขานับถือเจ้าสายนที ผู้นี้มานาน จากที่ติดตามเขาจากหนังสือพิมพ์ แต่ไม่เคยเห็นตัวจริง รู้ว่าเป็นผู้นำ และเป็นนายทหาร ใหญ่ขอ

ค่ำคืนที่ห้องใต้ดินโรงแรมเชียงนรา วรางคณาคุยงานกับเจ้าสายนที ธันวาคอยสังเกตการณ์ตลอด ไม่ได้มีความผิดปกติอะไร หญิงสาวรู้เรื่องแผนที่อย่างที่เธอบอก กว่าจะคุยงาน และกินข้าวเสร็จก็เกือบสี่ทุ่ม กลับถึงห้องวรางคณาขอตัวนอน และหลับเป็นตาย เขาเองก็เช่นกัน ต่างคนต่างหลับสนิทรุ่งเช้าหลังจากอาบน้ำ แต่งตัว กินข้าวแล้ว ทั้งสองคนออกมารับสายธารที่สนามบิน ตลอดเวลา วรางคณาตัวติดเขาแจ ตามใจเขาทุกอย่าง รู้สึกว่าหญิงสาวเกรงใจเขามาก เรื่องที่เธอทำงานให้กับอองตาน ธันวาสังเกตว่า มีคนของอองตาน ติดตามเขากับวรางคณาอยู่ห่างๆ หรืออาจมีคนสำคัญของอองตาน มาทำธุระแถวนี้ คงมาคอยดูแลความปลอดภัย“พี่คะ พี่สายธารมาโน้นแล้วค่ะ โห...พี่สายธารสวยจัง วอยไม่เคยเห็นพี่สายธารแต่งตัวแบบนี้เลยค่ะ แปลกตาดี”สายธารสวมเสื้อสูทแขนสั้นสีชมพูหวาน ใส่เสื้อแขนกุดด้านในสีขาว กางเกงสีเดียวกับเสื้อ แต่งหน้าบางๆ สวยผ่องมาก ถึงจะไม่สูงเท่าวรางคณา แต่ก็ดูโดดเด่นมาก ด้วยท่าทางที่มั่นใจ สมกับเป็นสาวทำงาน หน้าตาดูสดชื่นแจ่มใสมาก

วรางคณารีบวิ่งไปชะโงกดูที่หน้าต่าง หลังจากที่สายธารไลน์มาส่งข่าว ว่ากำลังจะกลับมาที่โรงแรม หญิงสาวจำรถของเจ้าสายนทีได้ รถผู้ติดตามนำหน้าหนึ่งคัน ตามด้วยรถของเจ้าสายนที ท่านเป็นคนขับเอง และอีกคันตามหลังมา นี่แค่ไปกินข้าวธรรมดานะ ถ้าไปที่อองตาน จะยิ่งใหญ่มากกว่านี้ พี่สายธารของเธอคงตกใจยิ่งกว่านี้แน่ๆ“มีอะไรครับ หนูวอย” ธันวาตกใจที่อยู่ๆ วรางคณาวิ่งไปเกาะหน้าต่างและมองลงไปด้านล่าง“เจ้าสายนที มาส่งพี่สายธารแล้วค่ะ”ไม่ถึงห้านาที ทั้งเจ้าสายนทีและสายธารก็มาเคาะประตูห้อง“คุณธันวา วอย ผมพาคุณสายธารมาส่ง ขอบคุณมาก สำหรับวันนี้”“เจ้าสายนที เชิญเข้ามาข้างในก่อนไหมครับ”“เชิญค่ะเจ้าสายนที วอยมีเรื่องงานเอกสาร อยากถามพอดีเลยค่ะ”“มีอะไรรึวอย ““มีบางคำของอองตาน ที่เป็นภาษาโบราณ วอยไม่แน่ใจ ว่าใช้คำถูกไหม”“ยินดี เราอยากอยู่ที่นี่ รออยู่ว่าใครจะชวน”สายธารหันหน้าหนีออกทางหน้าต่าง กลั้นยิ้มไม่ไหว อาการของเธอไม่รอดพ้นจากสายตา ของ