Semua Bab รักที่ปรารถนา: Bab 11 - Bab 20

เช้าวันอาทิตย์ วรางคณาดูแลคุณย่ามนทาเสร็จเรียบร้อยแต่เช้า วันนี้น้องชายเธอเป็นคนมาส่งอาหาร วรางคณาเกี่ยงให้น้องชาย นำปิ่นโตไปให้หลายชายคุณย่า สายๆ คุณสายธารคงจะมา ก็ดีถ้าน้องเขามา เธอจะได้กลับบ้าน จากนั้นก็ให้เขาจัดการกันเอง เพราะเธอต้องไปทำงานแล้ว“สวัสดีครับพี่ธันวา ผมเอาอาหารมาส่งครับ แม่ทำมาให้คุณย่ามนทา และฝากมาให้พี่ด้วยครับ”“ขอบใจนะว่าน แม่ไม่มาเหรอวันนี้” ธันวารู้สึกถูกชะตากับวรวิทย์มากกว่า วรางคณาผู้เป็นพี่สาว“ไม่มาครับ แม่ลงสวน ลูกค้าสั่งผักสดเยอะมาก พี่ดูดีขึ้นนะครับ หลังเท้าก็ไม่บวมแล้ว”“ใช่ ดีขึ้นมากเลย ว่าน พี่รบกวนหน่อยได้ไหม พี่อยากไปเยี่ยมย่า เอาข้าวไปกินกับย่าเลยก็ได้ ช่วยเข็นรถพาพี่ไปหน่อย”“ได้เลยครับ ว่านลืมไปเลยนะครับ ว่าพี่กับคุณย่า ยังไม่ได้เจอกัน ตั้งแต่มารักษาตัวที่โรงพยาบาล”วรวิทย์ช่วยเข็นรถพาธันวาไปที่ห้องคุณย่ามนทา ธันวาประคองปิ่นโตอาหารไว้บนตักอย่างระมัดระวัง“ธันวา ดีขึ้นแล้วเหรอลูก หน้าตาสดใสเชียว” คุณมนทาทักทายหลานชาย เมื่อเห็น

วันนี้เป็นวันแรกที่วรางคณาไม่ต้องไปทำงาน เธอหมดสภาพการเป็นพนักงานบริษัทฯแล้ว หญิงสาวไม่คิดที่จะไปสมัครงานที่ใหม่ ขอช่วยแม่ก่อน นางวีรวรรณ ดูจะดีใจมากกว่าใครทั้งนั้น มีความสุขที่ลูกสาวได้อยู่บ้าน นางวางแผนไว้แล้ว สามคนแม่ลูก ไม่ได้เป็นคนใช้จ่ายฟุ่มเฟือยอะไร เงินที่นางและสามีเก็บไว้ สามารถอยู่ได้สบายๆ ที่ทำสวนผักนี่เพราะแก้เหงาเท่านั้น แต่กลายเป็นว่า การทำสวนผัก แทบจะเป็นรายได้หลักของครอบครัว ทำแทบไม่ทัน มีหลายครั้งที่นางวีรวรรณอยากเลิก แต่เมื่อลูกค้าถามหา ก็ต้องทำต่อ ทำด้วยความรัก“วอย ทำไมรีบตื่นจังเลยลูก ทำไมไม่นอนให้พอ จะตื่นเมื่อไหร่ก็ตื่นได้ อยู่บ้านเราเอง ไม่ต้องรีบไปทำงานให้ใครแล้ว”“วอยชินค่ะแม่ เคยตื่นไปทำงาน แต่ก็รู้สึกโล่งมากเลยนะคะ วันนี้แม่ไม่ต้องเก็บผักเหรอคะ วอยเห็นมีออเดอร์เยอะมาก”“แม่จะเก็บช่วงเย็นลูก วันนี้แม่จะรื้อแปลงตรงระเบียงบ้านสักหน่อย ว่านซื้อผักกาดมาให้ ว่าจะลองปลูกตรงนี้ดู”“เดี๋ยววอยช่วยค่ะแม่ ไม่น่ายาก ตรงนี้แม่เคยปลูกแล้ว ยกร่อง พรวนดินนิดหน่อย ก็น่าจะได้”“งั้นเดี๋

วรางคณาใช้เวลาเดินเที่ยวชมภายในวัดไชยวัฒนารามกระทั่งห้าโมงเย็น ยังไม่พอใจเท่าไหร่ ไม่เป็นไรหรอก ไว้รอให้เธอได้มาอยู่ที่นี่ก่อน เธอจะมีเวลา เที่ยวตามสถานที่ต่างๆ หญิงสาวกลับโรงแรมทันทีไม่ได้แวะที่ไหน ที่นี่เธอไม่มีคนรู้จัก จะมีก็แค่ป้าเจ้าของที่ดิน นี่ถ้าพรุ่งนี้เช้าเธอไม่ต้องรีบกลับบ้าน เธอต้องได้ไปนอนบ้านป้าเจ้าของที่ดินและบ้านเรือนไทย นั้นแน่นอนวรางคณากลับถึงโรงแรม ยังมีเวลา เธอแวะที่ห้องอาหารเพื่อกินข้าวเย็น ตั้งใจว่ากินข้าวเสร็จจะเข้าห้องพักและนอนเลย พรุ่งนี้เธอต้องออกเดินทางกลับบ้านแต่เช้า อยากกลับไปจัดการ พวกข้าวของเครื่องใช้ ที่จะต้องขนมาที่บ้านใหม่บรรยากาศภายในห้องอาหาร ตกแต่งแบบบ้านโบราณ นี่เป็นอีกเหตุผลที่เธอจองโรงแรมนี้“วอย เป็นยังไงบ้างลูก ถึงที่พักหรือยัง”“ถึงแล้วค่ะแม่ วอยกำลังจะไปหาข้าวกินค่ะ ไม่ต้องห่วงนะคะ วอยกินที่ห้องอาหารของโรงแรม ไม่น่ากลัวเลยค่ะ”วรางคณาเลือกที่นั่งติดหน้าต่าง เดินไปตัก ข้าวสวย แกงเทโพที่เธอชอบมาก และแน่นอน แม่เธอทำอร่อยที่สุด จะลองดูว่า ที่นี่อร่อยไหม ยำถั่วพูเป็นอีกเมนูที่ชอบ แน่น

กรุงเทพฯ นนทบุรี ก็อยู่ใกล้ๆ กัน แต่ธันวาขับรถช้ามาก วรางคณาไม่เข้าใจ ช่างเขาเถอะวันนี้จะเป็นวันสุดท้ายที่จะได้พบเจอพูดจากับเขา น่าเบื่อที่สุด“เดี๋ยวฉันขับเข้าบ้านเองค่ะ ดึกแล้ว ฉันไม่รบกวนคุณแล้ว”“ไม่เป็นไร ไหนๆ ก็ขับมาทั้งวันแล้ว ส่งให้ถึงบ้านจะเป็นไร บ้านก็อยู่ติดกัน”วรวิทย์มาเปิดประตูหน้าบ้าน เขาทำหน้าสงสัย ว่าทำไมพี่สาวนั่งอีกฝั่ง แล้วใครขับรถ วรางคณาไม่ได้บอกรายละเอียดกับแม่ บอกเพียงแต่ว่า แวะไปบ้านสายธาร“สวัสดีครับพี่ธันวา ทำไมมาด้วยกันได้ครับ”“บังเอิญเจอกันน่ะว่าน แม่ล่ะ” วรางคณาชิงตอบเสียก่อน“แม่รออยู่ข้างบนครับ รอพี่วอย”“เดี๋ยวพี่ขอน้ำกินสักแก้วนะว่าน ขับรถมาแล้วคอแห้ง”“เชิญครับพี่ธันวา ทางนี้เลยครับ”วรวิทย์รับกระเป๋าจากวรางคณา เดินนำหน้าธันวาเข้าบ้าน ปล่อยให้วรางคณายืนนิ่งอยู่ที่เดิม ทำไมเขาไม่รีบกลับบ้านเลย คิดอะไรอยู่กันแน่ วรางคณาเดินตามธันวากับน้องชายเข้าบ้าน“สวัสดีครับคุณน้า ผมมาขอน้ำดื่มครับ”

วรางคณาตื่นเช้าปกติ เธอตื่นตั้งแต่ตีห้า หกโมงเช้าห้องอาหารเปิด เธอเป็นคนแรกที่เข้าไปในห้องอาหาร เช้านี้เธอตั้งใจไปเที่ยววัดพระศรีสรรเพชญ์ ระหว่างที่นั่งกินข้าว อยู่ๆ เธอก็คิดได้ เรื่องผู้ชายที่เธออยากเจอ ว่าไม่ควรที่จะคิดถึงเขามากเกินไป เธอยังไม่รู้จักเขาดี เป็นใคร อยู่ที่ไหน ก้ไม่รู้รายละเอียด ถ้าวาสนาจะได้เจอกัน ก็คงได้เจอ ไม่ได้เจอก็ไม่เป็นไร หญิงสาวล้มเลิกความคิด ไม่ไปที่ร้านอาหารบ้านเรือนไทยหลังนั้นแล้ว ตั้งใจไปเที่ยวชมสถานที่โบราณ เมืองโบราณดีกว่า อยู่แบบนี้ก็ดีอยู่แล้ว ไม่รักก็ไม่ทุกข์ เมื่อคิดได้แบบนี้ก็ทำให้ใจเธอปลอดโปร่งโล่ง ไม่ครุ่นคิด ไม่เครียด หญิงสาวตั้งใจว่า เธอจะถ่ายทำวีดีโอ เพื่อลงช่องยูทูปดีกว่า เธอหมกหมุ่นอยู่กับเรื่องของผู้ชายคนนั้นมากไปแล้ว ไม่รู้ว่าเขามีตัวตนหรือเปล่าหญิงสาวกินข้าวเช้าเสร็จเรียบร้อยแล้ว หญิงสาวเลือกที่จะนั่งรถโดยสารไปเที่ยว วันนี้วรางคณาใส่ผ้าถุงสำเร็จลายไทยเหมือนเดิม สีน้ำเงิน แซมขาว เสื้อผ้าลูกไม้แขนสั้นสีขาว ร่มพับ กล้องถ่ายรูป สะพายย่ามที่ใช้บ่อยๆ ย่ามใบนี้มีเรื่องเล่า สมัยที่เธอเล่นเฟสบุ๊ค มีโอกาสได้รู้จักกับเด็กชาวเขา ได้พูดคุย ส่