อบอุ่นในหัวใจ

วรางคณายังคงหลับอยู่ที่ตักของธันวาเป็นคืนที่สอง ธันวานั่งเอนตัวพิงไปกับโซฟาทั้งสองคนหลับอยู่ในท่านั้น ตีสี่ครึ่ง หญิงสาวรู้สึกตัวค่ อยๆ ลุก เขายังหลับนิ่ง นึกเห็นใจคนที่ยอมให้เธอหนุนตัก

"คุณคะ ลุกไปนอนที่เตียงเถอะค่ะ "

"แล้วหนูจะรีบลุกไปไหน"

"วอยจะออกไปเตรียมหุ้งข้าวใส่บาตรค่ะ"

"งั้นเดี๋ยวพี่ไปช่วยหนูทำดีกว่า"

"ไม่ต้องหรอกค่ะ แค่หุงข้าวและอุ่นอาหารอย่างเดียว พี่นอนให้สบายเถอะค่ะ นิดเดียว วอยทำเองได้ค่ะ"

ธันวาตามใจหญิงสาว เขาลุกขึ้นโดยมีวรางคณาคอยประคอง พาไปนอนต่อที่เตียง หญิงสาวห่มผ้าให้เขาเรียบร้อย วรางคณาออกไปแล้ว ธันวานอนยิ้ม กระชับผ้าห่มให้แนบตัว อากาศเหมือนเปิดแอร์ไม่นานเขาก็หลับไปบนเตียงที่วรางคณานอนอย่างมีความสุข

วรางคณาจัดการหุงข้าว ทำกับข้าวที่คิดว่าคุณทวดชอบ เตรียมขนม ดอกไม้ น้ำเปล่า วางไว้ในถาดเพื่อรอใส่บาตร ยังมีเวลาเหลืออีกมาก หญิงสาวเก็บกวาดถูบ้าน เก็บผ้าทั้งของธันวา และของเธอพับเก็บใส่กระเป๋า แยกผ้าที่ซักแล้ว และผ้าที่ยังไม่ได้ซัก คิดว่าคงต้องไปซักที่โรงแรมของธันวา ใส่บาตรเสร็จแล้ว จะออกเดินทางกลับนนทบุรีทันที

หญิงสาวเดินดูภาพถ่ายที่แขวนไว้ที่ผนังบ้าน ปลดภาพถ่าย ที่เป็นภาพเดี่ยวเต็มตัวของคุณทวดปราบลง ท่านอนุญาตเธอแล้ว ว่าถ้าเธออยากได้อะไรบนบ้านหลังนี้ ให้นำกลับบ้านด้วยได้เลย เธอจะนำกลับรูปภาพของท่านไปใส่กรอบตั้งไว้ที่บ้าน เอาไว้ให้ลูกหลานดู จะเล่าให้พวกเขาฟังว่า คนในภาพเป็นต้นตระกูลของพวกเขา

หญิงสาวเช็ดฝุ่นทำความสะอาด ใช้กระดาษห่อหลายชั้นเก็บแยกใส่กระเป๋าไว้อย่างดี ป่านนี้ท่านจะไปอยู่ที่ไหนแล้ว วรางคณาโล่งใจ สิ่งที่อยู่ในใจเธอมานานแสนนานได้ถูกปลดปล่อยออกไปหมดแล้ว

ตั้งแต่เธอเริ่มโตเป็นสาว เธอคิดอยู่ตลอดเวลา คล้ายกับว่า เธอรอคอยใครสักคน อยากพบเขา เป็นความรู้สึกที่คิดถึง เหมือนเธอมีเจ้าของ ที่ต้องเป็นเขาเท่านั้น ไม่รู้หรอกว่าถ้าได้เจอคนที่รอ แล้วจะเกิดอะไรขึ้น เหมือนเธอติดค้างอะไรในใจ ทำให้เธอไม่กล้าเปิดใจให้คนที่เข้ามาจีบ รอคนที่ใช่ และเธอก็ได้เจอ คุณทวดปราบ ตอนนี้เหมือนเธอได้รับการปลดปล่อย เหมือนได้รับการอนุญาติ ในเรื่องของความรัก สามารถเปิดใจ รับรักจากชายอื่นได้แล้ว ถ้าจะเล่าให้ใครต่อใครฟ้งก็คงไม่มีคนเชื่อ นอกจากแม่ของเธอ ป้าปิ่น และธันวา

ธันวาตื่นมาอีกครั้งเมื่อเวลาตีห้าครึ่ง ตั้งแต่รู้จักกับวรางคณาเขากลายเป็นคนตื่นเช้า มีความสุข อยากนอนอยู่แบบนี้ โดยที่มีวรางคณาอยู่ข้างๆ ดีใจที่หญิงสาวเป็นห่วง กลัวว่าเขาจะนอนไม่สบาย

"หนู ไปอาบน้ำเถอะครับ ใกล้ได้เวลาแล้ว เดี๋ยวพี่ยกของพวกนี้ลงไปข้างล่างเอง" ธันวาอาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อย ชอบใจที่วรางคณาไม่ลืม เตรียมเสื้อผ้าไว้ให้เขา

"ขอบคุณมากนะคะ"

"แต่งตัวสวยๆ นะครับ"

วรางคณาเงยหน้ามองคนพูด เต็มตา ยิ้มให้เขา รู้สึกอบอุ่นเหลือเกิน เป็นครั้งแรกที่เธอยิ้มให้เขาอย่างเต็มใจ ความอคติ ความขุ่นข้องหมองใจที่เคยมีต่อเขาได้มลายหายไปหมดสิ้นทุกอย่างแล้วเหมือนกัน

หญิงสาวอาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อย วันนี้เธอเลือกใส่ผ้าถุงสีน้ำเงิน สลับขาว เป็นผ้าโทเลลายขวางยาวถึงตาตุ่ม ใส่เสื้อผ้าลูกไม้เข้ารูปแขนสั้นสีขาว เกล้าผมมวย เหน็บผมด้วยดอกจำปี ใส่แหวนที่คุณทวดปราบให้ที่นิ้วนางข้างขวา แต่งหน้าสวยมาก เครื่องหน้าที่สวยอยู่แล้ว เมื่อได้รับการแต่งแต้มเพียงเล็กน้อยก็งามมาก

ธันวายืนรอพระอยู่ที่หน้าบ้าน มองวรางคณาเดินลงมาจากบนบ้านเรือนไทย สวยจนเขาต้องยกกล้องโทรศัพท์บันทึกวีดีโอไว้ ตั้งแต่หญิงสาวก้าวขาลงบันไดมา กระทั้งเดินมาถึงตัวเขา ถ่ายคู่กัน ถ่ายเรื่อยไปที่ขันที่ใส่ข้าว อาหารไล่ไปที่ถนนพระเดินมาพอดี เป็นวีดีโอสั้นที่สวยงามมาก

" สวยมากครับ "

"อย่าชมกันเองเลยค่ะ วอยเขิน"

"ก็สวยจริงๆ"

ธันวาตั้งกล้องใหม่ ระหว่างที่ใส่บาตร กระทั่งกรวดน้ำ วีดีโอนี้เขาจะเก็บไว้ให้ลูกดู

"เราแวะกินข้าวเช้าระหว่างทางดีไหมคะ"

"ครับ ตามใจหนู"

"งั้นเดี๋ยววอยขอเก็บเสื้อผ้าที่เหลือสักครู่นะคะ"

"ครับ เดี๋ยวพี่เก็บล้างเอง หนูไปเก็บของที่เหลือได้เลย"

ธันวาเก็บล้างถ้วยจาน หม้อหุงข้าว ดูความเรียบร้อยภายในบ้าน เรื่องไฟฟ้า ปิดหน้าต่าง ลงกลอนอย่างแน่นหนา เขาวางใจ นึกถึงคำของคุณทวดปราบ ที่นี่มีคนดูแลไม่ต้องห่วงมาก

ทั้งสองขนสัมภาระขึ้นรถ เมื่อยามมา ก็มีมาเพียงแต่น้อย เมื่อยามกลับ เต็มรถเต็มราไปหมด วรางคณายืนมองบ้านเรือนไทย เหมือนเป็นการสั่งลา เธอไม่อยากมาอยู่ที่นี่แล้ว ไม่มีอะไรที่ต้องห่วงหาอีก อยากกลับบ้าน หลังจากนี้ต่อไป ถ้าไม่มีธุระจริงๆ เธอคงจะไม่ได้มาที่นี่อีกแล้ว คุณทวดปราบอนุญาตให้เธอนำอะไรก็ได้จากบ้านหลังนี้ไป เธอไม่ต้องการอะไรเลย นอกจากรูปถ่ายของท่านทวดปราบ สิ่งที่ท่านมอบให้ หญิงสาวยังไม่ได้เปิดดู ตั้งใจว่าจะกลับไปเปิดพร้อมธันวาที่บ้าน

หญิงสาวเดินไปบริเวณที่เธอมาส่งคุณทวด ตรงหน้าเป็นป้ารกทึบ ท่านว่าบ้านท่านอยู่ในนั้น พี่น้องท่านอีกมากมาย เธอหวังว่า ใครก็ตามที่มองออกมาเห็นด้านนอก เธออยากให้ทุกคนในหมู่บ้านนั้นวางใจ จะไม่มีใครมายุ่งวุ่นวายกับที่ดินผืนนี้อีก พวกเขาจะอยู่กันอย่างสงบสุข หญิงสาวยกมือไหว้ไปในทิศทางนั้น

“ไปกันเถอะค่ะ วอยพร้อมแล้ว” วรางคณาเดินเข้าไปหาธันวา เกาะแขนเขาเดินไปที่รถ

ทำเอาคนขับรถยิ้มหน้าบาน อยากให้รถจอดอยู่สักสิบกิโลเมตร แบบนี้เดินทั้งวันก็ยังได้

ทั้งสองคนแวะกินข้าวเช้าระหว่างทาง ธันวาดูแลวรางคณาเป็นพิเศษ อยากให้ใจของหญิงสาวกลับมาอบอุ่นเหมือนเดิมเร็วๆ จะได้เริ่มต้นใหม่

“หนูอยากแวะบ้านไหม หรือกลับโรงแรมก่อนดี”

“กลับโรงแรมดีกว่าค่ะ วอยอยากนอนพักสักหน่อย”

“ครับงั้นเราไปกินข้าวเที่ยงที่โรงแรมเลยล่ะกัน” เขาจับมือของวรางคณามากุมไว้

“ขอบคุณมากนะคะ” หญิงสาวปล่อยให้เขากุมมือไม่ได้มีท่าทีขัดขืนแต่อย่างใด รู้สึกอบอุ่นใจด้วยซ้ำ

“เดี๋ยวคืนนี้คุณน้าคงโทรมานะครับ ว่าจะออกจากวัดกี่โมง”

“ค่ะ ไม่แน่แม่อาจกลัยมากับเพื่อนก็ได้”

“หนูอย่าลืมนะครับ ว่าพี่ขอพักที่บ้านหนูก่อน จนกว่าบ้านพี่จะเสร็จ”

“ไม่ลืมหรอกค่ะ แต่วอยต้องปรึกษาแม่กับน้องก่อนนะคะใจเย็นๆ ค่ะอยู่มาตั้งหลายวันแล้ว ถ้าจะอยู่ต่ออีกหน่อย คงไม่มีใครว่าหรอกค่ะไม่ต้องกังวลบ้านเราใจดีกันทั้งบ้านค่ะ” วรางคณาเปลี่ยนเป็นจับมือของธันวาไว้เสียเอง

ทั้งสองเดินทางถึงโรงแรมก่อนเวลาอาหารกลางวัน พนักงานมาช่วยขนกระเป๋าขึ้นไปไว้ที่ห้อง ธันวาตั้งใจว่าจะกินข้าวที่ห้อง เขาไม่ชอบไปปรากฏตัว ในที่ๆ มีคนเยอะๆ สักเท่าไหร่

“หนูเดี๋ยวพี่ไปหาที่ห้องนะครับ ขออาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน แล้วเดี๋ยวเราสั่งข้าวกลางวันมากินที่ห้อง”

“ได้ค่ะ “

ไม่ถึงสามสิบนาทีธันวาก็มาเคาะที่ห้องของวรางคณา ไม่ลืมที่จะลากกระเป๋าผ้าที่ใช้แล้วมาด้วย

“ทำไมเร็วจังเลยค่ะ”

“พี่ไม่อยากอยู่คนเดียว “เขาตอบทันทีเหมือนกัน

“วอยกำลังจะซักผ้า แล้วก็กำลังจะโทรบอกว่าให้เอากระเป๋าผ้ามาด้วย เดี๋ยววอยซักพร้อมกันเลย”

“อีกกระเป๋า รื้อผ้าออกมาแขวนหรือยังคะ”

“ยังครับ รอให้หนูไปช่วย เพราะถ้ายับ เดี๋ยวหนูบ่นพี่อีก”

“แค่เอาออกมาจากกระเป๋าแล้วก็แขวนในตู้เอง “

“ก็เดี๋ยวมันยับ พี่ไม่ค่อยถนัด”

วรางคณาขี้คร้านจะเถียงเขา หญิงสาวรื้อผ้าที่ใช้แล้วเข้าถังซักเก็บ ผ้าของตัวเองเข้าแขวนในตู้

“กลางวันหนูอยากกินอะไร จะได้สั่งไว้เลย”

“อะไรก็ได้ค่ะ ตามใจคุณเลยวอยกินได้ทุกอย่าง”

“งั้นพี่สั่งเลยล่ะกัน แล้วก็พี่จะขอนั่งทำงานในห้องนี้นะครับ อยู่คนเดียวเหงา”

เขาคิดแบบนั้นจริงๆ นึกอยากย้อนเวลากลับไปที่บ้านป้าปิ่น อยากอยู่ใกล้ชิด คิดถึง เวลาที่วรางคณานอนหนุนตัก มันเป็นช่วงเวลาที่ดี อยู่ที่นี่ไม่ค่อยดีห้องใครห้องมัน ไม่เห็นว่าอีกคนกำลังทำอะไรอยู่ ที่บ้านวรางคณาดีที่สุด ห่างกันแค่เวลานอน

“หนูวันพรุ่งนี้ เราเข้าไปดูบ้านกันไหม”

“ได้ค่ะ วอยอยากไปดูเหมือนกัน ทิ้งบ้านไปหลายวันอยากกลับไปอยู่บ้านแล้ว”

“คุณคะ วอยว่าวอยจะเปิดห่อผ้าที่คุณทวดให้มาค่ะ”

“แล้วแต่หนูเลยครับ”

วรางคณาปูผ้าขาวลงบนเตียง ทั้งสองคนขึ้นไปนั่งคนละฝั่งบนเตียง วรางคณาค่อยๆ แก้ปมห่อผ้าออก อยากรู้เหมือนกันว่ามีอะไรอยู่ในห่อผ้า ทำไมถึงหนักมากรู้ว่าเป็นกล่องสี่เหลี่ยม

ส่งที่ปรากฏต่อหน้าทั้งสองคนตอนนี้คือ หีบทองเหลืองกว้างยาวขนาดไม้บรรทัด ความสูงน่าจะประมาณเจ็ดหรือแปดนิ้วได้ เรียกว่าใหญ่ที่เดียว ไม่ต้องบอกว่าหนักเพราะอะไร ที่ล็อคไม่ซับซ้อนไม่นานหญิงสาวก็เปิดได้ สิ่งที่ปรากฏต่อหน้าวรางคณาและธันวาตอนนี้คือ

“คุณคะ” วรางคณาตาโต เธอขยับเข้าไปหาธันวาแทบจะเรียกว่ากระโดด ตกใจกับสิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้า ไม่ใช่แค่วรางคณาคนเดียวที่มีท่าท่างแบบนั้น ธันวาเองก็เช่นกัน

ภายในหีบทองเหลือง แสงระยิบระยับจะเรียกว่าอะไรดี แวววาวมาก ทองคำแท่ง เครื่องประดับครบชุด สร้อยคอ แหวน ต่างหู สร้อยข้อมือ เข็มขัด เครื่องเพชร ทับทิม ของโบราณทั้งนั้น กองกันอยู่ในหีบ ธันวาดูด้วยสายตา เขาประเมิณค่าไม่ได้ มากมายเหลือเกิน วรางคณายังคงเกาะแขนเขาไว้ หญิงสาวตกใจ ไม่คิดว่าของพวกนี้จะเป็นของเธอ นี่เป็นส่วนของเธอ ที่คุณทวดเก็บรักษาเอาไว้ให้ หญิงสาวน้ำตาคลอ ต้องรักมากขนาดไหน ถึงได้เก็บของมีค่านี้ไว้ เพื่อนำมามอบให้กับคนรัก วรางคณาเอื้อมมือไปหยิบเครื่องประดับมาดูทีละชิ้น สวยงามเหลือเกิน กลั้นน้ำตาไว้ไม่ได้ จนต้องร้องไห้ออกมา คุณทวดปราบ เก็บเครื่องประดับพวกนี้ไว้ให้คนรัก ต้องรักมากขนาดไหน ถึงรอมาหลายชาติ รอเพื่อจะได้ส่งมอบสิ่งของที่มีค่ามากให้กับคนรัก

ธันวาโอบกอดวรางคณา เขาเข้าใจคุณทวดปราบ และนับถือในความมั่นคงในรักเดียวของท่าน รู้ทั้งรู้ว่าอยู่ด้วยกันไม่ได้ เมื่อได้พบ ก็ยังสู้อุตสาห์รอ แม้จะต้องเฝ้ามองคนรักเป็นของคนอื่นในแต่ละชาติ หัวใจท่านก็ไม่เป็นอื่น น่านับถือยิ่งนัก และเขาจะเป็นดังเช่นคุณทวด

วรางคณาร้องไห้อยู่กับอกของธันวา ยิ่งเห็นเครื่องประดับในหีบ ยิ่งทำให้คิดถึงคุณทวด สงสาร และยิ่งตอนนี้ท่านสละร่างแล้ว ถึงเธอจะคิดถึงท่านมากขนาดไหน ท่านก็ไม่สามารถกลับมา พูดคุยกับเธอได้

“คิดถึงท่านเหลือเกินค่ะ สงสารมากด้วย” วรางคณาพูดไปสะอื้นไปจนตัวโยน

“ร้องไห้ออกมาเถอะ ร้องให้พอ แล้วต่อจากนี้ไป ไม่ต้องร้องแล้วนะเดี๋ยวคุณทวดรู้ท่านจะไม่สบายใจ”

“ไม่น่าเชื่อเลยนะคะว่า ทุกสิ่งทุกอย่างจะเป็นเรื่องจริง เหมือนฝันมากเลยคะ”

“ใช่ครับ ไม่น่าเชื่อเลยจริงๆ ว่าจะมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นในสมัยนี้”

“แล้วนี่หนูจะเก็บไว้ที่ไหนครับ มูลค่ามันมหาศาลขนาดนี้ ต้องเก็บไว้ดีๆ “

“วอยคิดว่าจะเก็บไว้ที่บ้านค่ะปลอดภัยที่สุด”

“หนูเก็บเสียเถอะไว้วันหลังเราค่อยมาทำบัญชีทรัพย์สินกัน”

ธันวาและวรางคณาปิดฝาหีบและห่อผ้าไว้เหมือนเดิม ไม่นานพนักงานก็ยกอาหารกลางวันเข้ามาให้ทั้งสองกินข้าวด้วยกันเงียบๆ

“คุณคะแม่ไลน์มาแล้วค่ะ บอกว่าอยู่ต่ออีกหนึ่งคืน เหมือนว่าที่วัดมีงานอะไรสักอย่าง แม่กับเพื่อนๆ เลยขออยู่ช่วยทางวัด บอกว่าไม่ต้องไปรับ พรุ่งนี้เย็นๆ เดี๋ยวเพื่อนมาส่งที่โรงแรมค่ะ

“ครับ งั้นพรุ่งนี้เราเข้าไปดูบ้าน พี่จะพาไปกินข้าวเช้าที่ร้านอร่อย ตามนี้นะครับ”

“ได้ค่ะ ตามใจคุณเลย “วรางคณาทำโน้นนี่นั่นอยู่ในห้อง ซักผ้า อบผ้า แยกพับไว้เรียบร้อยทั้งของเขาและของเธอ

“คุณจะเอาผ้าไปเก็บเลยไหมคะ เดี๋ยววอยช่วยถือไปให้ “

วรางคณาไปช่วยจัดเสื้อผ้าให้ธันวาที่ห้อง โดยที่เขาไม่ต้องบอกให้ช่วย เธอเต็มใจทำทุกอย่างให้เขา

“เรียบร้อยแล้วค่ะ วอยกลับห้องก่อนนะคะ”

“ไปครับ พี่ไปด้วย”

“อ้าว ไปทำไมอีกคะ ไม่อยากพักผ่อนเหรอคะ “

“ไม่เป็นไรเดี๋ยวพี่ไปนั่งทำงานที่ห้องหนู แล้วก็กะว่าจะนอนพักผ่อนด้วยเลย จะได้ไม่ห่างกัน”

“ว่ายังไงนะคะ วอยฟังไม่ถนัด”

“ไม่มีอะไรครับ พี่จะขอไปนั่งทำงานที่ห้องหนู แล้วจะถือโอกาสพักผ่อนด้วยเลย”

ดีที่ห้องของทั้งสองอยู่ไม่ไกลกันมาก เดินไปมาหากันได้ วรางคณาเดินตามธันวากลับมาที่ห้องของตัวเอง รู้ว่าห้ามเขาไม่ได้ เมื่อห้ามไม่ได้ก็ต้องปล่อย เขาก็ไม่ได้ทำตัวรุ่มร่ามหรอก ดีกับเธอมากกว่า ต่อไปนี้เธอจะพยามยามทำดีกับเขาให้มาก

ในใจอยากรู้ว่าคุณทวดคุยอะไรกับเขาไม่น่าเชื่อว่าธันวาจะใช้ภาษาใจคุยกับคุณทวดได้ และคุณทวดยังมอบแหวนให้เขาอีก เหมือนของเธออย่างกับแหวนคู่ ต่างกันที่ของเขาไม่ได้ล้อมเพชรเหมือนของเธอ นอกนั้นเหมือนกันหมดทุกอย่าง

“วอยขอนอนตักหน่อยได้ไหมคะรู้สึกว่าเพลียจังเลย อยู่ๆ ก็อยากนอนขึ้นมาเฉยเลย”

“ธันวาไม่ตอบ เขาถอยไปนั่งที่โซฟา ที่นี่น่าจะสบายหน่อย เพราะเป็นโซฟาทันสมัย ไม่เหมือนที่บ้านป้าปิ่น โซฟาไม้แข็งมาก แต่เขาก็นั่งให้วรางคณานอนหนุนตักมาแล้ว ตั้งสองคืน ธันวายิ้มอย่างมีความสุข

เขาหยิบหมอนมาให้หญิงสาวหนุน วรางคณาล้มตัวลงนอน ไม่นานก็หลับสนิท หลับไปด้วยใจที่เป็นสุขมากกว่าทุกครั้ง

ธันวามองหน้าคนที่นอนบนตักของเขาอย่างแสนรัก วรางคณาเป็นผู้หญิงคนแรกที่เขารัก และรักมากด้วย เรียกว่ารักแรกพบเลยก็ว่าได้ นึกโมโหตัวเองที่แสดงกิริยาไม่ดีกับวรางคณาครั้งแรกที่พบกัน และอีกหลายครั้ง ทำไมไม่พบกันดีๆ เหมือนคู่อื่น คิดไปคิดก็ขำกับท่าทางการแสดงออกของหญิงสาว ที่พยายามหนีเขา แต่ก็หนีไม้พ้น ถึงจะหนีเขาไปไกลแสนไกล เขาก็จะตามให้เจอ จะอยู่ด้วยให้ได้ เขามั่นใจมาตั้งแต่แรกที่เจอกับวรางคณาแล้ว ว่าผู้หญิงคนนี้แหละที่เขาจะแต่งงานด้วย และจะยอมทุกอย่าง เขาคงไม่เหมือนคุณทวดปราบหรอกนะ อุตสาห์ตามคนรักมาตั้งหลายชาติ เฝ้ามองคนรัก พอได้พบเจอพูดคุยกัน ก็ไม่ได้อยู่ด้วยกัน ชายหนุ่มใช้มือลูบที่เรือนผมของวรางคณา ไม่นึกว่าตัวเองจะรักผู้หญิงคนนี้ได้มากขนาดนี้