All Chapters of One Month Deal with my Cold Hearted Billionaire Husband: Chapter 11 - Chapter 20

“Late ka bang uuwi mamayang gabi?”Sa kabila ng sariling kaba at insecurities, sinamahan pa rin ni Addison si Dashiel sa almusal. Hindi siya masyadong nagsalita, tahimik lang na sinigurong maayos ang kain nito. Pagkatapos, hinatid pa niya ito hanggang sa sasakyan, kung saan naghihintay na ang driver papunta sa opisina.“Why are you asking?” saglit siyang tinignan ni Dashiel, napansin ang banayad na ngiti sa mukha niya. Hindi niya ito pinigilan nang kusa nitong inayos ang kanyang ayos bago pumasok, parang natural na natural na ginagawa ng isang asawa.“Medyo tabingi ’yung tie mo, Dash,” mahinang sabi ni Addison habang inaayos iyon, marahang dumadampi ang kamay niya sa dibdib nito. Nang saglit siyang tumingala, tumama kay Dashiel ang mainit at kalmadong tingin ng mga mata niya, walang hinihingi, walang reklamo. Isang tinging tapat at tahimik na nakakagulat.“Thanks,” mabilis na sabi ni Dashiel, sabay iwas ng tingin. “And yes. I’ll be home late tonight.”Tumango si Addison, parang in

Sa totoo lang, kailan ba sila nanatili sa bahay? Palagi naman silang nasa labas. Shopping dito, events doon na wala namang saysay, gumagastos ng pera na parang walang katapusan.“Sana hindi pa ako late,” mahinang bulong ni Addison habang tinitingnan ang relo sa pulso niya. Mayroon pa siyang halos tatlumpung minuto bago mag-lunch break. Huminga siya nang malalim at pumasok sa gusali na may tahimik na kumpiyansa. Medyo nahirapan siya sa receptionist sa umpisa, pero kalaunan ay nakarating din siya sa executive floor, malayo sa abalang bahagi ng opisina.“Pasensya na po sa abala, Mr. Alfie,” magalang niyang sabi pagdating.“Hindi naman,” sagot ni Alfie, bahagyang nagulat. “I’m just surprised to see you here, Mrs. Addison.” Nagulat talaga siya nang tumawag ang receptionist at sabihing may babaeng nagsasabing siya ang asawa ni Dashiel Kristian Gutierrez. Sa opisina kasing ito, halos walang nakakakilala kay Addison bilang asawa ni Dashiel.Iilan lang ang dumalo sa kasal nila. Isang pribad

“Isang buwan lang ang hinihingi ko, Dashiel. Isang buwan lang na maging asawa mo, iyong totoo talaga...” Mahinahon ang boses ni Addison, pero walang alinlangan sa mga salita niya.Hindi agad sumagot si Dashiel. Marahan niyang inangat ang tasa at uminom ng kape, parang kailangan niya muna ang katahimikan para lubos na maintindihan ang hinihiling nito.“Kung ’yan talaga ang gusto mo,” sabi niya sa wakas, “hayaan mong ulitin ko ang isang bagay.”Mariin niyang ibinaba ang tasa sa mesa. Ang matinis na tunog ng pagkakapatong nito ay mas malakas kaysa dapat, parang babalang dumagan sa dibdib ni Addison. Pero hindi siya natinag. Kung tutuusin, baka karapat-dapat lang din siyang bigyan ng konting kredito, hindi siya umatras.Kaya nagdesisyon si Dashiel. Kung gusto nitong laruin ang larong ito, siya ang magdidikta ng rules.“Wala kang karapatang umatras.”“Kailan ko ba sinabi na aatras ako?” sagot ni Addison, kalmado ang boses kahit nagwawala ang dibdib niya. Kahit ramdam niya ang titig ni

Hindi totoo na hindi kinakabahan si Addison. Tumayo lang naman siya para kumuha ng isang basong tubig. Pero nauwi iyon sa paggawa niya ng simpleng hapunan dahil mukhang pagod at gutom si Dashiel. At ngayon… ngayon, nandito na siya.Sa kwarto ni Dashiel.Isang kwartong hindi pa niya kailanman napasukan.“Grabe, bakit ako ganito ka-nerbyos?” sita niya sa sarili. Kahit anong pilit niyang gawing casual ang lahat, alam niya, ngayong gabi na ‘yon. Ang gabing matagal na niyang hinihintay. Ang gabing makakasama niya si Dashiel, hindi lang bilang babaeng nakatira sa bahay nito, kundi bilang asawa nito. Isang gabing dapat namagitan na sa kanila na isang taon na ang nakalipas.“Wag kang gagawa ng katangahan, Addison,” mahina niyang bulong sa sarili. “Sabayan mo lang siya. Kaya mo ‘to.” Mahigpit niyang pinisil ang tela ng suot niyang pantulog. “Isipin mo yung mga romance novels na nabasa mo. You’ve got this.”Pagpasok niya sa kwarto ni Dashiel, sinalubong siya ng madilim at tahimik na palig

Nabighani si Addison sa tanawing nasa harap niya.Pagmulat ng mga mata niya, matapos ang lahat ng nangyari, pinili niyang itago ang alaala sa puso niya. Masyado itong mahalaga para bigkasin pa. Isa ito sa mga pinakamagandang sandali ng buhay niya. Mas naging espesyal pa dahil nagkaroon siya ng pagkakataong pagmasdan ang lalaking alam niyang, sa kaibuturan ng puso niya, mahal na mahal niya.“Ang swerte ko,” mahina niyang bulong sa sarili. Umangat ang kamay niya, halos dumikit sa sentido ni Dashiel, parang aayusin sana ang hibla ng buhok na bumagsak sa noo nito. Pero huminto siya. Hindi niya tinuloy. Ang makasama siya buong gabi ay sobra-sobra na sa lahat ng pinangarap niya. At ngayon, ang makita itong mahimbing na natutulog ay lalong nagpapabigat sa dibdib niya, halo ng saya at sakit.“Thank you… for granting my wish,” pabulong niyang sabi. Napakuyom ang mga kamay niya bago pa niya idagdag, “Sorry kung naging selfish ako.”Marahan niyang inayos ang kumot na nakabalot sa katawan ni D