Todos los capítulos de One Month Deal with my Cold Hearted Billionaire Husband: Capítulo 21 - Capítulo 30

Noong umagang iyon, napuno ang study room ni Dashiel ng banayad na amoy ng coffee at mainit na tinapay na may mantikilya. Pumasok ang sikat ng araw mula sa matataas na bintana sa likod ng desk niya, nagbibigay ng malambot na liwanag sa lalaking nakasandal ngayon sa upuan, nakatuon ang mga mata sa babaeng maingat na nagbubuhos ng tea sa tasa.Mukhang kalmado si Addison. Maayos ang kilos, tahimik. Hindi man malaki ang ngiti niya, sapat iyon para lalong maging magaan ang pakiramdam ng buong kwarto.“Tama na ba ‘to?” tanong niya habang inilalapag ang tasa ng kape sa tabi ng plato ni Dashiel.Tumango lang si Dashiel. “Yeah.”“Sorry kung wala akong nagawang authentic coffee. Mukhang ubos na ‘yung beans na gusto mo. Bibili ako mamaya sa hapon.”Muli, isang maikling tango lang ang sagot ni Dashiel.Tahimik silang kumain sandali. Ang maririnig lang ay ang mahinang tunog ng kubyertos. Pero kung may magtatanong kung ano ang nararamdaman ni Addison, magulo. Hindi niya lubos maintindihan kung

“Bakit ka sumasama sa akin?” tanong ni Dashiel, halatang naguguluhan sa kilos ni Venus. Karaniwan, hinahatid lang siya nito sa isang lugar bago siya dumiretso sa opisina.Pero ngayon, baligtad ang nangyayari.“Hindi ba pwede?” malambing na sagot ni Venus, puno ng tamis ang boses. “Do you mind?”Sa totoo lang, hindi naman madalas magreklamo si Dashiel sa mga ginagawa ni Venus. Sanay na siya na ginagawa nito ang gusto nito. At ang pagiging clingy, hindi na rin bago.“Gusto ko lang ihatid ang future husband ko hanggang office niya,” dagdag ni Venus na may maliwanag na ngiti, ikinawit ang braso kay Dashiel at sumandal dito na parang pinaka-normal na bagay sa mundo. Wala siyang pakialam na may mga matang nakatingin sa kanila. Dumarating na ang ilang empleyado, at may ilan nang napapalingon, pabulong na nag-uusap.Siyempre, mapapansin talaga siya.Hindi lang basta maganda si Venus Mae Bonifacio. Isa siyang kilalang model, madalas lumalabas sa mga top brand campaigns, at paminsan-minsan

“Hmm… parang tama na ’to.” Muling sinulyapan ni Addison ang mga pinamili niya, isa-isang chine-check sa isip kung kumpleto na ang lahat. Nabili pa niya ang eksaktong brand ng kape na gusto ni Dashiel. Ibig sabihin, successful ang grocery run niya ngayong araw.Ipinarada niya ang sasakyan sa driveway. Humaplos sa mukha niya ang init ng hapon habang binubuksan niya ang pinto at inaabot ang mga supot. Dumaan siya sa batong daan papunta sa likurang kitchen entrance, pero sinalubong siya agad ni Alyana na nagmamadaling lumabas.“Ma’am, ako na po,” alok ni Alyana habang inaabot ang mga bitbit niya.“Hindi naman mabigat, Alyana,” mahinahong sagot ni Addison, nakangiti pa rin habang hindi binibitawan ang mga supot.Nagsimangot si Alyana, halatang hindi sang-ayon. “Palagi niyo pong ginagawa ’yan mag-isa, Mrs. Addison. Ano pa po silbi namin kung hindi kami tutulong?”Napatawa si Addison. “Ang dami niyo nang ginagawa dito, Alyana. Kaunti lang ’to, at okay lang naman sa akin na ako na ang mag

“Hmm… bakit ang lambot?” mahinang ungol ni Addison, halos pabulong lang ang boses. Dahan-dahang bumukas ang mga mata niya habang pumapasok ang malambot na liwanag ng umaga, unti-unting nililinaw ang paningin niya.Awtomatiko siyang nag-unat ng kamay, hinahanap ang mga nakasanayan niya, ang stuffed bunny na lagi niyang katabi, ang phone na palagi niyang iniiwan sa malapit para silipin agad ang oras pagkagising.Pero may mali.Sandali…“Hindi ito ang… kwarto ko?” mahina niyang sabi, mabilis na kumukurap sa pagkalito. Nanaginip ba siya? Pilit niyang inaayos ang isip niya, ang pakiramdam ng kumot, ang lambot ng kama, at pagkatapos… yung mahinang amoy na hindi niya pwedeng ipagkamali.Panlalaki. Pamilyar. Malinis. At warm sa pakiramdam. Kay Dashiel Kristian Gutierrez.Biglang kumabog ang dibdib niya. Ano ang ginagawa niya rito? At mas lalo, nasaan siya?“Gising ka na?”Parang kuryenteng dumaan sa katawan niya nang marinig ang boses nito.Mabilis na napalingon si Addison. Nandoon

“Masama akong tao,” halos pabulong na sabi ni Addison, sobrang hina ng boses niya na halos matabunan na ng mahinang ugong ng café. Hindi man lang siya naglakas-loob na tumingin kay Luna.Dahan-dahang ipinatong ni Luna ang kamay niya sa balikat ni Addison. Nasa isang tahimik na sulok sila ng isang café sa downtown. Kung tutuusin, hindi ugali ni Addison na bigla na lang tumawag kay Luna. Palagi siyang maayos, may plano, may abiso. Pero kanina, sinagot ni Luna ang tawag at ang bumungad sa kanya ay ang iyak ni Addison. Doon pa lang, kinabahan na siya.Simula nang magkita sila, halos wala pang sinasabi si Addison. Maputla ang mukha niya, bahagyang namumula ang pisngi, at ang namamagang mga mata niya ay Tama na ebidensya kung gaano siya katagal umiyak.“Anong nangyari?” maingat na tanong ni Luna, sinisigurong malumanay ang tono niya. Ayaw niyang pilitin si Addison, pero halatang may malaking nangyari. May mabigat na dahilan. Matagal nang may hindi magandang pakiramdam si Luna tungkol sa p