Todos los capítulos de One Month Deal with my Cold Hearted Billionaire Husband: Capítulo 41 - Capítulo 50

“Miss na miss na kita, Mom,” pabulong na sabi ni Addison, halos matabunan ng hangin ang boses niya. “Sorry kung ngayon lang ako nakabalik.”Sa likod niya, nakatayo si Luna habang hawak ang payong, sinisilungan sila mula sa unti-unting pag-init ng araw. Paminsan-minsan, napapatingin siya sa relo pero wala siyang sinasabi. Alam niyang kailangan ni Addison ang sandaling ito. Kahit pa bato lang ang kausap nito.“Ginawa ko lahat ng sinabi mo, Mom,” patuloy ni Addison. “Naging matatag ako. Naging mahinahon. Sinubukan kong magmahal nang may dignidad… kahit kailan, hindi naman ako minahal pabalik.” Huminga siya nang malalim, nanginginig. “Pero… pakiramdam ko hindi ko na kaya. Pagod na pagod na ako.”May sandaling katahimikan bago siya muling nagsalita.“May ginawa akong desisyon, siguro reckless, maybe mali… pero sa unang beses, may naramdaman akong kaunting saya, Mom.” Isang malungkot na ngiti ang sumilip sa labi niya. “Masama ba kung gusto kong maging selfish… kahit minsan lang?”“Gusto

Nasabi na ni Luna noon, “Bakit ka ba umaakto na parang pabigat ka sa akin? Ang gawin mo, mag-focus ka sa paggaling mo para sa baby, okay? Don’t worry about me, Addison. Nandito ako kasi gusto ko.”Ganun si Luna, matigas ang ulo, hindi sumusuko, pero laging nandiyan. At kahit minsan ay sumasakit ang ulo ni Addison sa sobrang strong ng personality niya, hindi niya maikakaila kung gaano siya ka-grateful na may ganitong kaibigan sa buhay niya.Pero may mga tahimik na sandali pa rin na tuluyan siyang nilalamon ng sariling isip. Katulad ngayon.Naupo si Addison sa gilid ng kama, mahigpit na hawak ang medical report, nakatitig lang sa bintana. Napansin iyon ni Luna, na kanina pa nag-aayos ng ilang dokumento. Hindi normal kay Addison ang maging ganoon katahimik, parang biglang lumayo ang loob.Bago pa siya makapagtanong, si Addison na ang naunang nagsalita.“Luna, pwede ba kitang hingan ng tulong sa isang importanteng bagay?”Tumaas ang kilay ni Luna. “Ano ‘yon?”“Gusto kong manatiling

7 years later… “Dustin, huwag mong itulak sa gilid ang broccoli,” tawag ng isang babae habang abala pa rin sa pagluluto sa kalan. Hindi na siya lumingon dahil alam na niya, siguradong iniiwasan na naman ng anak niya ang gulay sa plato nito.“Ayaw ko kasi, Mom,” mahinang reklamo ng batang may dark brown na mga mata. Nakausli ang labi niya sa inis. “Pwede bang kainin ko na lang lahat, except broccoli?”Napabuntong-hininga si Addison, mahaba pero kalmado. Tinanggal niya ang apron, pinatay ang kalan, at naglakad papunta sa mesa kung saan nakaupo ang anak niyang nakasubsob sa kalahating kain na almusal.“Dustin Journey Castillo,” sabi niya sa seryosong tono, pero hindi naman galit.“Okay, Mom,” sagot ni Dustin habang dahan-dahang itinataas ang ulo.“Alam mo ba kung gaano kabuti sa 'yo ang broccoli?”Napangiwi si Dustin. Siyempre alam niya… pero ayaw pa rin niya.“Kahit konti lang. Huwag mong iiwanan ng marami sa plato. Hindi ba sabi ni Miss Santos, bad example ang pagiging masyadon

“Hanggang kailan mo ba siya patuloy na tatanggihan?”Ang tanong ay galing kay Luna, na nakaupo sa tapat ni Addison habang dahan-dahang humihigop ng espresso. Matulis ang tingin niya, diretso kay Addison. Marahang napabuntong-hininga si Addison at ibinaba ang tinidor sa tabi ng halos hindi nagalaw na slice ng red velvet cake.“Hindi ko naman siya tinatanggihan, Luna. I just… kailangan ko lang ng mas mahabang time para mag-isip.”Nakatira sila sa isang plush na sofa na nakaharap sa play area, may hawak na mainit na tsaa, paminsan-minsan ay pasulyap-sulyap sa eksenang nagaganap ilang hakbang lang ang layo mula sa kanila.Medyo matao ang café pero hindi maingay. Pumasok ang ginintuang sikat ng araw sa malalaking bintana, nagbibigay ng warm glow sa hardwood floor. Ang buong lugar ay halatang dinisenyo para sa mga pamilya, may soft pastel colors, isang cozy na play corner na may makapal na carpet, at mga estante na puno ng educational toys, puzzles, at picture books.At doon, sa gitna n

“Sobrang sarap nito, Mom!” masayang sigaw ni Dustin habang isinusubo ang malaking tinidor ng baked macaroni. Agad na lumiwanag ang maliit niyang mukha, sabay taas ng hinlalaki bilang papuri.“Agree ako diyan, little champ,” dagdag ni Carter na may kasamang tango, halatang naa-appreciate ang pagkain. “Honestly, napapaisip tuloy ako, nag-aral ka ba ng cooking dati? Kasi grabe, nakaka-adik ang luto mo. Parang araw-araw ko na siyang hahanapin, Miss Castillo.”Napangiti si Addison, pilit itinatago ang pamumula ng pisngi niya. Mabilis siyang umiwas ng tingin at nagkunwaring abala sa pag-refill ng baso ni Dustin ng tubig.“Kumain na kayo,” mahinahon niyang sabi. “Lalo na ikaw, Dustin. Huwag kang magsalita habang ngumunguya, baka mabulunan ka.”“Yes, Mom,” masayang sagot ni Dustin, hindi pa rin maalis ang ngiti sa mukha.Kahit ilang beses niya itong paalalahanan, halatang sobrang excited si Dustin para manahimik. Kitang-kita ang saya sa mga mata nito. Natapos ang hapunan sa isang magaan a