《เด็กเลี้ยงของนายหัว》全部章節：第 141 章 - 第 150 章

“ไม่ใช่แปลกธรรมดาค่ะ แต่แปลกมาก เพราะคุณอิทไม่ได้ออกกำลังกายมาเป็นปีแล้วค่ะ” ก็จริงอย่างที่น้อยว่าเพราะตั้งแต่เธอมาอยู่ที่นี่ยังไม่เห็นเขาออกกำลังกายสักวัน มีแค่เธอที่เข้าไปใช้ห้องฟิตเนสของเขาเพื่อยืดเหยียดร่างกายเป็นบางวันเท่านั้น “ถ้าคุณอ้อมาอยู่บ้านนี้ถาวรก็ดีสิคะ คุณอิทจะได้มีวินัยกับตัวเองบ้าง” น้อยพูดขึ้นมามือยังง่วนอยู่กับการหั่นเนื้อไก่เพื่อทำอาหาร “ยังไงเหรอคะป้า” “ก็ตั้งแต่ที่คุณอ้อมาอยู่ด้วย คุณอิทก็เริ่มรักตัวเองมากขึ้นน่ะสิคะ แต่ก่อนวัน ๆ ทำแต่งานวันหยุดก็ไม่เคยหยุด” “แล้วทำไมอาอิท ไม่แต่งงานใหม่ล่ะคะป้า” ลดาวัลย์เอ่ยถามขึ้นเพราะความอยากรู้ถึงสาเหตุที่แท้จริงของการเลิกราของเขากับภรรยาเก่า เพราะเรื่องนี้นพรุจไม่เคยเอ่ยปากบอกกับเธอสักที “เอ่อ คุณอิทไม่เคยเปิดใจให้ใครหรอกค่ะคุณอ้อ” ได้ยินแค่นี้ใบหน้าสวยก็แทบจะเก็บพิรุธเอาไว้ไม่อยู่แต่ก็ยังดึงดันจะถามต่อ “ทำไมล่ะคะ” ลดาวัลย์ยืนฟังต่ออย่างตั้งใจ น้อยมองซ้ายขวาก่อนจะบอกกับลดาวัลย์ “ก็ …คุณอิทคงรอคุณขวัญตากลับมาอยู่มั้งคะ” นัยน์ตาดำขลับสลดวูบลงเม

วันนี้เขาพาเธอมาสาขา B การเริ่มฝึกงานที่ดีต้องฝึกจากหน้างานของสาขาย่อยไปก่อนให้รู้ระบบการทำงานของสาขา จะทำให้เข้าใจภาพรวมการทำงานเกือบทั้งหมดของบริษัท ภายในสาขาจะมีห้องทำงานของเขาแยกเป็นส่วนตัวอยู่แล้วทุกสาขา อิทธิพัทธ์ให้เธอนั่งรอเขาในนั้นอยู่ครู่ใหญ่ แกร้กเสียงประตูห้องเปิดออกเขาเดินเข้ามาพร้อมกับหนุ่มร่างสูงใหญ่คนหนึ่งแต่เมื่อเทียบกับเขาแล้วก็ยังตัวเล็กกว่า แต่ผิวขาวกว่าเขาเล็กน้อยในสายตาเธอก็ถือว่าเขาหล่ออยู่ไม่น้อยแต่สำหรับเธอหน้าตาก็ไม่ได้สำคัญอะไร เขาแนะนำให้เธอรู้จักกับทินกรผู้ช่วยคนเก่งของเขาซึ่งตอนนี้รับหน้าที่สอนงานให้กับปารเมศด้วย “นี่อ้อภรรยาของผมครับ” อิทธิพัทธ์เคยบอกกับทินกรเมื่อสองเดือนที่แล้วว่าเขาจะไม่เข้าออฟฟิศหลายวันเพราะต้องไปแต่งงานไม่คิดว่าจะไปแต่งงานกับเด็กขนาดนี้ ก่อนหน้านี้เขาเคยให้ทินกรหาคนที่จะมาแต่งงานกับเขา ซึ่งทินกรก็ช่วยหาแต่เขาก็ยังไม่ถูกใจ ทินกรรู้ว่าการแต่งงานของเขากับลดาวัลย์นั้นเป็นแค่เรื่องหลอก ๆ เขาแนะนำกับทินกรว่าเป็นภรรยาแต่กับคนอื่นเขาแนะนำว่าเป็นผู้ช่วยของเขาเท่านั้น ซึ่งข้อนี้ทินกรรู้ดีว่าต้องทำอย่างไร “ส

ลดาวัลย์สวมเสื้อยืดกับกางเกงขาสั้นเหนือเข่าสีขาวค่อย ๆ จับราวบันไดเดินลงมาช้า ๆ เธอปฏิเสธที่จะไม่ให้เขาอุ้มเพราะเมื่อวานก็มากพอแล้ว น้อยเข้ามาช่วยพยุงร่างบางเดินออกมาหาอิทธิพัทธ์ วันนี้เขาอยู่ในชุดเสื้อยืดกางเกงวอร์มสบาย ๆ “ลงมาทำไม” อิทธิพัทธ์เอ่ยเสียงทุ้มแต่แววตาดุมองไปยังคนทั้งสองที่กำลังเดินเข้ามา เขาแค่คิดว่ามานั่งรับลมสักพักแล้วจะกลับขึ้นไปทำงานต่อบนห้อง “อยู่แต่ในห้องมันอุดอู้น่ะค่ะ ก็เลยลงมาเดินเล่นแป๊บนึง” “เขาห้ามเดินบ่อย ๆ เดี๋ยวกล้ามเนื้อมันจะอักเสบ” ข้อนี้ลดาวัลย์รู้ดีแต่จะให้นอนทั้งวันเธอคงทำไม่ได้ “อาอิททำงานเหรอคะ” “อือฮึ อยากลองดูมั้ยล่ะ” ลดาวัลย์ยังไม่ทันได้ตอบเขาหมุนหน้าจอโน้ตบุ๊กมาฝั่งเดียวกับเธอแล้วก็ย้ายสะโพกตัวเองมานั่งข้าง ๆ เธอโดยเร็ว เพียงได้กลิ่นหอมจากกายอาหนุ่มใจก็เริ่มไม่อยู่กับเนื้อกับตัว หัวใจเต้นระส่ำไปหมดตอนนี้ลดาวัลย์รู้สึกว่าตัวเองตัวเล็กเท่ามดเมื่อนั่งอยู่ข้าง ๆ เขา เขาเป็นผู้ชายที่มีเสน่ห์มากเหลือเกิน ในหัวเริ่มคิดถึงเรื่องเมื่อคืนขึ้นมาอีก ใบหน้านวลเริ่มมีเลือดฝาด‘แล้วจะเรียน

“มาบ้านใหญ่ทำไมไม่บอกอา” “อาอิท!” ลดาวัลย์ดึงมือออกจากการกอบกุมของปารเมศ เธอเห็นถึงสายตาอำมหิตของเขากำลังมองมาเหมือนโกรธใครมาจากไหน แม้ตอนที่เธอเดินสะดุดพาเลทเกือบจะล้มเขาก็ไม่ได้แสดงท่าทีโกรธเท่ากับครั้งนี้ “ผมกำลังจะไปส่งอ้อพอดีเลยครับพี่อิท” “ไม่เป็นไรฉันมารับเมียฉันกลับเอง ไม่ต้องลำบากนายเทียวรับเทียวส่ง” คำพูดเหมือนจะดีแต่ก็แฝงไว้ด้วยการประชดยังไงไม่รู้ อิทธิพัทธ์เดินถึงตัวลดาวัลย์แล้วรั้งเอวคอดเข้าหาร่างแกร่งอย่างจงใจแล้วพาเดินเข้าไปในบ้านใหญ่ “อาอิทคะ” ลดาวัลย์พยายามจะเบี่ยงสะโพกออกเมื่อเขากอดเธอแน่นขึ้น “อยากให้คนอื่นสงสัยรึไง” อิทธิพัทธ์กระซิบที่ข้างหูหญิงสาวจนเธอต้องตามใจเขา “สวัสดีครับคุณย่า คุณพ่อ คุณน้า” อิทธิพัทธ์ยกมือไหว้ผู้ใหญ่ในบ้านทุกคนแล้วนั่งลงโซฟาฝั่งตรงข้ามบงกช ทุกคนมองหนุ่มสาวคู่นี้เหมือนสามีภรรยาที่รักกันมาก “ลมอะไรหอบมา ปกติโทรตามแล้วตามอีก วันนี้โทรไปก็ไม่รับสาย” บงกชเอ่ยถามหลานชายสุดที่รัก เพราะปีหนึ่งจะเห็นหน้าเขาได้ไม่กี่ครั้ง “มาตามเมีย เมียหนีออกจา

อิทธิพัทธ์เลี้ยวรถเข้ามาจอดในห้างสรรพสินค้าใกล้กับสำนักงานใหญ่“ทำไมไม่บอกแต่แรกว่าไม่มีชุดใส่ทำงาน” “ก็อาอิทไม่บอกนี่คะว่าจะพาอ้อไปทำงานด้วยวันไหน” คนถามถึงกับนิ่งงันเขาไม่พูดต่อเพราะเขาเองก็ลืมนึกถึงข้อนี้ไปจริง ๆ สองเดือนก่อนเขาเดินทางไปกลับนครปฐมกับราชบุรีเกือบทุกวัน พอได้ผู้จัดการสาขาครบทั้งสองแห่ง เขาจึงพาเธอออกไปทำงานโดยไม่ได้ถามถึงชุดที่จะใส่เลย ที่จริงกระโปรงกับส้นสูงก็พอใส่ได้แต่ช่วงนี้เธอต้องเดินดูหน้างานบ่อยก็เลยต้องแต่งตัวให้ทะมัดทะแมงหน่อย “งั้นซื้อทั้งกระโปรงทั้งกางเกงเลย มา” อิทธิพัทธ์พูดพลางแบฝ่ามือข้างขวาขึ้นแล้วยื่นมาตรงหน้าเธอ “อะไรคะ?” “มือไง เอามืออ้อมาเดี๋ยวเดินหลงวันนี้คนเดินห้างเยอะ เร็วเข้า” ลดาวัลย์มองหน้าอาหนุ่มแล้วยื่นมือให้เขาจับและเดินไปด้วยกัน แบบงง ๆ ‘ทำยังกะเราเป็นเด็ก โตป่านนี้แล้วจะเดินหลงทางได้ยังไง’ ทั้งสองเลือกซื้อชุดอยู่นาน อิทธิพัทธ์เดินหิ้วของเต็มสองมือ เขาซื้อทั้งเสื้อผ้าและของใช้ส่วนตัวทั้งของเขาเองและของลดาวัลย์ เพราะก่อนหน้านี้มีแต่เธอออกไปซื้อกับลุงหนอมครั้งนี้เขาจึงอ