登入Kinabukasan ay tila mas mabigat ang hangin sa buong kumpanya. Hindi dahil sa trabaho, kundi dahil sa balitang kumalat sa buong building matapos ang nangyaring komprontasyon nina Luna at Rosset kahapon. Maging ang mga empleyadong hindi naman mahilig sa tsismis ay hindi napigilang magbulungan habang naglalakad sa hallway. Sa bawat pagdaan ni Luna, may ilang napapatingin, may ilang ngumingiti nang palihim, at mayroon ding agad na umiiwas ng tingin nang mapansing napatingin siya sa kanila.Tahimik lang si Luna habang inaayos ang mga papeles sa desk niya. Hindi na niya pinansin ang mga bulungan. Sa isip niya, wala na siyang lakas para patulan pa ang kung anu-anong iniisip ng mga tao. Mas importante ang matapos ang trabaho kaysa ipaliwanag ang sarili sa mga taong wala namang balak umintindi.Ilang minuto lamang ang lumipas nang marinig niya ang pamilyar na tunog ng elevator. Bumukas iyon at lumabas si Rafael, suot ang kulay itim na suit na lalong nagpatingkad sa malamig nitong aura. Tulad n
Kinabukasan ay mas maaga pang nagising si Luna kaysa sa alarm ng cellphone niya. Halos hindi siya nakatulog nang maayos dahil paulit-ulit na bumabalik sa isip niya ang nangyari kahapon sa opisina ni Rafael. Hanggang ngayon ay ramdam pa rin niya ang init ng yakap nito nang pigilan siyang umalis at ang paraan ng pagtitig nito na para bang siya lang ang taong nakikita sa buong mundo.Napabuntong-hininga siya habang nakaupo sa gilid ng kama at dahan-dahang sinusuklay ang basa niyang buhok.“Hindi pwede ’to, Luna… boss mo lang siya,” mahina niyang bulong sa sarili habang pinipilit iwaksi ang kung ano mang nararamdaman.Makalipas ang halos isang oras ay nakarating na rin siya sa kumpanya. Pagkababa pa lang niya ng elevator ay ilang empleyado na ang nakangiti at bumabati sa kanya.“Good morning, Miss Luna.”“Morning po.”Ngumiti lang siya at yumuko nang kaunti bilang pagbati bago dumiretso sa desk niya. Ngunit hindi pa man siya nakakaupo ay agad na siyang nilapitan ng HR assistant.“Miss Lun
Nagpatuloy ang hapon sa loob ng kumpanya na tila ba walang nangyari, ngunit para kina Luna at Rafael, pareho nilang alam na simula pa lamang iyon ng mas magulong mga araw. Habang abala ang lahat sa kani-kanilang mga report at deadlines, tahimik namang nakaupo si Luna sa harap ng laptop niya. Mabilis ang paggalaw ng mga daliri niya sa keyboard, ngunit paminsan-minsan ay napapahinto siya at napapatingin sa salamin ng opisina ni Rafael.Hindi niya alam kung bakit, pero mula nang mangyari ang mga nakaraang araw, pakiramdam niya ay lagi siyang may matang nakabantay sa bawat kilos niya.At tama nga ang kutob niya.Sa loob ng CEO office, nakaupo si Rafael habang nakaharap sa monitor. May hawak siyang fountain pen ngunit halos limang minuto na itong hindi gumagalaw sa ibabaw ng kontrata. Imbes na basahin ang dokumento, ang tingin niya ay nasa transparent glass wall kung saan tanaw na tanaw niya ang desk ni Luna.Napabuntong-hininga siya at marahang napailing.“What the hell are you doing, Raf
Nagsimula ang sumunod na araw na tila walang nangyari, ngunit ang buong opisina ay tila mas tahimik kaysa karaniwan. Hindi dahil naging maayos ang lahat, kundi dahil ramdam ng bawat empleyado ang tensyon na naiwan matapos ang sunod-sunod na komprontasyon nina Luna, Roset, Rafael, at Victor. Wala nang halos gustong makialam sa anumang gulo.Tahimik na nagta-type si Luna sa laptop niya habang iniisa-isa ang reports na ipinagawa ni Rafael. Paminsan-minsan ay humihigop siya ng kape habang nakakunot ang noo sa dami ng figures na kailangang ayusin. Halos wala siyang pakialam sa paligid, ngunit ramdam niya ang ilang matang palihim na sumusulyap sa kaniya.Hindi naman iyon nakaligtas kay Roset.Nakaupo ito sa kabilang desk habang paulit-ulit na sinusulyapan si Luna. Halatang hindi pa rin matanggap ang mga nangyari nitong mga nakaraang araw. Mas lalo pa siyang nainsulto nang makita niyang kahit matapos ang lahat, si Luna pa rin ang pinoprotektahan ni Rafael.Napabuntong-hininga siya bago tumay
Kinabukasan ay mas maaga kaysa dati ang pagpasok ni Rafael sa kumpanya. Halata sa mukha nitong kulang sa tulog, ngunit hindi iyon dahil sa sandamakmak na trabaho. Mula pa kagabi ay paulit-ulit niyang naiisip ang mga nangyari kay Luna—ang pag-atake ni Victor, ang pambubully ni Roset, at ang paraan ng pagdepensa ni Luna sa sarili. Lalong tumitindi ang pagnanais niyang protektahan ito, kahit alam niyang unti-unti na siyang nawawalan ng dahilan para sabihing “empleyado lang” ang tingin niya rito.Pagkababa niya mula sa elevator ay hindi na siya dumiretso sa opisina. Sa halip ay napadako ang mga mata niya sa desk ni Luna. Wala pa ito.Napatingin siya sa relo.“Late?” mahina niyang bulong sa sarili bago napailing. “Hindi… fifteen minutes pa bago ang official time.”Tumalikod na sana siya nang bumukas ang elevator. Agad napalingon ang mga empleyado.Lumabas si Luna na may bitbit na paper bag at isang baso ng kape. Bahagya siyang hinihingal dahil mukhang nagmadali pa siyang bumili ng almusal.
Nagtagal pa ng ilang minuto ang katahimikan sa loob ng opisina matapos kumalas si Luna sa yakap ni Rafael. Pareho silang tila nahihiyang balikan ang nangyari ilang sandali ang nakalipas. Nakaupo si Rafael sa swivel chair habang pinagmamasdan ang babaeng nasa harapan niya. Samantalang si Luna naman ay kunwaring inaayos ang mga papel sa mesa kahit halata namang wala siyang mahanap na dahilan para itago ang pamumula ng pisngi.Napailing si Rafael at napangiti nang bahagya. “Luna…”Hindi ito agad lumingon. “Yes po, sir?”“Dito ka lang muna. Huwag ka munang lumabas.”Napatingin si Luna sa kanya at napataas ang isang kilay. “Sir, may trabaho po ako. Hindi naman pwedeng lagi akong nasa office niyo.”“Pwede.”“Hindi po.”“CEO ako.”“Employee ako.”Natahimik si Rafael nang ilang segundo bago napailing habang napapailing sa sariling katwiran. “Ang hirap mong utusan.”Napatawa si Luna. “Kasi hindi naman lahat ng utos niyo tama.”Lalong napangiti si Rafael. Gustong-gusto niyang makita ang ganoong
Ilang araw matapos ang huling pag-uusap nila Rafael at Luna, hindi na niya naiwasan ang iniisip niya: kailangan na niya ng pera. Hindi na sapat ang overtime, hindi na sapat ang pagngiti at pagpapanggap na kaya pa niya. Tuwing tatawag ang ospital, parang may kumakalam sa dibdib niya.Sa hallway ng e
Ilang araw matapos ang gabi ng halik, mas malinaw kay Rafael na wala ni isa mang babae sa kumpanya ang makapagpawi sa init na nararamdaman niya.“Roset… hindi ka sapat,” bulong niya sa sarili habang nakaupo sa executive lounge. Ang babaeng may mataas na posisyon sa kumpanya ay nakatingin sa kanya,
Ilang araw ang lumipas matapos ang gabing iyon, ngunit para kay Luna Solace, parang mas humaba ang oras kaysa dati. Mas maaga siyang pumapasok, mas tahimik, mas maingat. “Luna…” Mahinang binitawan ni Rafael ang pangalan, nakatitig sa hangin, pero halatang nakatuon sa kanya ang isip.“Hindi ko ala
Tahimik na ang buong floor nang matapos si Luna Solace sa photocopier.Hawak niya ang huling set ng dokumentong kailangang mapirmahan bago mag-umaga. Masakit ang likod niya. Nangingitim ang ilalim ng mata sa puyat. Pero hindi puwedeng tumigil.“Konti na lang,” bulong niya sa sarili.CEO’s office na







