All Chapters of สวรรค์ส่งความรวยมาให้ แต่ไฉนส่งว่าที่สามีมาตั้งสามคน!: Chapter 61 - Chapter 70

กลิ่นคาวโลหิตบนกวานทองคำยังคงฉุนเฉียวแตะจมูก แม้เปลวเทียนในเรือนจู๋หยวนจะสั่นไหวอย่างอ่อนแรง ทว่าโทสะในแววตาของคนทั้งสองกลับลุกโชน“อาภรณ์หมอหลวงชุดนี้ช่างหลวมโครกราวกับเอาผ้าคลุมศพมาห่อตัวข้าเสียจริง”ซีซิงแค่นเสียงหยัน บรรจงรัดเข็มขัดผ้าไหมสีน้ำเงินเข้มที่เอวคอดกิ่ว ชุดหมอหลวงประจำราชสำนักที่เผยจิ่นกว้านซื้อมาด้วยราคาสูงลิ่วกลายเป็นเกราะกำบังชั้นดี หญิงสาวรวบเรือนผมสีหมึกขึ้นสวมหมวกผ้าโปร่ง ซุกซ่อนเข็มเงินอาบยาพิษเจ็ดก้าวทะลวงไส้ไว้ตามตะเข็บแขนเสื้ออย่างแนบเนียนซวี่หยางก้าวซ้อนเข้ามาเบื้องหลัง แผ่นหลังบอบบางของนางสัมผัสกับแผงอกกว้างที่หุ้มด้วยเกราะหนังสีนิลของชุดองครักษ์ประจำพระองค์ มือหยาบกร้านที่เคยจับเพียงด้ามทวนกลับเอื้อมมาช่วยจัดระเบียบปกเสื้อให้นางอย่างทะนุถนอม สัมผัสอุ่นร้อนจากปลายนิ้วสากกร้านลากผ่านลำคอระหง ก่อเกิดกระแสไฟประหลาดแล่นพล่านไปถึงขั้วหัวใจ“หากยามนี้เราเป็นเพียงสามีภรรยาชาวนา ข้าคงดึงเจ้ามากอดและห้ามมิให้ก้าวออกจากเรือนแม้แต่ครึ่งก้าว” น้ำเสียงทุ้มต่ำของอดีตแม่ทัพใหญ่แหบพร่า นัยน์ตาสีรัตติกาลหลุบมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของดรุณีคู่ชีวิต “วังหลวงเปรียบดั่งบ่ออสรพิษ ห

หยาดโลหิตสีดำคล้ำพุ่งกระฉอกออกจากแผ่นหลังกว้างของซวี่หยางสาดกระเซ็นย้อมชุดองครักษ์สีนิลจนเปียกชุ่ม กลิ่นเหม็นคาวเน่าของพิษกู่แผ่ซ่านตลบอบอวลไปทั่วโถงศิลาใต้ดิน ร่างกำยำที่เคยหยัดยืนตระหง่านทรุดฮวบลงคุกเข่ากระแทกพื้นเสียงดังสนั่น“ท่านอ๋อง!”ซีซิงกรีดร้องสุดเสียง หัวใจของแพทย์หญิงร่วงหล่นลงไปกองแทบฝ่าเท้า นางถลาเข้าไปประคองร่างที่กำลังสั่นสะท้านของสวามี สองมือบอบบางเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดข้นคลั่กยามพยายามอุดปากแผลที่ถูกกริชสั้นแทงทะลุขันทีชราผู้กลายสภาพเป็นมนุษย์กู่แสยะยิ้มวิปลาส นัยน์ตาขุ่นมัวไร้แววของมนุษย์จดจ้องผลงานตนเอง ชายชราเงื้อกริชอาบพิษขึ้นอีกครา หมายจะปลิดชีพมหาอุปราชให้ดับดิ้น“ตาเฒ่าสารเลว! กล้าแตะต้องคนของข้าหรือ!”ดรุณีน้อยตวาดก้อง นัยน์ตาหงส์แดงก่ำด้วยเพลิงโทสะที่แผดเผาจนแทบคลุ้มคลั่ง นางมิได้หลบหนี ทว่ากลับตวัดมือขวาขึ้น กรีดปลายนิ้วตนเองด้วยคมเข็มเงิน’จนเลือดสีแดงสดหยดทะลัก ซีซิงสะบัดหยาดโลหิตที่มีกลิ่นอายของหมู่กู่พุ่งเข้าใส่ใบหน้าเหี่ยวย่นของขันทีเฒ่าเต็มแรงฉ่าาา!หยาด

แสงสะท้อนจากตะไคร่น้ำเรืองแสงในแม่น้ำใต้ดินสาดกระทบลวดลายมังกรเก้าเล็บปักดิ้นทองบนชุดฉลองพระองค์ของบุรุษเบื้องหน้า ขับเน้นให้เห็นถึงความเย่อหยิ่งและอำนาจที่ซุกซ่อนมาเนิ่นนานซวี่หยางกัดฟันกรอดจนกรามเป็นสันนูน นัยน์ตาสีรัตติกาลที่เคยสงบนิ่ง บัดนี้แตกระแหงด้วยเพลิงโทสะ ร่างกำยำที่ชุ่มโชกไปด้วยน้ำและคาวเลือดขยับบังร่างบอบบางของซีซิงที่นอนรวยรินอยู่เบื้องหลังอย่างมิดชิด“องค์ชายเจ็ด” น้ำเสียงของอดีตมหาอุปราชกดต่ำและเย็นเยียบเสียดกระดูก “ที่แท้แมวป่วยที่เอาแต่ขลุกตัววาดภาพชมบุปผา ไม่เคยข้องแวะกับการแก่งแย่งชิงดีในราชสำนัก กลับกลายเป็นพยัคฆ์ซ่อนเล็บที่รอคอยตะปบเหยื่อในยามที่ฝูงหมาป่ากัดกันจนบาดเจ็บ สุภาษิตรู้หน้าไม่รู้ใจ ช่างใช้ได้ดีกับสายเลือดราชวงศ์เสียนี่กระไร!”องค์ชายเจ็ดผู้สวมรอยเป็นมังกรแย้มพระสรวลละมุนละม่อม ทว่าแววตากลับดำมืด พระองค์ลูบไล้ตราหยกแผ่นดินในพระหัตถ์อย่างทะนุถนอม“พระเชษฐากล่าวเกินไปแล้ว หากข้าไม่แสร้งทำตัวเป็นขอนไม้ผุพัง ฮองเฮาและเสนาบดีซ้ายมีหรือจะปล่อยข้าให้มีชีวิตรอดจนถึงวัยสวมกวาน การนั่งดูพวกท่านเข่นฆ่ากั

คำเรียกขานที่แผ่วเบา ทว่ากลับดังกึกก้องในโสตประสาทของซีซิง“ท่านคือผู้ใด ไฉนจึงกล้าแอบอ้างสวมรอยเป็นมารดาของข้า!”ซีซิงเค้นเสียงลอดไรฟัน ร่างบอบบางที่เพิ่งรอดพ้นจากความตายสั่นสะท้านอย่างไม่อาจควบคุม นัยน์ตาเบิกกว้างจดจ้องสตรีปริศนาบนรถเข็นไม้ ซวี่หยางสัมผัสได้ถึงความปั่นป่วนของฮูหยินข้างกาย อดีตแม่ทัพใหญ่ก้าวออกมายืนตระหง่านบดบังร่างของนางไว้ครึ่งซีก กระบี่ในมือตวัดชี้ตรงไปยังสตรีชุดดำอย่างไร้ความปรานี“ไม่ว่าเจ้าจะเป็นผีสางหรือนางไม้ หากกล้าใช้ถ้อยคำลวงโลกมาปั่นหัวฮูหยินของข้า กระบี่เล่มนี้จะบั่นคอเจ้าเสีย แม้เจ้าจะมีไท่จื่อคอยคุ้มกะลาหัวอยู่ก็ตาม!” ซวี่หยางตวาดก้อง รังสีอำมหิตแผ่ซ่านกดทับจนอากาศในโพรงถ้ำศิลาหนักอึ้งไท่จื่อที่ยืนค้อมศีรษะอยู่เบื้องหลังรถเข็น รีบก้าวออกมายกพระหัตถ์ขึ้นห้ามปราม“พระเชษฐา! โปรดระงับโทสะก่อน สตรีผู้นี้หาได้มุสาไม่ พระนางคือเสิ่นอวี้หรง ฮูหยินเอกแห่งจวนเสนาบดีซ้าย มารดาแท้ ๆ ของแม่นางซีซิง!”สตรีชุดดำค่อย ๆ ยกมือที่ผอมแห้งขึ้นปลดผ้าคลุมหน้าออกอย่างเชื่องช้า..

คมศัสตราเย็นเยียบที่กดลึกลงบนลำคอระหงของเผยจิ่น กรีดชั้นผิวหนังจนโลหิตสีแดงสดไหลรินเป็นสาย หยดแหมะลงบนพื้นศิลาเย็นเฉียบ เสียงนั้นดังก้องอยู่ในโสตประสาทของซีซิง“ฮูหยิน ข้าบอกแล้วอย่างไรว่าข้าเกลียดการลงทุนที่ขาดทุนที่สุด” เผยจิ่นเค้นเสียงหัวเราะแหบพร่า นัยน์ตาดอกท้อที่เคยแพรวพราวบัดนี้หรี่ลงด้วยความเจ็บปวด ทว่ากลับฝืนปรายตามองซีซิงและซวี่หยางอย่างเด็ดเดี่ยว “อย่าได้ส่งมอบอำนาจของหมู่กู่ให้มันเด็ดขาด หากมันได้ไป พวกท่านก็ต้องตายอยู่ดี... สู้ยอมเสียเบี้ยอย่างข้า เพื่อรักษากระดานหมากไว้ไม่ดีกว่าหรือ”“หุบปากหน้าเหม็น ๆ ของเจ้าไปเสีย พ่อค้าสวะ!”องค์ชายเจ็ดตวาดก้อง พระพักตร์หล่อเหลาที่เคยประดับด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนบิดเบี้ยววิปลาสและเต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราด องค์ชายทรราชกดคมดาบให้ลึกลงไปอีกเสี้ยวชุ่น “เลือกเอาเถิดแม่นางซีซิง จะยอมจำนนกรีดเลือดส่งหมู่กู่ให้ข้าแต่โดยดี หรือจะทนดูสหายของเจ้าถูกบั่นคอขาดกระเด็นต่อหน้าต่อตา หน่วยมังกรไร้เนตรเตรียมเกาทัณฑ์!”สิ้นพระกระแสรับสั่ง