All Chapters of สวรรค์ส่งความรวยมาให้ แต่ไฉนส่งว่าที่สามีมาตั้งสามคน!: Chapter 81 - Chapter 90

“ข้า... ข้าซวี่หยาง ขอตายอย่างองอาจ ไม่ยอมให้สตรีของข้าต้องตกเป็นเบี้ย... แลกเปลี่ยนให้สุนัข”“เงียบเสีย! เก็บแรงของท่านไว้!” ซีซิงน้ำตาร่วงหล่นแหมะลงบนพวงแก้มสากของเขา นางส่ายหน้าอย่างบ้าคลั่งหากนางไม่ตอบตกลง ซวี่หยางต้องตายต่อหน้าต่อตานางในไม่ช้า ทว่าหากนางยอมจำนน นางต้องตกเป็นนกน้อยในกรงทองของทรราชองค์ใหม่ และยอมส่งมอบอำนาจมืดที่จะสั่นคลอนแผ่นดินต้าฉู่ให้แก่เขา“เถ้าแก่เผย!” ซีซิงตัดสินใจเด็ดขาด นางค่อย ๆ วางศีรษะของซวี่หยางลงบนพื้นกระเบื้องหยกอย่างทะนุถนอม หยัดกายลุกขึ้นยืนประจันหน้ากับแผ่นหลังของว่าที่โอรสสวรรค์ “ข้าตกลง! ข้าจะสวมมงกุฎหงส์เคียงข้างท่าน และมอบกองทัพเงาให้ท่าน! ทว่าท่านต้องส่งบัวหิมะให้ข้าปรุงยาเดี๋ยวนี้!”เผยจิ่นหมุนตัวกลับมา นัยน์ตาดอกท้อทอประกายพึงพอใจและชัยชนะอย่างปิดไม่มิด ชายหนุ่มล้วงกล่องไม้สลักลายมังกรออกจากสาบเสื้อ โยนมันตกลงบนพื้นเบื้องหน้านาง “ฉลาดเลือกนักฮูหยิน หวังว่าเจ้าจะจดจำคำสัตย์สาบานนี้ไว้ให้มั่น”ซีซิงรีบตะครุบกล่องไม้ เปิดฝาออกเผยให้เห็นกลีบดอกบัวสีขาวบริสุทธิ์ที่แผ่ไอเย็นยะเยือกออกมา นางไม่รอช้า ล้วงเข็มเงินออกมาบดขยี้กลีบบัวผสมกับยาเม็ดระงับ

“อยู่นิ่ง ๆ เถิดฮูหยิน” เขากระซิบเสียงทุ้มพร่า ซุกใบหน้าลงกับลาดไหล่เนียน สูดดมกลิ่นกายหอมกรุ่นของนางเข้าปอดลึก “ยาวิเศษขนานใดในหล้าก็ไม่อาจรักษาหัวใจของข้าได้ดีเท่ากับการได้ตระกองกอดเจ้าเช่นนี้ ให้ข้าอยู่แบบนี้สักพักเถิด”ซีซิงถอนหายใจยาว ยอมผ่อนคลายร่างกายลงซบกับอกเขาอย่างว่าง่าย มือเล็กลูบไล้เรือนผมสีหมึกที่ปล่อยสยายของสามีอย่างอ่อนโยน ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านระหว่างกันหลอมละลายกำแพงความตึงเครียดจนหมดสิ้น บรรยากาศแห่งความรักที่ลึกซึ้งและจริงใจอบอวลอยู่ภายในห้องกักขังอันวิจิตรตระการตานี้“อาซิง” ซวี่หยางเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ น้ำเสียงกลับมาจริงจังและหนักอึ้ง “เผยจิ่นล้อมตำหนักนี้ไว้ด้วยทหารม้าเหล็กนับพัน เขาช่วยชีวิตข้าด้วยบัวหิมะพันปี การค้าของจอมปีศาจย่อมมีราคาค่างวดที่แสนแพง เจ้าเอาสิ่งใดไปแลกเปลี่ยนกับเขา?”มือที่กำลังลูบผมของเขาชะงัก ซีซิงเม้มริมฝีปากแน่น ความจริงที่พยายามหลีกหนีตีแสกหน้าจนเจ็บแปลบ นางไม่อาจโกหกบุรุษผู้นี้ได้ หญิงสาวฝืนยันกายลุกขึ้นนั่งสบตาเขา แววตาเต็มไปด้วยความขมขื่น“ข้า... ตกลงที่จะสวมมงกุฎหงส์ขึ้นเป็นฮองเฮาเคียงข้างเขา บนบัลลังก์มังกรองค์ใหม่” นางเค้นเสียงตอบอ

“การลอบสังหารกลางท้องพระโรงท่ามกลางทหารนับหมื่น... เจ้าอาจไม่ได้กลับออกมาอีก อาซิง”“หากข้าไม่ได้กลับออกมาท่านก็จงพังกำแพงวังหลวง แล้วลากศพข้ากลับไปฝังที่จวนอ๋องเสีย” นางเอียงศีรษะซบกับใบหน้าของเขา กระซิบด้วยน้ำเสียงออดอ้อนทว่าเด็ดขาด“ท่านอ๋อง ท่านมีขลุ่ยกระดูกที่ใช้ส่งสัญญาณลับแก่ทหารม้าเหล็กหน่วยกล้าตายที่ยังภักดีต่อท่านหรือไม่?”“ข้าย่อมมี” ชายหนุ่มกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น “พรุ่งนี้เช้าข้าจะใช้เสียงขลุ่ยนั้นเป็นสัญญาณเปิดประตูนรก เราจะเดิมพันด้วยชีวิตในหมากกระดานสุดท้ายนี้ด้วยกัน ฮูหยิน”รุ่งอรุณแห่งวันใหม่มาเยือน ท้องฟ้าเหนือเมืองหลวงถูกฉาบด้วยแสงสีทองแดงประดุจลางร้ายยามเฉิน พระที่นั่งไท่เหอถูกประดับประดาด้วยผ้าผ้าแพรสีแดงมงคลปลิวไสวไปทั่วทุกมุมวังหลวง เสียงปี่พาทย์มโหรีบรรเลงเพลงสรรเสริญดังกึกก้องกลบเสียงสะอื้นของราชวงศ์ที่ล่มสลาย เหล่าขุนนางน้อยใหญ่สวมชุดเต็มยศยืนเรียงรายอยู่สองฝั่งบันไดหยกขาวด้วยความหวาดผวาและจำยอมบนจุดสูงสุดของบันไดมังกร เผยจิ่นประทับยืนตระหง่านอย่างโอ่อ่าในชุดฉลองพระองค์ปักลวดลายมังกรเก้าเล็บเหินเวหาด้วยดิ้นทองคำบริสุทธิ์ พระมาลาประดับมุกห้อยระย้าปกปิดแววตาดอ

บนแท่นพิธี เผยจิ่นโซเซถอยหลังไปพิงบัลลังก์มังกร เขาถอนเข็มเงินที่ปักตื้น ๆ ออกจากคอหอย เลือดสีสดพุ่งปรี๊ด ทว่าเขากลับสกัดจุดห้ามเลือดอย่างรวดเร็ว นัยน์ตาดอกท้อที่อาบด้วยเลือดจดจ้องมองบุรุษและสตรีเบื้องล่างด้วยความริษยาและเคียดแค้นที่ฝังลึกลงในกระดูก“ช่างเป็นความรักที่ลึกซึ้งและน่าสะอิดสะเอียนยิ่งนัก” เผยจิ่นเค้นเสียงแหบพร่า ชูพระหัตถ์ขวาที่กำป้ายหยกสีเลือดขึ้นเหนือศีรษะ “ในเมื่อข้าครอบครองไม่ได้ พวกเจ้าก็จงตายไปพร้อมกับบัลลังก์นี้เสียเถิด! ทหาร! ลั่นดานประตู! จุดดินปืนดำ!”สิ้นคำบัญชาอันวิปลาส ทหารม้าเหล็กที่ถูกซื้อตัวไปและภักดีต่อเผยจิ่นก็กระทำการตามแผนหยกหินล้วนแหลกสลายครืนนน! โครม!บานประตูไม้ทั้งสี่ทิศของพระที่นั่งไท่เหอถูกปิดตายลงดาลเหล็กกล้าอย่างแน่นหนา ในเวลาเดียวกัน ลูกธนูเพลิงนับร้อยดอกก็ถูกระดมยิงลงมาจากช่องลมบนเพดาน พุ่งตกลงสู่กองดินปืนที่ถูกซุกซ่อนไว้ใต้พรมทอทองคำและเสามังกรทั่วทั้งท้องพระโรงตูมมม! พรึ่บ!เปลวเพลิงสีแดงฉานลุกโชนขึ้น ทะเลเพลิงลุกลามอย่างรวดเร็วกลืนกินผ้า

…ลึกลงไปใต้ความโกลาหลของวังหลวงความมืดและกลิ่นอับชื้นโอบล้อมอุโมงค์ศิลาที่ทอดยาวไร้จุดสิ้นสุด ซีซิงประคองมารดาให้พิงผนังถ้ำเย็นเยียบ นางฉีกชายกระโปรงชุดหงส์ที่เกะกะออกจนเหลือเพียงชุดซับในทะมัดทะแมง มือเรียวบดโอสถห้ามเลือดป้อนเข้าปากเสิ่นอวี้หรงอย่างเบามือ“ท่านแม่ ทางลับนี้มุ่งหน้าไปที่ใดกัน?” ซีซิงเอ่ยถามเสียงเครียด ขณะใช้ผ้าซับเหงื่อบนหน้าผากมารดา“มุ่งหน้าสู่(หอดูดาวท้ายวังหลวง” เสิ่นอวี้หรงตอบเสียงแผ่ว พยายามปรือตาอันพร่ามัว “ที่นั่นมีทางออกลับสู่หุบเขานอกเมือง ทว่าซิงเอ๋อร์ ก่อนที่แม่จะสิ้นลม แม่ต้องมอบสิ่งนี้ให้เจ้า”มารดาผู้บอบช้ำล้วงมือเข้าไปในสาบเสื้อ ดึงป้ายหยกสีดำสนิทที่สลักลวดลายปี่อั้นฮวาออกมาวางบนฝ่ามือของบุตรี “นี่คือป้ายอาญาสิทธิ์หอซิงหลัวของแท้ ยามนี้กองกำลังนักฆ่าของเราแทรกซึมอยู่ทั่วเมืองหลวง เจ้าจงใช้มันกอบกู้แผ่นดิน และล้างแค้นแทนแม่”“ข้าไม่ต้องการป้ายนี่ ข้าต้องการให้ท่านมีชีวิตอยู่!” ซีซิงน้ำตารื้น กำป้ายหยกแน่นจนข้อขาว “ข้าเป็นหมอ! ข้ายื้อชีวิตคนจากพญายมมานักต่อนัก ข้าจะไม่ยอมให้มารดาของข้าตายตรงนี้!”“เกิด แก่ เจ็บ ตาย ล้วนเป็นวัฏสงสาร” เสิ่นอวี้หรงยิ้มบางเ