All Chapters of สวรรค์ส่งความรวยมาให้ แต่ไฉนส่งว่าที่สามีมาตั้งสามคน!: Chapter 141 - Chapter 150

แสงจันทร์สาดส่องผ่านช่องหลังคาทาบทับลงบนราชโองการม้วนสีเหลืองทองที่สลักลวดลายมังกรห้าเล็บ ซวี่หยางกำม้วนผ้าไหมในมือแน่น นัยน์ตาสีรัตติกาลที่เคยสุกสกาวเบิกกว้าง ลมหายใจของอดีตเทพสงครามสะดุดซีซิง ดรุณีน้อยข้างกายขมวดคิ้วมุ่น ความหวาดระแวงว่านี่จะเป็นค่ายกลหรือคำสาปแช่งของราชวงศ์ทำให้สัญชาตญาณของนางตื่นตัว ทว่าเมื่อนางชะโงกหน้าเข้าไปกวาดสายตาอ่านอักษรหมึกสีชาดที่จารึกไว้ความตึงเครียดทั้งหมดพลันมลายหายไป สับเปลี่ยนเป็นความตื่นตะลึงระคนขบขัน“นี่มัน...” ซีซิงยกมือขึ้นทาบอก ริมฝีปากบางสั่นระริกก่อนจะหลุดเสียงหัวเราะ “ฮ่าๆๆ ซวี่หยาง สวรรค์ช่างเล่นตลกกับราชวงศ์ของท่านเสียจริง”ซวี่หยางกะพริบตา ถอนหายใจยาว ชายหนุ่มคลี่ยิ้มกว้างอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เสียงทุ้มต่ำเอื้อนเอ่ยอ่านราชโองการลับที่ถูกปิดตายมานับสามร้อยปีให้ทุกคนในหอบรรพชนได้ประจักษ์“‘ข้า ปฐมกษัตริย์แห่งต้าฉู่รวบรวมแผ่นดินจนเป็นปึกแผ่น ทว่ากลับสูญเสียสตรีอันเป็นดวงใจแห่งเกาะเผิงไหลไปชั่วนิรันดร์ บัลลังก์มังกรนี้ช่างหนาวเหน็บและอ้างว้าง หากแม้นกาลเวลาล่วงเลย และมีทายา

ซวี่หยางผู้กำลังจะก้าวเข้าสู่ห้วงนิทราสวรรค์กับฮูหยินรักขบกรามแน่นจนเกิดเสียงดังกรอด เส้นเลือดบริเวณขมับปูดโปนเป็นเกลียว ชายหนุ่มตวัดเสื้อคลุมขึ้นสวมทับเรือนร่างกำยำอย่างลวก ๆ รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกจากวรกาย“หากเจ้าไม่มีเหตุผลที่ดีพอในการขัดจังหวะข้า ข้าจะถีบเจ้าลงทะเลตะวันออกให้เป็นอาหารปลาเดี๋ยวนี้!”อดีตโอรสสวรรค์กระชากบานประตูเปิดออกกว้าง เสียงคำรามลั่นก้องไปเรือนป่าไผ่ ทว่าภาพที่ปรากฏเบื้องหน้ากลับทำเอารังสีสังหารของเขาชะงัก แปรเปลี่ยนเป็นความงุนงงระคนสมเพชซวี่หมิง ฮ่องเต้องค์ใหม่แห่งต้าฉู่ผู้เป็นทั้งน้องชายและอดีตลูกน้องคนสนิทอยู่ในสภาพที่ดูไม่จืด ชุดฉลองพระองค์ลายมังกรสีเหลืองทองหลุดลุ่ยเปรอะเปื้อนคราบน้ำทะเล พระมาลาหลุดหายไปทิศทางใดก็สุดรู้ สองมือหอบหิ้วฎีกากองพะเนินจนแทบมิดหัว ทันทีที่เห็นหน้าพี่ชาย ซวี่หมิงก็ทิ้งฎีกาลงพื้นเสียงดังโครม ก่อนจะพุ่งเข้ามากอดขาซวี่หยางร่ำไห้สะอึกสะอื้น“พี่ใหญ่! ท่านต้องช่วยข้า! ข้าไม่เอาแล้วบัลลังก์มังกรบ้าบอนี่!” ฮ่องเต้หนุ่มคร่ำครวญ น้ำมูกน้ำตาไหลอาบอาภรณ์ของพี่ชาย “ตาเฒ่าราชครูเอาแต่

เกลียวคลื่นที่เคยบ้าคลั่งพลันถูกแช่แข็งกลายเป็นประติมากรรมน้ำแข็งตระการตา ดอกปิงเหลียนเบ่งบานสะพรั่งล้อมรอบกองเรือสำเภาของราชสำนักต้าฉู่ไว้อย่างแน่นหนา แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องกระทบผิวน้ำแข็งจนเกิดเป็นประกายรุ้งเจ็ดสีงดงามจับตา ทว่าภาพอันวิจิตรพิสดารนี้กลับทำให้เหล่าขุนนางเฒ่าบนชายหาดศิลาขาวถึงกับเข่าอ่อน ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นทราย“ป... ปาฏิหาริย์! ฟ้าดินแสดงอิทธิฤทธิ์แล้ว!”ราชครู ชายชราหนวดขาวโพลนเบิกตาถลน ริมฝีปากสั่นระริกชี้มือไปยังทารกน้อยที่ยังคงส่งเสียงหัวเราะเอิ๊กอ๊ากอยู่ในอ้อมอกของแม่นม“สวรรค์ พระธิดาน้อยคือเทพธิดาจุติลงมาปกปักรักษาเกาะเซียน พวกเราล่วงเกินเบื้องบนเข้าแล้ว!?”ซวี่หยาง อดีตโอรสสวรรค์ผู้มีใบหน้าหล่อเหลาคมคายกระตุกยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็น ชายหนุ่มก้าวออกมายืนประจันหน้ากับเหล่าเสนาบดี แผ่นหลังกว้างหยัดตรง รังสีอำนาจแผ่กำจายกดทับจนสรรพเสียงเงียบกริบ“เห็นหรือไม่ ใต้เท้าทั้งหลาย” สุรเสียงทุ้มต่ำดังกังวานก้อง “ฟ้าดินได้ประทานนิมิตอันกระจ่างแจ้งแล้ว เกาะเซียนเผิงไหลคือดินแดนศักดิ์สิทธิ์ที่

กลิ่นอายความเก่าแก่ที่พวยพุ่งขึ้นมาจากอุโมงค์ลับใต้ดินหาได้มีกลิ่นคาวเลือดหรือรังสีสังหารเจือปนไม่ ทว่ามันกลับอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของเฉินเซียง ผสมผสานกับไออุ่นบริสุทธิ์ที่ชวนให้จิตวิญญาณผ่อนคลายอดีตเทพสงครามผู้ไม่เคยประมาทต่อสิ่งใดกระชับอ้อมแขนที่อุ้มทารกแฝดพี่ไว้แน่น มืออีกข้างรั้งเอวบางของฮูหยินรักผู้โอบอุ้มบุตรีแฝดน้องให้หลบอยู่เบื้องหลังแผ่นหลังกว้างของตน“ระวังตัวด้วยอาซิง แม้ปราณมังกรของลูกจะเปิดค่ายกลนี้ ทว่าสถานที่เร้นลับใต้เกาะเซียนเผิงไหลย่อมไม่อาจคาดเดาได้” สุรเสียงทุ้มต่ำเอ่ยเตือน นัยน์ตาสีรัตติกาลกวาดมองไปตามขั้นบันไดศิลาขาวที่ทอดยาวลงสู่เบื้องล่าง แสงจากไข่มุกราตรีส่องสว่างนำทาง“ข้าสัมผัสไม่ได้ถึงอันตรายใด ๆ เลยเพคะ สามี” ซีซิงขมวดคิ้วเรียวสวย สัญชาตญาณของนางกลับสัมผัสได้เพียงปราณชีวิตอันอุดมสมบูรณ์ “ลงไปดูกันเถิด ในเมื่ออวิ๋นเช่อเป็นผู้เปิดมัน นี่อาจเป็นของขวัญรับขวัญจากบรรพชนราชวงศ์ของท่านก็เป็นได้”สองสามีภรรยาค่อย ๆ ก้าวเดินลงไปตามขั้นบันไดหยกอย่างระมัดระวัง เมื่อก้าวพ้นหัวเลี้ยวสุดท้าย ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าก็ทำเอาอดีตฮ่องเต้และฮองเฮาคู่บัลลังก์ถึงกับชะงัก ลมหายใจสะ

“ฮูหยิน ข้าควรจะดีใจหรือระทมทุกข์ดี ที่ภรรยาอันเป็นที่รักเห็นสามีเป็นเพียงสิ่งของวางเดิมพันบนกระดานหมาก”ซวี่หยาง อดีตโอรสสวรรค์ผู้เคยสั่นคลอนใต้หล้ายืนกอดอกพิงเสาศิลาแกะสลัก นัยน์ตาสีรัตติกาลทอดมองซีซิงด้วยแววตาตัดพ้อ ชายหนุ่มถอนหายใจยาวพลางส่ายศีรษะ“หากข้าต้องไปนั่งต้มยาหน้าเตาไฟให้ตาเฒ่ากู่อีที่ยอดเขาเทียนซานถึงสามปี ใครเล่าจะคอยนวดเฟ้นฝ่าเท้าให้เจ้า ยามที่เจ้าเหน็ดเหนื่อยจากการปรุงยา”ซีซิงในชุดผ้าไหมสีฟ้าครามอ่อนนั่งอยู่หน้าโต๊ะไม้จื่อถาน นางค่อย ๆ บรรจงเปิดกล่องไม้หอมที่รับมาจากแพทย์พิสดาร ริมฝีปากบางอวบอิ่มคลี่ยิ้มหวานล้ำ ก่อนจะช้อนสายตาขึ้นสบประสานกับบุรุษผู้เป็นดั่งแผ่นฟ้าของตน“สามีโง่งม เพราะท่านล้ำค่ายิ่งกว่าหยกสวรรค์ ข้าจึงกล้าใช้ท่านเป็นข้อแลกเปลี่ยนอย่างไรเล่า” ดรุณีน้อยลุกขึ้นเดินเข้าไปสอดวงแขนกอดเอวสอบของเขา ซบใบหน้าลงกับแผงอกกว้าง “อีกอย่างตำราคืนวิญญาณสวรรค์เล่มนั้นเป็นสุดยอดปรารถนาของหมอทุกคน หากข้าได้มันมาย่อมสามารถปกป้องครอบครัวเราจากโรคภัยไข้เจ็บได้ทุกประการ ท่านไม่เชื่อมั่นในฝีมือภรรยาของท