Todos los capítulos de สวรรค์ส่งความรวยมาให้ แต่ไฉนส่งว่าที่สามีมาตั้งสามคน!: Capítulo 161 - Capítulo 170

ครืน! เพล้ง!เศษศิลาแก้วล้ำค่าร่วงกราวลงมาจากเพดานถ้ำแก้วหลากสีไอความร้อนระอุสีแดงฉานจากเนตรธรณีบรรพกาลแผ่ซ่านบดบังรัศมีมรกตจนบิดเบี้ยว ทว่าก่อนที่หินผาจะถล่มลงมาทับถมร่างของทารกแฝด ซวี่หยางพลันวาดฝ่ามือหนาออกเป็นวงกลม โคจรลมปราณขั้วหยางขั้นสูงสุดระเบิดออกไป ค้ำยันเพดานถ้ำที่กำลังปริร้าวไว้ด้วยพละกำลังมหาศาล ใบหน้าหล่อเหลาคมคายตึงเครียด เส้นเลือดปูดโปนตามท่อนแขนแกร่ง“อาซิง ประคองมุกวิญญาณไว้ ข้าจะต้านทานค่ายกลถ้ำนี้เอง รีบนำลูกหนีขึ้นเรือสำเภาเดี๋ยวนี้!”อดีตโอรสสวรรค์คำรามลั่น เสียงดังก้องสะท้อนกลบเสียงครืนครั่นลึกลงไปใต้พิภพ นัยน์ตาสีรัตติกาลจดจ้องไปยังซีซิงด้วยความรักและความเชื่อใจทั้งหมดในชีวิตซีซิงคว้าหมับเข้าที่มุกวิญญาณหมื่นปีที่ยามนี้ดูดซับปราณมรกตและทองคำจนกลายสภาพเป็นน้ำยาเหลวสีอำพันสุกสกาวนามว่าตี้จิงเยี่ย นางตวัดฝ่ามือเก็บขวดหยกเข้าสาบเสื้อรวดเร็ว ก้าวถอยหลังไปอุ้มอวิ๋นเช่อและซินเยวี่ยเข้าสู่อ้อมอกแนบชิด“สามี โล่ปราณของท่านรับน้ำหนักได้อีกเพียงครึ่งก้านธูปเท่านั้น พวกเราต้องไปทำพิธีล้างมลทินสยบเนตรธรณีบรรพกาลที่ใจกลางสมุทร!” ซีซิงแผดเสียงบอก นัยน์ตาหงส์ทอประกายเด็ดเดี่ย

วิ้งงงง!แสงสว่างสีทองและสีม่วงพลันสาดส่องออกมาจากเปลไม้เบื้องหลัง อวิ๋นเช่อและซินเยวี่ยทารกแฝดที่นอนอยู่หาได้ร่ำไห้หวาดกลัวไม่ สัญลักษณ์กู่ทองคำบนหน้าผากของบุตรี และรังสีปราณมังกรม่วงจากฝ่ามือของบุตรชายหลอมรวมกันกลางอากาศ ก่อเกิดเป็นสะพานแสงสีรุ้งพุ่งทะยานลงสู่ก้นบึ้งของวังน้ำวนซูมมม!เกลียวคลื่นยักษ์ถูกผ่าออกเป็นสองซีก ร่างสูงใหญ่ของอดีตเทพสงครามทะยานขึ้นเหนือน้ำด้วยวิชาตัวเบาขั้นสุดยอด แม้อาภรณ์จะเปียกชุ่มและมีรอยโลหิตซึมมุมปาก ทว่าอ้อมแขนแกร่งกลับคว้าเศษเสี้ยวของมุกวิญญาณที่แตกหักกำไว้แน่น ซวี่หยางทิ้งตัวลงบนดาดฟ้าเรือหอบหายใจ ก่อนจะถูกฮูหยินรักโผเข้ากอดจนแน่นขนัด“คนบ้า! สามีโง่งม! หากท่านเป็นอะไรไป ข้าจะพาลูกไปบวชชีที่อารามร้างเสียให้หมด!” ซีซิงสะอื้นไห้ ซุกใบหน้าลงกับแผงอกกว้างที่เปียกชุ่ม ระดมทุบตีเขาด้วยความโล่งใจที่เจือปนความหวาดหวั่นซวี่หยางหัวเราะทุ้มต่ำในลำคอ รวบร่างอรชรเข้ามากระชับกอดพลางจุมพิตกระหม่อมบาง“ข้าสัญญากับเจ้าแล้วว่าจะอยู่เป็นทาสรับใช้ให้เจ้าโขกสับไปจนแก่เฒ่า พญายมราชย่อมไม่กล้ารับดวงวิญญาณของสามีที่กลัวภรรยาหรอก อาซิง”“อะแฮ่ม! ความรักของพวกเจ้ายิ่งใหญ่ปาน

หยาดโลหิตสีแดงฉานหยดแหมะลงบนแผ่นไม้กระดานผสมปนเปกับเศษกระเบื้องเคลือบที่แตกละเอียด ซีซิงเหยียบย่ำลงบนเศษเสี้ยวความคมคายนั้นโดยมิหลบเลี่ยง นัยน์ตาที่เคยทอประกายอ่อนโยน บัดนี้แดงก่ำและวาวโรจน์ไปด้วยโทสะระคนความปวดร้าวลึกล้ำ“อาซิง! ระวังเท้าเจ้า!”ซวี่หยางหน้าถอดสี อดีตเทพสงครามผู้ไม่เคยหวาดหวั่นต่อคมหอกดาบนับหมื่นกลับตื่นตระหนกเพียงเพราะเห็นเลือดหยดเล็ก ๆ จากฝ่าเท้าของฮูหยิน ร่างสูงใหญ่พุ่งทะยานเข้ามารวบร่างอรชรขึ้นอุ้มแนบอกในชั่วพริบตา ก่อนจะตวัดสายตาดุดันไปทางซวี่หมิง“ออกไปก่อน! คุ้มกันห้องพักหลานเจ้า อย่าให้ผู้ใดเข้ามารบกวน!”อดีตฮ่องเต้องค์รองรับคำสั่งเสียงสั่น รีบพุ่งตัวออกไปปิดประตูห้องพักอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้บรรยากาศภายในห้องสลัวอวลไปด้วยความอึดอัดซวี่หยางวางร่างบอบบางลงบนเตียงฟูกนุ่มอย่างทะนุถนอม ชายหนุ่มทรุดกายลงคุกเข่าเบื้องหน้า ดึงผ้าเช็ดหน้าไหมมาซับโลหิตและค่อย ๆ ดึงเศษกระเบื้องออกจากฝ่าเท้าขาวผ่องอย่างเบามือ ทว่าซีซิงกลับชักเท้าหนี ปลายนิ้วเรียวสั่นสะท้านชี้หน้าบุรุษที่นางรักสุดหัวใจ“ไม่ต้องมาทำดีกับข้า! ซวี่หยาง ท่านมันคนใจร้ายที่สุดในใต้หล้า!” น้ำเสียงกังวานใสสั่นเครือ

ม่านรัตติกาลที่เคยถูกฉีกกระชากด้วยพายุพิษกลับถูกย้อมด้วยแสงสว่างเจิดจ้า รัศมีสีม่วงทองและสีมรกตแผ่ซ่านออกจากร่างเล็กจิ๋วของอวิ๋นเช่อและซินเยวี่ยที่ลอยตัวอยู่เหนือแท่นศิลาผากวนไห่ เงาทาบทับของบัวแฝดร่วมก้านขนาดยักษ์เบ่งบานกลางอากาศ กางกลีบดอกโปร่งแสงครอบคลุมร่างของบิดามารดาไว้เบื้องล่าง สกัดกั้นไอพิษสีดำทะมึนที่กำลังกัดกินขั้วหัวใจของซีซิงอย่างชะงัด“นี่มันปาฏิหาริย์อันใดกัน! พี่ใหญ่! หลานแฝดกำลังสยบพิษร้าย!”ซวี่หมิงเบิกตาถลนกว้างจนแทบหลุดจากเบ้า อดีตโอรสสวรรค์ทรุดเข่าลงกับพื้นศิลา สองมือสั่นสะท้านชี้ไปยังหลานทั้งสองที่เบิกตากลมโตสุกใส ไร้ซึ่งความหวาดกลัวต่ออำนาจแห่งเนตรธรณีบรรพกาลซวี่หยางที่กำลังกอดประคองร่างฮูหยินรักไว้แน่น เงยหน้าขึ้นมองภาพเบื้องหน้าด้วยความตื่นตะลึงระคนตื้นตัน นัยน์ตาสีรัตติกาลที่เคยว้าวุ่นพลันแปรเปลี่ยนเป็นความหวังอันสว่างไสว เมื่อเห็นสายลมปราณจากทารกน้อยทั้งสองค่อย ๆ ดึงดูดศรพิษสีนิลที่ปักอยู่กลางแผ่นหลังของมารดาให้ถอนตัวออกมาอย่างเชื่องช้า“อวิ๋นเช่อ... ซินเยวี่ย” ซวี่หยางพึมพำเสียงพร่า กระชับอ้อมแขนแน่นขึ้น “พวกเขากำลังปกป้องแม่ของตน”พิษร้ายบรรพกาลที่สามารถห

แสงอรุณรุ่งสาดทอจับขอบฟ้าสีครามอร่ามเหนือเกาะเซียนเผิงไหลเกลียวคลื่นที่เคยเกรี้ยวกราดบัดนี้สงบราบเรียบ มหันตภัยแห่งเนตรธรณีบรรพกาลถูกสยบลงอย่างสมบูรณ์ ทิ้งไว้เพียงกลิ่นอายบริสุทธิ์ของปราณวิญญาณที่อบอวลไปทั่วทุกอณูของมหาปฐพีณ ศาลาริมสระมรกตใจกลางเรือนป่าไผ่สายลมวสันต์พัดพาความเย็นสบายระคนกลิ่นไป๋หลานเข้ามาโลมไล้ซวี่หมิงที่กำลังยืนยืดอกอย่างผ่าเผย สองมือประคองกล่องไม้ที่บรรจุตราหยกแผ่นดินส่งมอบให้แก่หัวหน้าองครักษ์เงาด้วยใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มเบิกบาน“นำตราหยกแผ่นดินกลับไปมอบให้สภาขุนนางขั้นสูง แจ้งราชโองการสุดท้ายของข้าว่านับแต่นี้ต้าฉู่จะถูกบริหารโดยระบบสภาขุนนางร่วมกับปราชญ์แห่งแผ่นดิน ส่วนตัวข้าขอสละราชสมบัติอย่างเป็นทางการและถาวร!”เสียงของซวี่หมิงกังวานชัด ไร้ซึ่งความอาวรณ์ใด ๆ หัวหน้าองครักษ์เงาคุกเข่ารับคำสั่งก่อนจะใช้วิชาตัวเบาทะยานจากไป ทิ้งให้อดีตจ้าวแผ่นดินหันกลับมาฉีกยิ้มกว้างจนตาหยีให้แก่พี่ชายและพี่สะใภ้ที่นั่งจิบชาอยู่ใกล้ ๆ“พี่ใหญ่! พี่สะใภ้! เห็นหรือไม่ ข้าตัดขาดจากโลกีย์วิสัยแล้ว ยามนี้ข้าคือเสี่ยวเอ้อร์ประจำโรงตากสมุนไพรของหุบเขาเซียนอย่างเต็มตัว!”ซวี่หยางเ