All Chapters of สวรรค์ส่งความรวยมาให้ แต่ไฉนส่งว่าที่สามีมาตั้งสามคน!: Chapter 151 - Chapter 160

แสงสว่างเรืองรองจากไข่มุกวิญญาณที่ลอยเด่นอยู่เหนือเกสรดอกบัวคริสตัลสาดส่องไปทั่วถ้ำแก้วหลากสี อาบย้อมใบหน้าของทุกคนให้ตกตะลึงอยู่ในภวังค์ เงาร่างของมังกรสีม่วงและวิหคเพลิงสีทองที่แหวกว่ายอยู่ภายในไข่มุกนั้นช่างวิจิตรตระการตาและเปี่ยมไปด้วยกลิ่นอายแห่งบรรพกาลชายชราผู้เย่อหยิ่งและมั่นใจในศาสตร์โอสถของตนมาทั้งชีวิตทรุดตัวลงคุกเข่าอยู่ริมน้ำพุวิญญาณ สองมือที่เต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่นสั่นสะท้าน นัยน์ตาสีชาเบิกกว้าง“ปาฏิหาริย์... ปาฏิหาริย์ที่แท้จริง!” กู่อีพึมพำเสียงสั่นเครือ หยาดน้ำตาแห่งความปีติเอ่อล้น “ข้าตาเฒ่าใช้เวลาค่อนชีวิตพลิกฟื้นเมล็ดบัวหมื่นปี ทว่าล้มเหลวไม่เป็นท่า วันนี้ได้ประจักษ์แก่สายตาแล้วลมปราณบริสุทธิ์แห่งความรักและสายเลือดคือกุญแจที่แท้จริง!”ซีซิงในชุดผ้าไหมสีฟ้าอ่อนคลี่ยิ้มละมุนละไม นางสะบัดพัดในมือเบา ๆ ก้าวเดินเข้าไปใกล้ชายชราด้วยท่วงท่าสง่างาม“ท่านผู้อาวุโส ธรรมชาติย่อมมีวิถีของมัน การฝืนลิขิตฟ้าด้วยตำราเพียงอย่างเดียว ย่อมไม่อาจก่อกำเนิดชีวิต ทว่าการหลอมรวมหยินและหยางอย่างสอดคล้องต่างหาก คือรากฐานของโอสถสวร

ม่านหมอกที่ปกคลุมรอบเกาะเซียนเผิงไหลค่อยๆ แหวกออกเป็นทางยาว ซวี่หยางยืนตระหง่านอยู่บนหัวเรือสำเภามังกรที่ถูกดัดแปลงให้กลายเป็นเรือสัญจรแบบเรียบง่ายทว่าแข็งแกร่ง นัยน์ตาสีรัตติกาลทอดมองไปยังเส้นขอบฟ้าที่ดวงตะวันกำลังชำแรกแสงทอประกายสีส้มทองบนแผ่นหลังกว้างของเขามีซินเยวี่ยเกาะแน่นอยู่ในสายสะพายผ้าไหมหนานุ่ม ทารกน้อยส่งเสียงอ้อแอ้ล้อไปกับเสียงคลื่น ขณะที่มือหนาของซวี่หยางกำลังประคองอวิ๋นเช่อที่พยายามจะปีนป่ายกราบเรือด้วยพละกำลังเกินวัย“อาเช่อ พ่อบอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าชะโงกหน้าออกไปเช่นนั้น ประเดี๋ยวปลาเหยียนอวี๋จะงับจมูกเจ้าเอาได้” ซวี่หยางหัวเราะทุ้มต่ำในลำคอ อุ้มเจ้าก้อนแป้งจอมซนขึ้นมาฟัดแก้มอย่างหมั่นเขี้ยว“ท่านก็แกล้งลูกเสียจริง สามีหน้าหนา”เสียงหวานดังมาจากทางห้องพักรับรอง ซีซิงก้าวออกมาในชุดกระโปรงสีเรียบง่าย ทว่าความงามของนางกลับโดดเด่นเสียจนละอองน้ำทะเลยังมิกล้าสาดกระเซ็นใส่ มือเรียวบางถือถาดไม้ที่มีถ้วยชาหลงจิ่งควันฉุยส่งกลิ่นหอมกรุ่น“ไปถึงหุบเขาไร้ลักษณ์เมื่อใด ข้าจะให้ท่านพ่อสั่งสอนท่านเรื่องการเลี้ยงลูกเสียใหม่ ดูเอาเถิด อวิ๋นเช่อเริ่มมีนิสัยมุทะลุเหมือนท่านเข้าไปทุกทีแล

ท่ามกลางเสียงสายน้ำตกที่สาดกระเซ็นเป็นละอองมุก ปากทางเข้าหุบเขาไร้ลักษณ์บรรยากาศพลันยะเยือก ซวี่หยางยืนนิ่ง นัยน์ตาสีรัตติกาลเบิกกว้างจ้องมองบุรุษเบื้องหน้าอย่างไม่อยากเชื่อสายตา ใบหน้าที่คมคายพละกำลังที่แผ่ซ่านออกมา แม้จะมีร่องรอยแห่งกาลเวลาและรอยแผลเป็นจางๆ ทว่าเค้าโครงนั้นคือซวี่เทียน อดีตฮ่องเต้ผู้เป็นบิดาที่เขาเคยเห็นร่างไร้วิญญาณถูกฝังลงสู่สุสานหลวงไปเมื่อสิบปีก่อน!“ท่านพ่อ... เป็นไปได้อย่างไร” ซวี่หยางเค้นเสียงลอดไรฟันที่สั่นระริก มือหนาที่เคยจับดาบสังหารศัตรูนับหมื่นกลับไร้เรี่ยวแรงเสียดื้อๆ“สามี ใจเย็นก่อนเพคะ” ซีซิงก้าวเข้ามาประคองต้นแขนของเขาไว้ นัยน์ตาสำรวจบุรุษผู้มาใหม่ นางสัมผัสได้ถึงชีพจรที่เต้นสม่ำเสมอทว่ากลับมีกลิ่นอายของสมุนไพรแปลกประหลาดที่ช่วยจำแลงชีพซุกซ่อนอยู่สตรีชุดขาวก้าวเดินเข้ามาอย่างแช่มช้อย นางแย้มยิ้มละมุนทว่าแฝงความขมขื่นลึกๆ ก่อนจะวางมือลงบนบ่าของบุรุษหน้ากากเงิน“ซิงเอ๋อร์ ซวี่หยาง เรื่องราวที่พวกเจ้าเห็นหาใช่ปาฏิหาริย์การฟื้นคืนชีพ ทว่ามันคือกุศลอุบายที่ถูกวางไว้ตั้งแต่รุ่นบรรพชน เพื่อปกป้องสายเลือดมังกรและหงส์ให้พ้นจากกงล้อแห่งอำนาจที่เน่าเฟะในเมือ

ไอหมอกควันธรณีระเบิดตัวพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องนภา แสงสีม่วงทองเจิดจ้าเสียดแทงม่านตาจนซวี่หยางต้องยกท่อนแขนแกร่งขึ้นบดบังทัศนวิสัย ร่างสูงใหญ่ถอยร่นลงมาโอบรั้งสะโพกมนของซีซิงเอาไว้แน่น นัยน์ตาสีรัตติกาลคมกริบองมองไปที่ผืนศิลาจารึกโบราณขนาดยักษ์ที่เพิ่งผุดโผล่พ้นดินทลายแนวทิวป่าไผ่จนพังพินาศทว่าสิ่งที่แปรเปลี่ยนบรรยากาศอันน่าตื่นตระหนกให้กลายเป็นความอัศจรรย์ใจคือสายรังสีแสงเหล่านั้นค่อย ๆ สลายความเข้มข้นลง แปรสภาพเป็นอักษรลายเส้นพู่กันโบราณที่สลักลึกอยู่บนเนื้อหินหยกสีนวลตา เนื้อความปฐมบทระบุชัดถึงทายาทฝาแฝดมังกรหงส์“ท่านพี่ อ่านใจความบรรทัดล่างสุดสิเพคะ” ซีซิงระบายลมหายใจยาว นิ้วเรียวบางสะกิดชายแขนเสื้อของสามี แววตาทอประกายแจ่มชัด นางมิได้ตื่นกลัวแม้แต่น้อย ทว่ากลับจุดรอยยิ้มพรายที่มุมปาก “บรรพชนหาได้ลิขิตให้พวกเขาไปจับอาวุธฟาดฟันเพื่อแย่งชิงความเป็นใหญ่ไม่ ทว่า”ซวี่หยางเพ่งสายตาอ่านอักษรจีนแถวสุดท้ายอย่างละเอียดถี่ถ้วน ก่อนที่ใบหน้าคมคายดุดันจะพลันผ่อนคลายลง ความตึงเครียดที่เคยก่อตัวทลายฮวบลงในพริบตา ชายหนุ่มหลุดหัวเราะทุ้มต่ำในลำคออย่างผู้ยกภูเขาออกจากอุระ“...จักต้องเป็นผู้สืบทอดเตาหล

ไอสีดำพวยพุ่งเสียดแทงชั้นบรรยากาศจนมวลอากาศรอบด้านบิดเบี้ยว ซวี่หยางก้าวเท้าขวาเหยียบย่ำลงบนศิลาหยกขาวจนแหลกละเอียดเป็นผง บดบังซีซิงและทารกแฝดทั้งสองไว้เบื้องหลังวรกายสูงใหญ่ปานปราการเหล็กกล้า นัยน์ตาสีรัตติกาลแปรเปลี่ยนเป็นคมดาบอันกร้าวแกร่ง สองมือหนาโคจรลมปราณขั้วหยางจนเกิดเป็นโล่ปราณรูปมังกรทะยานสลับซับซ้อนท้าน้ำหนักลมพายุที่กำลังพัดกรรโชก“อาซิง! ประคองซวี่หมิงไว้ เจิ้นจะใช้ปราณมังกรระงับพิษหมื่นกาลเวลาในกายมันเอง!”อดีตจักรพรรดิคำรามสั่งเสียงกังวาน แม้จะสลัดชุดมังกรทิ้งไปแล้ว ทว่ายามเผชิญวิกฤตรังสีแห่งจ้าวแผ่นดินก็ยังคงเฉียบขาดมิแปรเปลี่ยน“ช้าก่อนเพคะสามี! พิษชนิดนี้ระเบิดจากเนตรธรณีบรรพกาลใต้พื้นพิภพ หากท่านใช้เพียงปราณขั้วหยางหักหาญรังแต่จะทำให้เส้นชีพจรของซวี่หมิงแตกซ่าน!”ซีซิงตะโกนขัดขืนท่ามกลางเสียงอื้ออึงของพายุ มือเรียวบางอุ้มทารกทั้งสองแนบอกพลางขยับกายทรุดลงนั่งคุกเข่าข้างร่างที่นอนพะงาบๆ ของน้องสามี“ข้าต้องใช้เข็มเงินผสานกู่ทองคำล้างมลทินจากภายใน ส่วนท่านคอยถ่ายทอดพลังคุ้มครองทารกทั้งสอง อย่าให้เศษละอองพิษกล้ำกรายลูกได้แม้แต่เศษเสี้ยวเฟิน!”“รับบัญชาฮูหยิน!”ซวี่หยางต