All Chapters of สวรรค์ส่งความรวยมาให้ แต่ไฉนส่งว่าที่สามีมาตั้งสามคน!: Chapter 21 - Chapter 30

ซวี่หยางรับผ้าเช็ดหน้ามาถือไว้ กลิ่นหอมจาง ๆ ของสมุนไพรจากตัวนางทำให้จิตใจที่ปั่นป่วนของเขาสงบลง ชายหนุ่มหันมามองเสี้ยวหน้าด้านข้างของดรุณี แววตาที่เคยมองนางเป็นเพียงตัวหมาก ค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นความลึกซึ้งที่ยากจะอธิบาย“ขอบใจ ฮูหยิน”“อะแฮ่ม!”เสียงกระแอมไอดังขัดจังหวะ เผยจิ่นโบกพัดจีบไล่ฝุ่นผง พลางเดินก้าวข้ามซากตู้ยามาด้วยสีหน้าปั้นยาก “ความรักฉันท์สามีภรรยาช่างน่าซาบซึ้งใจ ทว่าโสมป่าอายุร้อยปี ตังกุยสายพันธุ์ทองคำ และตู้ไม้ตานเซี่ยงของข้าพังพินาศหมดสิ้น มูลค่าความเสียหายไม่ต่ำกว่าพันตำลึงเงิน แม่นางซีซิง ในฐานะที่เจ้าสาดปูนขาวจนร้านข้าขาวโพลน เจ้าจะชดใช้อย่างไร?”ซีซิงผุดลุกขึ้น ปัดกระโปรงที่เปื้อนฝุ่น รอยยิ้มการค้าประดับบนริมฝีปากบางทันควัน“เถ้าแก่เผย ท่านกล่าวผิดแล้ว หากข้าไม่ลงมือ ห้างไป๋เฉ่าของท่านคงกลายเป็นโรงฆ่าสัตว์ไปแล้ว ถือว่าข้าช่วยรักษาชีวิตหลงจู๊และชื่อเสียงร้านท่านไว้ ส่วนค่าเสียหาย หักเอาจากเงินเดือนผู้คุ้มกันของสามีข้าก็แล้วกัน เจ๊ากันไป!”ซวี่หยางเลิกคิ้วสูง “เงินเดื

“เล่นละครอันใด” ซวี่หยางพยายามเบี่ยงตัวหลบ ทว่าสตรีบนร่างกลับว่องไวยิ่งกว่า“ละครฮูหยินปรนนิบัติสามีใกล้ตายอย่างไรเล่า”ซีซิงไม่รอช้า นางดึงปิ่นเงินออกมาสามเล่ม ปักฉึกเข้าที่จุดเฟ่ยซู และซินเปาของชายหนุ่มอย่างแม่นยำ ลมปราณของซวี่หยางปั่นป่วนในฉับพลัน ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยซับสีเลือดแปรเปลี่ยนเป็นซีดเผือด เหงื่อกาฬแตกพลั่ก อุณหภูมิร่างกายพุ่งสูง ซ้ำยังเกิดอาการไอโขลกอย่างรุนแรง“แค่ก! เจ้า! เจ้าทำสิ่งใดกับชีพจรข้า!” ซวี่หยางเค้นเสียงถามอย่างยากลำบาก รู้สึกราวกับปอดกำลังถูกแผดเผา“ปรับเปลี่ยนชีพจรให้คล้ายผู้ป่วยวัณโรคขั้นรุนแรง” ซีซิงอธิบายเร็วปรื๋อ พลางเอื้อมมือไปคว้าตลับชาดทาปากบนโต๊ะเครื่องแป้ง ป้ายสีแดงสดลงบนมุมปากของเขาเพื่ออำพรางเป็นคราบเลือด จากนั้นนางก็ปลดกวานของตนเองออก ปล่อยให้เรือนผมสีหมึกทิ้งตัวสยายลงมาปรกใบหน้างดงาม ดึงทึ้งคอเสื้อของตนเองให้หลุดลุ่ยเล็กน้อย เผยให้เห็นไหปลาร้าขาวเนียน สร้างภาพลักษณ์สตรีที่กำลังกอดก่ายสามีบนเตียงนอนอย่างแนบเนียนและยั่วยวนสัมผัสอ่อนนุ่มของเรือนร่างบอบบางที่แนบช

รุ่งอรุณวันใหม่มาเยือน แสงแดดอ่อน ๆ สาดส่องผ่านบานหน้าต่างไม้ฉลุ ห้างสมุนไพรไป๋เฉ่ากลับมาคึกคักอีกครั้งราวกับเรื่องนองเลือดเมื่อคืนเป็นเพียงฝันร้ายซีซิงในชุดเสื้อกระโปรงสีเขียวอ่อนปักลายใบไผ่ดูเรียบร้อยและทะมัดทะแมงสมฐานะแพทย์หญิง นางนั่งประจำการอยู่ที่โต๊ะวินิจฉัยโรคด้านหน้าห้าง บนโต๊ะมีหมอนรองแมะชีพจร และกระดาษพู่กันเตรียมพร้อมด้านหลังนางคือซวี่หยางในชุดผู้คุ้มกันสีน้ำตาลเข้ม ใบหน้าครึ่งบนถูกปิดบังด้วยหมวกหมวกไม้ไผ่สานมีผ้าคลุมซ่อนเร้นรอยแผลเป็นและสายตาคมกริบไว้อย่างมิดชิด ยืนกอดกระบี่นิ่งสงบทว่าตลอดช่วงเช้า ลูกค้าที่เดินเข้ามาต่างเมินเฉยต่อโต๊ะของนาง พากันไปต่อแถวรอรับการรักษากับหมอชราประจำร้านจนล้นออกไปนอกประตู ในยุคที่บุรุษเป็นใหญ่ การให้สตรีอายุน้อยที่เพิ่งพ้นวัยปักปิ่นมาจับชีพจรถือเป็นเรื่องที่ชาวบ้านยังเคลือบแคลงใจ“ฮูหยิน ดูท่าทางกิจการของเจ้าจะเงียบเหงากว่าลานฝังศพเสียอีก” ซวี่หยางเอ่ยเย้าแหย่เสียงเรียบ“หุบปากไปเลย! ผู้คนแค่ยังไม่ประจักษ์ในฝีมือข้าต่างหาก รอให้มีเหยื่อ เอ้ย คนไข้รายแรกมาเสียก่อนเถิด ข้าจะแสดงให้ดูว่า

ยามซวี จวนนายอำเภอจ้าวสว่างไสวประดุจพระราชวังขนาดย่อมโคมไฟผ้าไหมสีแดงนับร้อยดวงแขวนประดับเรียงรายตามระเบียงทางเดิน แสงไฟสาดส่องสะท้อนเครื่องเรือนไม้แกะสลักและถ้วยชามกระเบื้องเคลือบชั้นเลิศ เสียงดนตรีจากพิณกู่เจิงและขลุ่ยไม้ไผ่บรรเลงขับกล่อม เหล่าขุนนางท้องถิ่นและคหบดีต่างแต่งกายฟู่ฟ่า สวมหน้ากากเข้าหากันด้วยรอยยิ้มจอมปลอม แลกเปลี่ยนจอกสุราและผลประโยชน์กันอย่างออกรสรถม้าของตระกูลเผยจอดเทียบหน้าประตูจวน เผยจิ่นก้าวลงมาในชุดจิ่นพาวสีน้ำเงินเข้มปักลายเมฆา ท่วงท่าสง่างามดึงดูดสายตาทุกผู้คน ซีซิงในคราบสาวใช้หน้าเหลือง และซวี่หยางในคราบบ่าวชายหน้าโจร เดินตามหลังเว้นระยะห่างอย่างรู้ธรรมเนียมทันทีที่ก้าวเข้าสู่โถงใหญ่ บรรยากาศอึกทึกก็เงียบเสียงลงชั่วขณะ ทุกสายตาจับจ้องไปยังที่นั่งประธานบนยกพื้นสูงณ ตรงนั้น นายอำเภอจ้าวผู้มีพุงพลุ้ยกำลังค้อมเอวรินสุราลงในจอกหยกอย่างนอบน้อม เบื้องหน้าของเขาคือบุรุษหนุ่มในชุดเฟยอวี๋ฝูสีแดงชาด อวิ๋นเซินนั่งเอนกายพิงพนักเก้าอี้ไม้แกะสลักอย่างเกียจคร้าน ทว่ากลิ่นอายอำมหิตและสูงส่งที่แผ่กระจายออกมากลับกดทับขุนนางท้องถิ่นจนแทบหายใจไม่

“ไปเร็วเข้า!”ซวี่หยางคว้าเอวคอดของซีซิง รั้งร่างบอบบางแนบชิดอก ก่อนจะใช้วิชาตัวเบาทะยานออกทางหน้าต่างที่พังทลาย ทิ้งให้อวิ๋นเซินยืนกัดฟันกรอดอยู่ท่ามกลางทะเลเพลิงที่กำลังเผาผลาญเรือนจนสว่างไสว“ไฟไหม้! เรือนฮูหยินไฟไหม้! ช่วยด้วย!”เสียงตะโกนของบ่าวรับใช้ดังระงมไปทั่วจวนนายอำเภอ ความโกลาหลปะทุขึ้นในชั่วพริบตา แขกเหรื่อในงานเลี้ยงต่างแตกตื่น ซีซิงและซวี่หยางอาศัยความชุลมุนลอบเร้นกลับเข้ามาปะปนกับกลุ่มคนรับใช้ในโถงใหญ่ได้อย่างแนบเนียน รอยเปื้อนเขม่าควันบนใบหน้ายิ่งทำให้นางดูเหมือนสาวใช้ที่เพิ่งหนีตายจากกองเพลิงนายอำเภอจ้าวหน้าซีดเผือด รีบวิ่งนำหน้าเหล่าทหารไปยังเรือนด้านหลัง ทว่าเพลิงนั้นโหมกระหน่ำรุนแรงเกินกว่าจะดับได้ในทันทีเผยจิ่นที่ยืนรวมอยู่กับกลุ่มคหบดี ลอบปรายตามองบ่าวชายและสาวใช้ของตนที่เพิ่งกลับมายืนหอบหายใจอยู่ด้านหลัง มุมปากของเถ้าแก่จอมเจ้าเล่ห์ยกขึ้นเล็กน้อย เขากระซิบโดยไม่หันหน้า“ทำได้ประเสริฐ ทว่าพวกเจ้าทิ้งกลิ่นควันไฟไว้รุนแรงนัก”“ขืนช้ากว่านี้คงได้เป็นหมูย่างในห้องนั้นแล้ว&