All Chapters of สวรรค์ส่งความรวยมาให้ แต่ไฉนส่งว่าที่สามีมาตั้งสามคน!: Chapter 11 - Chapter 20

ก๊อก ก๊อก ก๊อกเสียงปลายพัดจีบเคาะลงบนแผ่นกระดานไม้ผุพัง แม้แผ่วเบา ทว่าในโสตประสาทของซีซิงมันกลับดังกึกก้องหัวหน้ามือปราบจ้าวเบิกตากว้าง ประกายความโลภและกระหายเลือดวาบผ่านดวงตาขุ่นมัว ชายฉกรรจ์ตวัดดาบสั่งการลูกน้องทันที“พวกเจ้าผลักแคร่ไม้ไผ่ออกไป แล้วงัดแผ่นกระดานนั่นขึ้นมา ข้าจะดูซิว่านางเด็กผู้นี้ซุกซ่อนผู้ใดไว้!”“รับคำสั่งขอรับ!” มือปราบสองคนก้าวอาด ๆ เข้ามาหาซีซิงอย่างคุกคามทว่าก่อนที่มือหยาบกร้านจะทันได้แตะต้องขอบแคร่ ร่างบอบบางที่นั่งหอบหายใจรวยรินอยู่บนพื้น พลันระเบิดเสียงหัวเราะออกมาก้องกังวาน เสียงหัวเราะนั้นแหบพร่า เย็นเยียบ และบ้าคลั่ง“ฮ่า ๆ ๆ งัดเลย! เปิดมันออกมาให้กว้างที่สุด!”ซีซิงเงยหน้าขึ้น ดวงตาที่เคยแสร้งทำเป็นหวาดกลัวเบิกโพลงแดงก่ำไปด้วยเส้นเลือด นางใช้หลังมือปาดคราบโลหิตสีดำคล้ำตรงมุมปาก ทอดสายตามองเหล่ามือปราบ“เปิดประตูปรโลกบานนั้นออกเสียใต้เท้าจ้าว แล้วเตรียมตัวสูดดมซือตู๋และจางชี่ที่บิดาข้าฝังกลบซากสุกรติดโรคระบาดไว้เมื่อสิบปีก่อนให้เต็มปอ

รังสีสังหารสามสายปะทะกันกลางเรือนผุพังจนมวลอากาศบิดเบี้ยว อุณหภูมิอันหนาวเหน็บอยู่แล้วพลันดิ่งลงสู่จุดเยือกแข็ง“ปล่อยเขาเสีย มิเช่นนั้นลูกดอกอาบยาพิษเจ็ดก้าวทะลวงไส้ดอกนี้จะเจาะกะโหลกเจ้า”คำขู่ของอวิ๋นเซินมิใช่เพียงลมปาก ปลายหน้าไม้ซ่อนแขนเสื้อสะท้อนแสงจันทร์เยียบเย็น นิ้วชี้ที่เรียวยาวของบัณฑิตหนุ่มทาบทับอยู่บนไกหน้าไม้ เตรียมลั่นไกปลิดชีพทุกเมื่อ ท่าทีโอนอ่อนไร้เรี่ยวแรงถูกสลัดทิ้งจนสิ้น เหลือเพียงแววตาของนักล่าที่พร้อมบดขยี้ศัตรูทว่าซวี่หยางผู้ผ่านสมรภูมิรบมานับไม่ถ้วนหาได้สะทกสะท้านไม่ มุมปากของอดีตแม่ทัพใหญ่เหยียดยิ้มหยัน มือหนาที่บีบรัดลำคอของเผยจิ่นเพิ่มแรงบีบจนกระดูกลั่นกรอบแกรบ“บัณฑิตซ่อนดาบ คิดหรือว่าลูกดอกกระจอกนั่นจะพุ่งทะลวงกะโหลกข้าได้เร็วกว่าที่ข้าจะหักคอพ่อค้าหน้าเหม็นผู้นี้?”เผยจิ่นที่ถูกห้อยต่องแต่งอยู่กลางอากาศ ใบหน้าหล่อเหลาเริ่มเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำ ทว่าดวงตาดอกท้อกลับทอประกายขบขัน ชายหนุ่มมิได้ดิ้นรนเอาชีวิตรอด กลับใช้มือซ้ายที่ถือพัดจีบเคาะลงบนท่อนแขนแกร่งของซวี่หยางเบา ๆ สองครา ราวกับกำลังหยอกล้อ

แกรก!เสียงสลักโซ่ตรวนเหล็กล็อคเข้าที่ข้อมือบางดังกังวานบาดหู สัมผัสเย็นเยียบของโลหะหนักอึ้งเสียดสีกับผิวเนื้อจนเกิดรอยแดง ซีซิงหลุบตามองพันธนาการบนข้อมือตนเองด้วยสายตาเรียบเฉย ไร้ซึ่งหยาดน้ำตาหรืออาการตื่นตระหนกเยี่ยงดรุณีทั่วไป ท่ามกลางเสียงก่นด่าสาปแช่งของชาวบ้านสิงฮวาที่ดังระงม“ลากตัวมันไป! นางงูพิษเนรคุณ! หวังซื่ออุตส่าห์เลี้ยงดูนางมาตั้งแต่ตีนเท่าฝาหอย แต่นางกลับลงมือสังหารป้าสะใภ้ตนเอง ซ้ำยังฆ่าผู้นำหมู่บ้านเพื่อปิดปากเรื่องหนังสือตัดขาด!” ป้าสะใภ้รองกรีดร้องพลางถ่มน้ำลายลงพื้น แววตาแฝงความสะใจที่กำจัดเสี้ยนหนามแย่งสมบัติไปได้อีกหนึ่งมือปราบแซ่หลิน ผู้กระชากปลายโซ่ตรวนแสยะยิ้มเหี้ยมเกรียม“หลักฐานคาตาปานนี้คงมิต้องไต่สวนให้มากความ นำตัวนางฆาตกรไปโยนเข้าคุกมืดที่ศาลาว่าการ รอใต้เท้าจ้าวกลับจากค้นหาตัวกบฏเมื่อใดค่อยลากมันมาตัดหัวเซ่นไหว้ดวงวิญญาณผู้ตาย!”“ช้าก่อน!”ซีซิงตวาดก้อง น้ำเสียงกังวานใสทว่าแฝงด้วยแรงกดดันมหาศาลจนเสียงโคลงเคลงของฝูงชนเงียบกริบลงฉับพลัน หญิงสาวเงยหน้าขึ้น ดวง

ฟวับ!เซวี่ยกู่ดตัวพุ่งทะยานออกจากรอยแยกบนกะโหลกศพ อ้าเขี้ยวอาบยาพิษสีดำขลับหมายเจาะทะลวงเข้าที่กลางหน้าผากของซีซิง ความเร็วของมันแม้แต่ยอดฝีมือยังยากจะหลบพ้นทว่าอดีตแพทย์ทหารหญิงผู้ผ่านสมรภูมิมานับไม่ถ้วน หาใช่สตรีในห้องหอที่รอคอยความตาย สัญชาตญาณเอาตัวรอดสั่งการเร็วกว่าความคิด ซีซิงเบี่ยงกายหลบวิถีไปด้านข้างเพียงครึ่งชุ่น พร้อมกับยกสองมือที่ถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวนเหล็กขึ้นเหนือศีรษะ แล้วฟาดสายโซ่หนักอึ้งลงกลางอากาศอย่างสุดแรงเปรี้ยง!เสียงโลหะปะทะของแข็งดังกังวาน โซ่เหล็กฟาดเข้ากลางลำตัวของตะขาบโลหิตจนมันกระเด็นอัดกระแทกกับแผ่นป้ายหินหน้าศาลบรรพชน เสียงกระดองแตกหักดังกรวบ ร่างสีแดงดำขาดออกเป็นสองท่อน เลือดข้นคลั่กสีนิลสาดกระเซ็นรดพื้นหิน ก่อนจะเกิดเสียงดังฉ่าควันขาวลอยกรุ่น บ่งบอกถึงพิษร้ายแรงที่กัดกร่อนได้แม้กระทั่งศิลา“กรี๊ดดด ปีศาจ แมลงปีศาจ” ป้าสะใภ้รองหวีดร้องจนสติแตก ล้มลุกคลุกคลานหนีตายไม่คิดชีวิตชาวบ้านสิงฮวานับร้อยต่างถอยกรูดเบียดเสียดกัน ใบหน้าแต่ละคนซีดเผือด แม้แต่มือปราบหลินที่เ

“ฮูหยินบังหน้า?”ซีซิงเลิกคิ้วเรียวขึ้นสูง แค่นเสียงหัวเราะจนไหล่บางสั่นสะท้าน มือที่เพิ่งวางม่านรถม้าลง ตวัดดึงเข็มเงินออกมาจากมวยผมอย่างรวดเร็ว ปลายเข็มแหลมคมจ่อเข้าที่ต้งม่ายบริเวณลำคอแกร่งของบุรุษตรงหน้า ห่างเพียงเส้นผมกั้น“ท่านแม่ทัพตกอับ สมองท่านถูกเซวี่ยกู่กัดกินจนเลอะเลือนไปแล้วหรือ ข้าเพิ่งรอดพ้นจากโลงศพ และข้อหาฆาตกรรม ยังไม่ทันได้ล้างคราบเลือดบนเสื้อผ้า ท่านกลับเสนอตำแหน่งฮูหยินกบฏแผ่นดินให้ข้า คิดว่าชีวิตข้ายืนยาวเกินไปกระมัง!”ซวี่หยางหลุบตามองปลายเข็มเงินที่จ่อคอหอยตนเอง แววตาคมกริบหาได้มีความหวาดหวั่นไม่ ชายหนุ่มยกมือหนาขึ้นดันปลายนิ้วก้อยของนางออกห่างจากจุดตายอย่างเชื่องช้า สัมผัสหยาบกร้านจากฝ่ามือที่กรำศึกเสียดสีกับผิวนุ่มนวลของสตรีก่อให้เกิดกระแสไฟประหลาดแล่นปราดไปทั่วกาย“หากข้าต้องการให้เจ้าตาย ข้าคงปล่อยให้พวกมือปราบจับเจ้าสับเป็นหมื่นชิ้นไปแล้ว มิเสียแรงบีบคอพ่อค้าหน้าเหม็นนั่นเพื่อต่อรองหรอก” น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขากังวานอยู่ในพื้นที่แคบ “ยามนี้ทางการปิดเมืองชิงเหอ ค้นหาตัวข้าแทบพลิกแผ่นดิน นายพรานยาจกที่บาดเจ็บย่อมตกเป็นเป้าสายตา ทว