Semua Bab สวรรค์ส่งความรวยมาให้ แต่ไฉนส่งว่าที่สามีมาตั้งสามคน!: Bab 41 - Bab 50

โครม!บานประตูหินเหนือศีรษะแตกกระจายเป็นเสี่ยง ๆ เศษศิลาปลิวว่อน แสงคบเพลิงสาดส่องลงมาพร้อมกับเสียงโห่ร้องกึกก้องของกองทัพราชรักษ์ที่กำลังทะลวงกลไกเข้ามา ความเป็นความตายแขวนอยู่บนเส้นด้าย ทว่าเบื้องล่างนั้น กลับมีเพียงความเงียบอันหนักอึ้งระหว่างบุรุษและสตรี“ฆ่าข้า! ฆ่าข้าเดี๋ยวนี้!”ซีซิงแผดเสียงร้องอย่างบ้าคลั่ง สองมือบางจิกทึ้งสาบเสื้อของซวี่หยางจนเล็บหัก เลือดสีนิลที่ปะทุจากหมู่กู่กำลังแผดเผาเส้นประสาทจนสติสัมปชัญญะของนางเริ่มพร่าเลือน ลวดลายผีเสื้อสีชาดบนเนินอกกะพริบราวกับมีชีวิต มันกำลังชอนไชชิงพื้นที่ในสมอง หวังเปลี่ยนแพทย์หญิงผู้หยิ่งผยองให้กลายเป็นหุ่นเชิดทว่าซวี่หยาง ผู้เป็นถึงแม่ทัพใหญ่พิทักษ์แคว้นกลับกระทำในสิ่งที่ขัดต่อหลักพิชัยสงครามทั้งปวง ชายหนุ่มตวัดกระบี่ทิ้งลงพื้นกระดานเสียงดังเคร้ง“หากเจ้ากลายเป็นมาร ข้าซวี่หยางผู้นี้ก็จะเป็นสวามีของมาร!”สิ้นคำรามอันดุดัน ซวี่หยางไม่ได้รอช้า ชายหนุ่มยกข้อมือซ้ายของตนเองขึ้นจรดริมฝีปาก ก่อนจะฝังเขี้ยวลงบนเส้นเลือดใหญ่จนเลือดสีแดงสดทะลัก เขาใช้วงแขนแกร่งรวบรัดท้ายทอยของซีซิง บังคับให้ดรุณีที่กำลังดิ้นพล่านอ้าปากรับหยาดโลหิตอันร้อน

หยาดเหงื่อเย็นเยียบหยดทะลุผ่านความตึงเครียดปลายนิ้วเรียวของซีซิงเอียงขวดหยกเย็นลงสี่สิบห้าองศา ก้อนเนื้อสีแดงดำของเซวี่ยกู่ขั้นสูงสุดดิ้นพล่านอยู่ปากขวด ส่งเสียงขู่ฟ่อที่พร้อมจะพุ่งทะยานลงสู่กระแสน้ำเชี่ยวกรากของอ้านเหออวิ๋นเซินเบิกตากว้างจนหยาดเลือดฝาดซึม นัยน์ตาที่เคยเกรี้ยวกราดคลุ้มคลั่งถูกแทนที่ด้วยความตื่นตะลึงระคนหวาดผวา สตรีที่เขายกย่องให้เป็นดั่งแสงสว่างอันบริสุทธิ์กลับกล้าใช้ชีวิตคนนับหมื่นในเมืองชิงเหอมาเป็นเบี้ยต่อรองอย่างเลือดเย็น“เจ้ากล้าทำลายล้างผู้คนนับหมื่น เพียงเพื่อปกป้องกบฏผู้นี้กระนั้นหรือ!” อวิ๋นเซินเค้นเสียงลอดไรฟัน ปลายนิ้วที่แตะไกหน้าไม้ซ่อนแขนเสื้อสั่นสะท้านอย่างไม่อาจควบคุม“ข้าคือแพทย์ หน้าที่ของข้าคือรักษาชีวิตผู้ที่คู่ควร!” ซีซิงตวาดกลับด้วยน้ำเสียงกังวานใสทว่าเด็ดเดี่ยว แววตาทอประกายเย็นชา “ทว่าหากสุนัขบ้าเช่นท่านบีบคั้นให้ข้าและคนที่ข้ารักต้องลงนรก ข้าก็ไม่รังเกียจที่จะสวมบทมารร้าย ลากพวกสุนัขรับใช้จอมปลอมไปเป็นเบาะรองนั่งในปรโลก! จะปล่อยคบเพลิงลงถังระเบิดก็เอาเลย! มาดูกันว่าดินปืนดำของท่าน หรือเซวี่ยกู่ของข้า สิ่

ม้วนผ้าไหมสีเหลืองสว่างที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบโลหิตแห้งกรังสั่นระริกอยู่ในมืออันหยาบกร้านของซวี่หยางสายลมหนาวแห่งแม่น้ำต้าหยุนเหอพัดโหมกระหน่ำจนใบเรือใบใหญ่สะบัดพริ้ว ทว่าความเหน็บหนาวใดเล่าจะสู้ความเย็นเยียบที่เกาะกุมขั้วหัวใจของอดีตแม่ทัพใหญ่แห่งแคว้นต้าฉู่ ราชโองการลับฉบับนี้ไม่ใช่เพียงเศษผ้า แต่มันเปรียบดั่งขุนเขาที่กดทับลงมาบนบ่า บีบบังคับให้เขาต้องเลือกระหว่างความสงบสุขที่เพิ่งไขว่คว้าได้ กับบัลลังก์มังกรที่อาบไปด้วยเลือดของพระบิดา“หลี่กงกง ท่านแน่ใจหรือว่านี่คือพระประสงค์ที่แท้จริง?” ซวี่หยางเค้นเสียงถามอย่างยากลำบาก นัยน์ตาสีรัตติกาลวูบไหว “รัชทายาท สายเลือดฮูหยินเอกยังคงมีชีวิตอยู่ ซ้ำยังประทับอยู่ใต้ท้องเรือลำนี้ ไฉนเสด็จพ่อจึงข้ามขั้นมอบตราหยกแผ่นดินและแผ่นดินนี้ให้แก่ข้า ผู้ถูกตราหน้าว่าเป็นกบฏ”ขันทีชราโขกศีรษะลงกับพื้นกระดานเรือจนเลือดซิบ น้ำตาอาบแก้มเหี่ยวย่น “ทูลชินอ๋อง ฮ่องเต้ทรงทราบดีพ่ะย่ะค่ะ ว่าองค์รัชทายาทมีพระทัยอ่อนโยนเกินกว่าจะต่อกรกับเสนาบดีซ้ายผู้กุมอำนาจล้นฟ้า หากมอบบัลลังก์ให้ไท่จื่อย่อมไม่ต่างจากส่งเน

“พังประตูเข้าไป ผีเสื้อโลหิตของข้ามันกระพือปีกอย่างบ้าคลั่ง หมู่กู่อยู่หลังประตูบานนี้ไม่ผิดแน่!”สิ้นคำรามแหบพร่า บานประตูไม้ฉลุลายก็ถูกกระแทกจนแหลกละเอียดเป็นเศษไม้ แสงคบเพลิงสว่างโร่สาดส่องกระทบใบหน้าเหี่ยวย่นของปรมาจารย์กู่ เฒ่าแห่งหนานเจียง ผีเสื้อปีกสีแดงสดบนปลายนิ้วของมันขยับปีกรัว ทิศทางชี้ชัดมายังตำแหน่งหน้าอกของซีซิงอย่างไม่อาจหลีกหนีทว่าในเสี้ยวอึดใจ ซวี่หยางกลับไม่ได้ถอยร่นแม้แต่ก้าวเดียว“เฒ่าอสรพิษ รนหาที่ตาย!”อดีตแม่ทัพใหญ่ตวาดก้อง ร่างสูงใหญ่พุ่งทะยานแหวกอากาศ กระบี่ในมือตวัดฟันออกไป ปราณยุทธ์สีเงินยวงตัดฝ่าความมืด หมายบั่นข้อมือข้างที่เกาะกุมผีเสื้อโลหิตให้ขาดสะบั้นเคร้ง!กู่ซือเฒ่าเบิกตาโพลง ยกไม้เท้ากู่ที่ทำจากกระดูกมนุษย์ขึ้นสกัดกั้นอย่างเฉียดฉิว แรงปะทะมหาศาลทำเอาชายชราผงะถอยหลังไปสามก้าว เลือดลมตีกลับจนหน้าดำหน้าแดง ทหารกองทัพราชรักษ์นับสิบเบื้องหลังรีบง้างหน้าไม้เตรียมยิง“อย่ายิง! จับเป็นสตรีผู้นั้น!” ปรมาจารย์กู่แผดเสียงห้าม “หมู่กู่ในร่างนางมีค่ายิ่งกว่าแผ่นดินต้าฉู่ หากนางตาย พิษ

“อาซิง! เกิดสิ่งใดขึ้น!”เสียงทุ้มต่ำของซวี่หยางดังก้อง ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อคลุมสีขนกาพุ่งพรวดเข้ามาประคองร่างที่ยืนนิ่งขึงของซีซิง สองมือแกร่งบีบลาดไหล่บอบบางของนางแน่น แววตาคมกริบตวัดมองหญิงรับใช้ชราที่คุกเข่าตัวสั่นงันงกอยู่บนพื้นกระเบื้องสลับกับเศษซากกาน้ำชาที่แตกกระจาย รังสีสังหารแผ่ซ่านจนอากาศในห้องเย็นยะเยือกซีซิงเงยหน้าขึ้นสบตากับบุรุษผู้เป็นดั่งร่มโพธิ์ร่มไทรเพียงหนึ่งเดียว นัยน์ตาที่เคยสุกสกาวและเด็ดเดี่ยวสั่นไหวอย่างรุนแรง นางสูดลมหายใจเข้าลึก เค้นเสียงที่แหบพร่าออกจากลำคออย่างยากลำบาก“ท่านอ๋อง ท่านเคยกล่าวว่าจะใช้เลือดทุกหยดในกายปกป้องข้าจากภยันตรายทั้งปวง” ซีซิงเอ่ยเสียงแผ่ว หยาดน้ำตาใสกลิ้งหล่นจากหางตา “ทว่าหากสตรีที่ท่านตระกองกอดอยู่นี้คือเซวียซิง บุตรีภรรยาเอกของเสนาบดีซ้าย ขุนนางกังฉินผู้ลอบปลงพระชนม์ฮ่องเต้ และเป็นศัตรูคู่แค้นที่ไม่ขอร่วมใช้ท้องฟ้าเดียวกัน ที่สังหารพี่น้องกองทัพเถี่ยฉีของท่านเล่า คมกระบี่ของท่านจะบั่นคอข้าเสียเดี๋ยวนี้หรือไม่?”สิ้นประโยคอันซื่อตรงและแสนโหดร้าย บรรยากาศภายใ