All Chapters of สวรรค์ส่งความรวยมาให้ แต่ไฉนส่งว่าที่สามีมาตั้งสามคน!: Chapter 31 - Chapter 40

ความเย็นเยียบจากปลายดาบซิวชุนที่เชิดปลายคางขึ้น บังคับให้ซีซิงต้องสบประสานกับดวงตาอำมหิตของอวิ๋นเซิน ผู้บัญชาการองครักษ์เสื้อแพร ท่ามกลางวงล้อมของคมหอกคมดาบนับร้อยและสายตาของเหล่าคหบดีทั่วเมืองชิงเหอ อากาศในลานหินดูคล้ายจะถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น“ว่าอย่างไรสาวใช้หน้าเหลือง หรือข้าควรเรียกเจ้าว่าฮูหยินกบฏแผ่นดินดีเล่า?”น้ำเสียงของอวิ๋นเซินเบาหวิว ทว่ากลับหนักอึ้ง ซวี่หยางที่ยืนอยู่เบื้องหลังเกร็งกล้ามเนื้อเตรียมทะยานออกไปบั่นคอศัตรู ทว่าซีซิงกลับลอบกระทืบเท้าลงบนปลายรองเท้าของอดีตแม่ทัพเพื่อห้ามปราม หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึก ปล่อยให้น้ำตาแห่งความหวาดกลัวไหลทะลักอาบพวงแก้มสีเหลืองซีด ร่างบอบบางสั่นสะท้านดั่งใบไม้ต้องลมเหมันต์ ก่อนจะทรุดฮวบลงคุกเข่าโขกศีรษะกับพื้นหินเสียงดังปึก“ต... ใต้เท้าโปรดเมตตา ข้าน้อยเป็นเพียงบ่าวรับใช้ต่ำต้อย นามว่าหลิวอี๋ เพิ่งถูกเถ้าแก่เผยซื้อตัวมาเมื่อสามวันก่อน ข้าน้อยไม่ใช่ฮูหยินผู้ใด และไม่รู้จักกบฏอันใดทั้งสิ้นเจ้าค่ะ” นางแผดเสียงร้องไห้คร่ำครวญ น้ำมูกน้ำตาไหลอาบหน้าจนดูน่าเวทนาระคนน่ารังเกียจ

กลิ่นคาวโลหิตเข้มข้นลอยคลุ้งมาจากร่างบนแคร่หาม บีบรัดมวลอากาศในโถงห้างสมุนไพรไป๋เฉ่าจนหนักอึ้ง“อาซิง ข้าขอร้อง”หยาดน้ำตาลูกผู้ชายร่วงหล่นจากหางตาของผู้บัญชาการองครักษ์เสื้อแพรผู้หยิ่งผยอง เขาทรุดเข่ากระแทกพื้นกระดานไม้จนเกิดเสียงดังสนั่น สองมือที่เคยจับดาบซิวชุนสั่นเทาขณะจับชายกระโปรงของซีซิง“ไท่จื่อถูกลอบปลงพระชนม์ระหว่างเสด็จประพาส หมอหลวงที่ตามเสด็จถูกสังหารสิ้น หากพระองค์สิ้นพระชนม์ที่นี่ พวกเราทุกคนต้องถูกประหารเก้าชั่วโคตร!”ซีซิงเบิกตากว้าง ทว่าสติสัมปชัญญะของแพทย์ทหารหญิงกลับดึงนางกลับสู่สภาวะเยือกเย็นในทันควัน นางสะบัดชายกระโปรงออกจากการเกาะกุมของเขาอย่างไม่ไยดี ก้าวอาด ๆ เข้าไปประชิดร่างที่สวมเกราะเงินสลักลายมังกรห้าเล็บ“หลีกทาง! อย่ามาเกะกะการทำงานของข้า!”นางตวาดกร้าวใส่เหล่าองครักษ์เสื้อแพรที่ยืนถือดาบคุมเชิง พวกเขามองหน้ากันเลิ่กลั่ก ทว่าเมื่อเห็นสายตาพยักพเยิดของอวิ๋นเซิน จึงจำยอมถอยร่นไปยืนล้อมกรอบอยู่ชิดกำแพงร้านดวงตาหงส์หรี่ลงพินิจสภาพของไท่จื่อ พระพักตร์ที่เคยหล่อเหลาสูงศักดิ

ความเงียบที่โรยตัวลงมากลางห้างสมุนไพรไป๋เฉ่าหนักอึ้งและเย็นเยียบประดุจลานประหารในฤดูเหมันต์พระเชษฐา คำเรียกขานจากโอษฐ์ของรัชทายาทแห่งแคว้นต้าฉู่เปรียบเสมือนของแข็งที่ทุบทำลายหน้ากากของซวี่หยางจนแหลกละเอียด ซีซิงเบิกตาหงส์กว้าง รอยสักหมาป่าสวรรค์ที่นางเคยปรามาสว่าเป็นเพียงตราประทับของแม่ทัพตกอับ ที่แท้คือสัญลักษณ์ของแม่ทัพใหญ่พิทักษ์แคว้นผู้ดำรงบรรดาศักดิ์ ชินอ๋อง พระเชษฐาต่างมารดาผู้กุมอำนาจทหารม้าเหล็กนับแสนที่ถูกราชสำนักตราหน้าว่าเป็นกบฏแผ่นดิน“ข... ข้ามิเชื่อ! ชินอ๋องสิ้นชีพในหุบเขาพิษหนานเจียงไปแล้ว!”องครักษ์เสื้อแพรแฝงตัวที่เพิ่งถูกซัดกระเด็นแผดเสียงร้องอย่างบ้าคลั่ง มันตระหนักดีว่าภารกิจลอบปลงพระชนม์ล้มเหลว ชายฉกรรจ์กัดฟันกรอด หมายจะขบกรามบดยาพิษเฮ่อติ่งหงที่ซ่อนอยู่ใต้ซอกฟันเพื่อฆ่าตัวตายหนีความผิด“คิดจะหนีลงนรกง่าย ๆ หรือ ฝันไปเถอะ”ซวี่หยางตวาดก้อง ร่างสูงใหญ่พุ่งทะยานวูบเดียว กระบี่ในมือตวัดพลิ้วไหว ปลายกระบี่กรีดผ่านอากาศเกิดเสียงหวีดหวิว ก่อนจะกระแทกเข้าที่จุดข้อต่อขากรรไกรของมือสังหารอย่างแม่นยำและดุดัน

ตอนที่ 19/1พีซวงทวงแค้น ม้วนกระดาษหนังแกะเปื้อนโลหิตที่ร่วงหล่นลงบนพื้นศิลา เปรียบประดุจสายฟ้าฟาดฟันลงกลางดวงใจของคนทั้งสองซีซิงก้มมองอักษรสีแดงฉานที่สลักข้อหาลอบปลงพระชนม์ฮ่องเต้ สายตาของแพทย์หญิงผู้เคยเยือกเย็นยามจับมีดหมอสั่นไหวอย่างรุนแรง คำว่าพีซวงในราชโองการเลือดนั้นสะกิดปมที่ผูกโยงโชคชะตาของนางตั้งแต่ก้าวแรกที่ทะลุมิติมาอยู่ในโลงศพ“พีซวง? ที่แท้ยาพิษในถ้วยน้ำแกงไก่ดำที่ตระกูลซีใช้สังหารร่างนี้หาใช่ความโลภชิงสมบัติของชาวบ้านธรรมดาไม่” ซีซิงเค้นเสียงลอดไรฟัน ร่างบอบบางสั่นสะท้านเมื่อตระหนักถึงใยที่มองไม่เห็น “มีผู้ใดบางคนชักใยอยู่เบื้องหลัง ยืมมือญาติชั่วของข้าเพื่อป้ายความผิดตั้งแต่ต้น พวกมันเตรียมการสวมรอยให้ข้าเป็นแพทย์หญิงกบฏผู้ปรุงโอสถมรณะมาเนิ่นนานแล้ว”อดีตแม่ทัพใหญ่ผู้กริ้วโกรธจนเส้นเลือดบนขมับปูดโปน ก้าวเข้ามาประชิดร่างบาง สองมือหนาที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นคว้าไหล่มนของนางไว้แน่น แววตาคมกริบทอประกายเจ็บปวดระคนแค้นเคือง“เป็นข้าที่ลาก

เสียงประกาศิตของซีคังดังกึกก้องสะท้อนไปทั่วโถงห้างสมุนไพรไป๋เฉ่า คมหน้าไม้นับร้อยคันจากกองกำลังกองทัพราชรักษ์เล็งเป้ามายังกลุ่มคนเบื้องหน้าอย่างเหี้ยมเกรียม ประกายหัวลูกศรเหล็กกล้าสะท้อนแสงคบเพลิงวาววับทว่าท่ามกลางมัจจุราชนับร้อยที่รายล้อม ดรุณีร่างบอบบางกลับก้าวออกมายืนประจันหน้าอย่างไร้ความหวาดหวั่น ซีซิงเชิดปลายคางขึ้น ดวงตาหงส์หรี่ลงพินิจชุดขุนนางสีน้ำเงินเข้มปักลายพังพอนบนร่างของญาติผู้พี่ผู้แสนทรยศ ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะกังวานใสที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยัน“ฮ่าๆๆ สวรรค์ช่างไร้เนตร บัณฑิตสอบตกที่วันๆ เอาแต่ลักขโมยตำราผู้อื่น ซ้ำยังคบชู้กับหญิงคณิกาจนติดโรคร้าย ไฉนวันนี้จึงสวมหมวกหมวกขุนนางเป็นถึงขุนนางขั้นเจ็ดได้เล่า” ซีซิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงฉะฉาน ถ้อยคำเสียดสีลอกคราบซีคังจนเปลือยเปล่ากลางฝูงชน “เสนาบดีซ้ายคงสิ้นไร้ไม้ตอกเต็มที จึงต้องไปขุดเอาสุนัขที่กินสเลดของตนเองมาทำหน้าที่สุนัขรับใช้”“นังแพศยาปากสุนัข! เจ้ากล้าหมิ่นประมาทราชทูตเชียวหรือ!”ซีคังหน้าแดงก่ำด้วยความอัปยศ เส้นเลือดบนขมับปูดโปน ชายหนุ่มชูราชโองการแผ่นสีเหลืองทองขึ้นเหนือศีรษะจนมือสั่น