Semua Bab ทะลุมิติมาเป็นองค์หญิงผู้เดียวดาย: Bab 11 - Bab 20

บทที่ 10 องค์หญิงซือหนิงสิ้นแล้วหรือ?ซือหนิงเดินทอดน่องอยู่ตามลำพังยังทางกลับตำหนักรับรองหลังจากที่สั่งให้หลี่เจ๋อหานกลับไปก่อนแล้วเมื่อสัมผัสได้ว่าลมหายใจขององครักษ์หลี่จางหายไป ซือหนิงหยุดเดินกะทันหันก่อนจะเอ่ยเสียงดังขึ้นราวกับคุยกับใครอย่างไรอย่างนั้น"ออกมาเถอะอย่าซ่อนเลย ข้ารู้ว่าเจ้าแอบตามมาสักพักแล้ว"ความเงียบแผ่กระจายออกไปครู่หนึ่ง ก่อนที่เสียงฝีเท้าแผ่วเบาจะดังขึ้นจากเงามืดบุรุษผู้หนึ่งก้าวออกมาจากหลังต้นไม้ใหญ่ ใบหน้าคมคายของเขายังคงเยือกเย็น ราวกับน้ำแข็งที่ไม่มีวันละลาย เส้นผมดำขลับเกล้าไว้เรียบร้อย ฉลองพระองค์หรูหราสะท้อนแสงจันทร์ขับให้บุคลิกของเขาดูสูงศักดิ์...ฉีหนานหวังน้องชายเพียงหนึ่งเดียวของฮ่องเต้แคว้นฉีที่เหลือรอดจากสงครามภายในก่อนฮ่องเต้พระองค์นี้ครองราชย์ บัดนี้เขาเป็นหนึ่งในขุนนางผู้ทรงอิทธิพลที่สุดคนหนึ่งแห่งแคว้นฉี"หึ"เสียงหัวเราะเบาๆ ดังขึ้นจากลำคอของฉีหนานหวัง ขณะดวงตาคมกริบจับจ้องมายังซือหนิงอย่างไร้ความรู้สึกผิด "นี่ก็ทางผ่านมิใช่หรือ เหตุใดเจ้าทำอย่างกับว่าข้าตามมากัน"ซือหนิงหัวเราะในลำคอก่อนเอ่ยน้ำเสียงใคร่รู้ "ผ่านทาง?" นางเลิกคิ้วอย่างแปลกใจ

แสงอาทิตย์แรกของวันส่องลอดผ่านหน้าต่างของราชสำนักแห่งแคว้นฉี ห้องโถงอันกว้างขวางและโอ่อ่าเต็มไปด้วยขุนนางที่แต่งกายด้วยอาภรณ์สีเข้มตามลำดับยศ ทุกคนยืนเรียงแถวอย่างเป็นระเบียบตรงหน้าบัลลังก์มังกรทองอันเป็นที่ประทับของ ฮ่องเต้แคว้นฉี ฉีจิ่นหลงบรรยากาศการว่าราชการแคว้นเป็นไปอย่างเคร่งขรึม ขุนนางผลัดกันรายงานความคืบหน้าทั่วไปของแคว้น ทุกอย่างเป็นไปตามระเบียบปกติ หากไม่ใช่เพราะการรีบร้อนเข้ามาของขันทีผู้รับผิดชอบเฝ้าหน้าทางเข้าตำหนักแห่งนี้"ฝ่าบาท กระหม่อมมีเรื่องสำคัญต้องกราบทูลพ่ะย่ะค่ะ"ขันทีรอสัญญาณก่อนจะคลี่ม้วนประกาศที่เพิ่งเดินทางมาถึงวังหลวงแห่งนี้อันมาจากชายแดน ก่อนจะโค้งคำนับและรายงานเสียงหนักแน่น"มีข่าวจากชายแดนแจ้งไว้ว่า กลุ่มทูตจากแคว้นเย่กำลังเดินทางมุ่งหน้ามายังแคว้นฉี โดยให้เหตุผลว่ามาเพื่อเยี่ยมเยียน องค์หญิงซือหนิงพะยะค่ะ"คำกล่าวนี้ทำให้ตำหนักว่าราชการเงียบลงทันทีสีหน้าของขุนนางหลายคนเปลี่ยนไป บางคนกระซิบกระซาบกันเบาๆ บางคนขมวดคิ้วเคร่งเครียด จะมีใครเล่าไม่ทราบข่าวลือที่แพร่สะพัดทั่วเมืองหลวงตั้งแต่เมื่อวาน"เหตุใดพวกเขาจึงรู้เรื่องที่องค์หญิงประชวรได้เร็วเพียงนั้นกั

บทที่ 13 กำพืดคนแคว้นเย่เป็นฉีหนานหวังผู้นี้อีกแล้ว!"องค์หญิงจะลอบทำร้ายข้าหรือ?"เสียงทุ้มเย็นชาดังขึ้นจากอีกฝ่าย หน้าตายของเขามันช่างกวนโทสะคนที่ต้องเสียแรงกายอย่างเปล่าประโยชน์เพราะคิดว่าเขาคือผู้ร้ายเสียจริงซือหนิงหรี่ตาลงมองบุรุษตรงหน้าอย่างพิจารณา จากนั้นจึงถอนหายใจเบา ๆ ที่อย่างน้อยก็เป็นเขา จากคำกล่าวของซุนมามาเมื่อเช้าที่บอกว่าตอนนี้ความรับผิดชอบในการดูแลและปกปิดเรื่องของนางเป็นหน้าที่ฉีหนานหวังแล้ว ก็ไม่แปลกที่เขาจะตามนางมาด้วย ทว่าตามจริงเขาให้คนอื่นใต้บัญชาตามนางมาก็ได้ไม่ใช่หรือไร"เป็นท่านหวังมากว่าที่คิดจะทำร้ายหม่อมฉัน"บุรุษตรงหน้ายืนนิ่งอยู่ในเงามืด แต่ก็สามารถเห็นใบหน้าภายใต้ชุดคลุมสีเข้มดูไร้อารมณ์เช่นเคย"องค์หญิงบัดนี้จะให้ผู้ใดเห็นตัวไม่ได้ หากเมื่อครู่ไม่ใช่ข้าแต่เป็นผู้อื่นท่านจะรับผิดชอบเรื่องนี้อย่างไร?" เขากล่าวเสียงเรียบแต่เนื้อความนั้นล้วนจิ้มเข้ากลางใจของคนฟัง ซึ่งซือหนิงก็รู้ว่านางไม่ควรออกมาในยามนี้ ทว่านางก็มิอาจปล่อยโอกาสที่จะได้ออกมานอกวังเพื่อทำธุระแสนสำคัญเช่นกันซือหนิงกลอกตาเบา ๆ ในที่สุดนางก็ก้มหัวคารวะอย่างยอมรับผิด"หม่อมฉันคิดน้อยไปเองเพ

บทที่ 14 ทูตสองแคว้นองค์หญิงซือหนิงยังมีชีวิตอยู่!ลู่คงเบิกตากว้างไปชั่วขณะ แต่ก็รีบควบคุมสีหน้าตนเองทันที"องค์หญิง..." เขากล่าวเสียงเรียบ "เหตุใดพระองค์---"ซือหนิงยิ้มบางๆ ทักทายคนจากแคว้นเย่ที่นางเพิ่งเห็นหน้าเป็นคราแรก ก่อนจะกล่าวเสียงเย็นกลับไป"ทำไมใต้เท้าลู่ถึงดูผิดหวังเล็กน้อยกันที่ข้ายังมีชีวิตอยู่?"คณะทูตแคว้นเย่เริ่มแสดงสีหน้ากระอักกระอ่วน ทว่าพวกเขายังพยายามรักษามาดอย่างมืออาชีพ"องค์หญิงยังทรงมีพระชนม์อยู่!" เสียงกระซิบดังขึ้นจากหมู่ขุนนางแคว้นฉีที่ก็เพิ่งรู้ความจิงเช่นกันฉีหยางเฉินที่ยืนอยู่ตรงกลางเพียงยิ้มมุมปากอย่างสมใจ ก่อนจะกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบผิดกับเนื้อหาที่พูดอย่างจงใจ"โอ เมื่อครู่ข้าคงบอกไม่ชัดเจนต้องขออภัยด้วยที่ทำให้เกิดความเข้าใจผิด ข้าหมายถึงว่าองค์หญิงแคว้นเย่ของพวกเจ้ายังสบายดีอยู่ต่างหาก..."ลู่คงแม้จะตกตะลึงไปครู่หนึ่ง แต่ก็รีบตั้งตัวได้อย่างรวดเร็ว สีหน้าของเขากลับมาเรียบเฉย รอยยิ้มบางๆ ผุดขึ้นบนมุมปากอย่างตอบรับขับสู้“กระหม่อมรู้สึกโล่งใจพ่ะย่ะค่ะ เพราะที่ผ่านมามีข่าวลือมากมายเกี่ยวกับพระองค์ หากพวกเราทราบว่าพระองค์ยังมีชีวิตอยู่ พวกเราก

ยามออกมาจากเรือนคุมขังอันแสนอบอ้าวแล้วความรู้สึกหนักอึ้งก็ผ่อนคลายลง อากาศยามค่ำคืนในวันนี้นางรับรู้ได้ว่ามันเบาบางกว่าคืนไหน ๆ ซือหนิงยืนนิ่งอยู่ใต้แสงจันทร์ เงยหน้าขึ้นทอดสายตามองท้องฟ้ากว้าง โดยที่ข้างกายของนางมีหลี่เจ๋อหาน คนแคว้นเย่หนึ่งเดียวที่ยืนเคียงข้างนับตั้งแต่นางทะลุมายุคโบราณและหายใจภายใต้ร่างองค์หญิงซือหนิง ก็มีเขาที่เคียงข้างอย่างไม่มีข้อแม้ นี่นับเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้นางไม่รู้สึกว่าตนยืนอยู่แผ่นดินอันแสนกว้างใหญ่นี้คนเดียวกระมัง..."เจ้าจะไม่กลับแคว้นเย่จริงๆ หรือ?"นางเอ่ยถามเสียงเรียบและคำตอบก็เป็นเช่นเดิม หลี่เจ๋อหานพยักหน้าแทบจะทันที"กระหม่อมตัดสินใจแล้ว และจะไม่เปลี่ยนใจเด็ดขาดพ่ะย่ะค่ะ""ไม่คะนึงหาครอบครัวของเจ้าหรือ?"ในความทรงจำอันแสนน้อยนิดนี้นางจำได้ว่าเขาคือบุตรชายในครอบครัวขุนนางหนึ่งในแคว้นเย่"กระหม่อมไม่มีครอบครัวนานแล้ว..."ซือหนิงขมวดคิ้วเล็กน้อย นางไม่ได้แสดงความเห็นใจอย่างทำราวเขาคือคนอ่อนแอ แต่นางมองเขาด้วยสายตาที่สงสัยในความหมายนั้นแทน"พวกเขาตัดขาดกับกระหม่อมตั้งแต่วันที่กระหม่อมขอเดินทางมาพร้อมองค์หญิงแล้ว" หลี่เจ๋อหานกล่าวเสียงเรียบ "บิดาของกร