All Chapters of รุ่งอรุณแห่งวันใหม่: Chapter 11 - Chapter 20

“เถียนเอ๋อ..ไม่นึกเลยนะว่าเธอจะมีฝีมือในการทำอาหารดีขนาดนี้” มู่เฉินเอ่ยชื่นชมฝีมือการทำกับข้าวของชิงเถียน“นั่นสิครับอาหารอร่อยทุกจาน ใบหัวไชเท้านี่ก็ไม่น่าเชื่อเลยว่าจะเอามาปรุงข้าวธรรมดาให้อร่อยได้ขนาดนี้” ถังเจาเหว่ยนายทหารที่ติดตามมู่เฉินมาด้วยเอ่ยอย่างพอใจ“ก่อนหน้านี้ครอบครัวลุงไม่ให้เรากินอาหารดีๆกินแต่ของเหลือจากพวกเขา”“พี่ชิงเถียนเลยนำวัตถุดิบที่กินได้ทุกชนิดอย่างเช่นใบหัวไชเท้าไปตากแห้งแล้วนำมาทำอาหาร เพราะไม่มีใครกินกัน” ลู่จิวอธิบายมู่เฉินกับเจาเหว่ยได้ยินแล้วก็รู้สึกเศร้าใจ นึกสงสารเห็นใจสามคนพี่น้องไม่น้อย“เรื่องมันผ่านไปแล้วล่ะค่ะ ต่อไปนี้พวกเราสามพี่น้องจะใช้ชีวิตต่อไปอย่างดีเลยล่ะ” ชิงเถียนเอ่ยพร้อมหันไปยิ้มกับน้องๆ“ใช่ คนเลวถูกจับไปหมดแล้ว” ชิงหลันเอ่ยเสริม ลู่จิวพยักหน้าเห็นด้วยหลังทานมื้อเย็นเสร็จทุกคนก็มานั่งทานของว่างกันต่อเป็นเต้าฮวยน้ำขิง โดยชิงเถียนทำเต้าฮวยขึ้นมาจากนมถั่วเหลืองซึ่งเจ้าของร่างเดิมทำเหลือค้างเอาไว้ดื่มกับน้องๆ

จื่อโม่โน้มตัวลงพร้อมยื่นหน้าเข้าหาร่างบางที่เขาใฝ่ฝันมานาน หมายเชยชมชิงเถียนให้สมใจ‘ผลั๊วะ’ เสียงกำปั้นแข็งๆกระทบเข้ากับใบหน้าซีกซ้ายของจื่อโม่เต็มแรง“โอ๊ยยยย อะไรน่ะ เถียนๆเธอทำร้ายสามีแบบนี้ได้ไงกัน” จื่อโม่ร้องโวยวายด้วยความเจ็บปวด ก่อนที่ร่างบนเตียงจะลุกขึ้นไปเปิดไฟในห้องให้ส่องสว่างขึ้นมา“เฮ้ยย แกเป็นใครกันมาอยู่ในห้องเมียฉันได้ยังไง” จื่อโม่เอ่ยถาม ทั้งตกใจและประหลาดใจเต็มที เมื่อเห็นบุรุษรูปร่างสูงใหญ่ในเครื่องแบบทหารยืนเด่นตระหง่านอยู่เบื้องหน้า‘ผลั๊วะ ผลั๊วะ ผลั๊วะ’โอ๊ยย พอได้แล้ว ฉันเจ็บนะ” จื่อโม่โอดครวญเมื่อชายหนุ่มที่อยู่เบื้องหน้าฮุกหมัดเข้าใส่ใบหน้าเขาไม่ยั้ง“หุบปากพล่อยๆของแกไปซะ เถียนเอ๋อไม่ใช่เมียแก อย่าพูดจาสกปรกทำให้เธอเสียหายแบบนี้” มู่เฉินที่เข้ามาอยู่ในห้องใหญ่สุดของบ้าน แกล้งแสดงตัวเป็นชิงเถียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงและท่าทางดุดันยิ่งนัก“ยะ หยุดแล้ว หยุดแล้ว” จื่อโม่รีบตอบกลับไป เมื่อเห็นมู่เฉินที่ตั้งท่าง้างหมัดจ

มู่เฉินได้ยินจุดหมายปลายทางที่ชิงเถียนคิดจะย้ายครอบครัวไปอยู่อาศัยแล้วก็รู้สึกดีใจและประหลาดใจไปพร้อมกัน            “ซูโจวงั้นเหรอ ดีเลยฉันกับอาเหว่ยก็อยู่ที่ซูโจวนี่แหละ ว่าแต่ทำไมเธอถึงคิดไปอยู่ที่ซูโจวล่ะ” มู่เฉินเอ่ยด้วยความยินดี            “ฉันอยากย้ายไปอยู่ซูโจวเพราะได้ยินมาว่าเมืองนี้อุดมสมบูรณ์ เป็นอู่ข้าวอู่น้ำ ไม่มีวันอดอยากแน่นอน”            ‘โลกก่อนซึ่งล่มสลายไปแล้ว ทรัพย์สินเงินทองไม่มีค่ามีราคามากไปกว่าน้ำดื่มสะอาดหรือต้นไม้ที่เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติสักต้นหนึ่งด้วยซ้ำ’            ‘ดังนั้นสำหรับเธอเมืองที่เต็มไปด้วยอาหารและวัตถุดิบทางธรรมชาติก็เป็นเหมือนกับขุมทรัพย์ เหมืองทองดีๆนั่นเอง’               

หลังได้ยินบทลงโทษของครอบครัวตงฉินกับสือจื่อโม่ ชิงเถียนก็รู้สึกพอใจไม่น้อยที่จัดการกับคนเลวได้“ขอบคุณมากค่ะลุงหลิน ขอบใจพี่ๆลุงป้าน้าอาทุกคนด้วยที่คอยช่วยเหลือดูแลพวกเรามาโดยตลอด”“ขอบคุณครับ”“ขอบคุณค่ะ”สามพี่น้องสกุลเยว่เอ่ยขอบคุณเพื่อนบ้านและลุงหลินหัวหน้าหมู่บ้าน ก่อนจะร่ำลากันขึ้นรถเดินทางไปยังซูโจวโดยมีมู่เฉินเป็นคนขับ เนื่องจากเจาเหว่ยไม่ได้ลาพักราชการอยู่ต่อกับมู่เฉินแต่กลับไปทำหน้าที่ในซูโจวก่อนหน้านี้แล้วเมื่อมาถึงบ้านสกุลหานโดยใช้เวลาเดินทางราวสองชั่วโมง นายท่านและคุณนายหานก็ออกมาให้การต้อนรับสามพี่น้องสกุลเยว่อย่างอบอุ่น“สวัสดีค่ะคุณลุงคุณป้าหาน” สามพี่น้องทักทายผู้อาวุโสที่เดินออกมาต้อนรับพวกเขาทันทีที่รถมาถึง“สวัสดีเด็กๆ”“นี่คงเป็นเถียนเอ๋อ อาจิวแล้วก็หลันเอ๋อสินะ” คุณนายหานเอ่ยทักทายพวกเด็กๆด้วยท่าทางยิ้มแย้มใจดี“ไป มากันเหนื่อยๆเข้าบ้านไปดื่มน้ำทานขนมกันเถอะ ป้าหานของพวกเธอทำขนมของว่างเตรียมรอเอาไว้เยอะแยะเลยล่ะ&r

ชิงเถียนเอ่ยปากเรียกทุกคนไปทานมื้อเช้าที่ทำเสร็จใหม่กำลังร้อนๆและส่งกลิ่นหอมหวลชวนน้ำลายสอไปทั่วห้องอาหาร“มื้อเช้าเสร็จแล้วไปทานกันเถอะคะ”“อืมชงโหยวปิ่งวันนี้แปลกดีจริงชุบไข่ด้วยสินะ” นายท่านหานเอ่ยชื่นชม“ใช่ค่ะ ฝีมือเถียนเอ๋อ อุตส่าห์ตื่นมาช่วยฉันทำอาหารเช้า” คุณนายหานตอบสามี“อาจิวกับหลันเอ๋อก็เหมือนกัน ขยันขันแข็งตื่นเช้ามาช่วยดูแลรดน้ำต้นไม้ด้วย”“นั่นสิครับ ผมกับคุณพ่อเบาแรงไปเยอะเลย” มู่เฉินเสริม“ต่อไปเรื่องอาหารเช้าให้เป็นหน้าที่ฉันเองเถอะค่ะ ป้าหานจะได้มีเวลาพักผ่อนมากขึ้น”“ส่วนรดน้ำดูแลต้นไม้ให้ผมกับหลันเอ๋อ ช่วยกันทำนะครับ”สามพี่น้องสกุลเยว่ต่างอาสาช่วยเหลือทำงานเท่าที่ทำได้ด้วยความเต็มใจเพื่อตอบแทนพวกเขา ทำเอาสามคนพ่อแม่ลูกสกุลหานยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดู“ตอนนี้เราเป็นครอบครัวเดียวกัน ไม่ต้องเกรงใจทำอะไรให้เหนื่อยหรอกนะเด็กๆ” นายท่านหานกล่าวอย่างใจดี“ไม่เหนื่อยหรอกค่ะ ก่อนหน้านี้เราทำงานทุกอย