All Chapters of รุ่งอรุณแห่งวันใหม่: Chapter 51 - Chapter 60

หลังย้ายมาอยู่บ้านใหม่แล้วครอบครัวสกุลหานกับสกุลเยว่ก็ยังคงทานข้าวเย็นด้วยกันทุกวัน โดยทั้งหมดจะมารวมตัวกันที่บ้านสามพี่น้องสกุลเยว่ ด้วยฝีมือการทำอาหารที่เลิศล้ำของชิงเถียนนั่นเองแล้วตอนนี้บ้านสวนของชิงเถียนยังปลูกผักผลไม้หลากชนิดมีทั้งที่ปลูกกันโดยทั่วไปกับพืชผักแปลกๆ อย่างถู่โต้ว(มันฝรั่ง)ทั้งแบบธรรมดาและพันธุ์เล็กจิ๋วรวมทั้งพวกหลูสุ่น(หน่อไม้ฝรั่ง), เหมาโต้ว(ถั่วแระญี่ปุ่น), ซีหลานฮวา(บรอกโคลี), ชิวขุย(กระเจี๊ยบเขียว), หงสู่พันธุ์ญี่ปุ่น(มันหวานญี่ปุ่น) และผลไม้ที่ชิงเถียนอยากกินหรือชอบมากเป็นพิเศษพวกเฉ่าเหมย(สตรอว์เบอร์รี่), อิงเถา(เชอรี่), ซู่เหมย(ราสเบอร์รี่), เยจื่อ(มะพร้าว), ลี่จือ(ลิ้นจี่), หมางกั่ว(มะม่วง), เซียงกวา(เมลอน), หั่วหลงกั่ว(แก้วมังกร) และอื่นๆอีกไม่น้อยเรียกได้ว่าอะไรที่เธอชอบ อยากกินหรือที่น้องๆเธอบอกว่าอร่อย แต่หายากราคาแพงเธอก็ทำการเพาะปลูกมาจนได้ โดยใช้เรือนเพาะชำที่ออกแบบเองและสร้างขึ้นมาอย่างคุ้มค่าทีเดียวซึ่งชิงเถียนปลูกพืชผักชนิดพิเศษจำนวนจำกัดเน้นทานกันภายในครอบครัวหรือแบ่งปันมิตรสหาย ไม่ได้คิดส่งขาย แต่ทำเพื่อส

จางเหว่ยเพิ่งเรียนจบจากเซี่ยงไฮ้กลับมารับช่วงกิจการสำนักพิมพ์ต้าไห่ของสกุลซื่อต่อจากเหว่ยอัน อาของเขาที่ขอดูแลรับผิดชอบเพียงร้านหนังสือโม่เป่ยได้ไม่นานนักก่อนหน้านี้เขารู้จากเหว่ยอันว่ามีนักแปลมากความสามารถ ทั้งยังมีทักษะความรู้หลายภาษา นอกจากนั้นยังเขียนบทความดีๆลงหนังสือพิมพ์ท้องถิ่นที่ครอบครัวเขาเป็นเจ้าของอยู่ด้วยเมื่อเขาเรียนจบกลับมาจากเซี่ยงไฮ้และรับช่วงกิจการต่อได้เพียงไม่กี่เดือนก็พบกับชิงเถียน พร้อมทำความรู้จักคุ้นเคยกันจางเหว่ยได้อ่านผลงานบทความของชิงเถียนแล้วพอใจมากจึงเสนอให้มีการรวบรวมออกมาเป็นรูปเล่ม เพื่อผู้คนที่ชื่นชอบงานเขียนของเธอได้ซื้อสะสมเอาไว้อ่าน ซึ่งเขาเองก็เป็นหนึ่งในนั้น“ไม่น่าเชื่อเลยนะว่าเด็กสาวอย่างเธอจะมีความรู้เกี่ยวกับความเป็นอยู่ตลอดถึงวัฒนธรรมการใช้ชีวิตของผู้คนในซูโจวและพื้นที่โดยรอบมากเพียงนี้”“ดูสิสามารถเขียนบทความเนื้อหาดีๆได้มากมาย ทั้งยังแสดงความคิดเห็นมุมมองที่ต่างออกไป ซึ่งคนในยุคสมัยนี้คงไม่ทันได้คิดถึงด้วยซ้ำ”“อย่างพวกการรักษาธรรมชาติ สิ่งแวดล้อม อนุรักษ์สัตว์ป่าอ

คุณนายหานที่เห็นมู่เฉินบุตรชายตัวเองมีสีหน้าวิตกกังวลยามจ้องมองไปทางชิงเถียนซึ่งกำลังพูดคุยอยู่กับชายหนุ่มรูปร่างหน้าตาดีแล้วก็อดพอใจไม่ได้“เป็นไง เริ่มรู้สึกกังวลใจบ้างหรือยังล่ะ”“แกเนี่ยนะ ปล่อยให้แม่คิดกังวลใจคนเดียวอยู่ได้ตั้งนาน ดีเลยคราวนี้ถึงตาตัวเองบ้างแล้ว” คุณนายหานเอ่ยอย่างหมั่นไส้ในตัวบุตรชาย            “โธ่แม่ครับ เป็นเพราะผมเห็นว่าเถียนเอ๋อยังเด็ก ที่สำคัญเธอมีสิ่งที่ตั้งใจทำมากมาย ตอนนี้ก็ยุ่งอยู่กับเรื่องเปิดร้านอาหารด้วยจึงไม่อยากรบกวนใจเธอยังไงละครับ”            “เออ แล้วไงล่ะ ตอนนี้ก็ยังคิดแบบนั้นอยู่อีกงั้นสิ”            “ถ้าอย่างนั้นแกก็ปล่อยให้พ่อหนุ่มนั่นคว้าเถียนเอ๋อไปก็แล้วกัน”            “แม่บ้านลู่ไปช่วยฉันทำอาหารสักอย่างสองอย่า

“ให้ฉันรออยู่นานเลยนะคะ กว่าพี่มู่เฉินจะพูดประโยคเหล่านี้ออกมาได้” ชิงเถียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยสบายๆ พร้อมกับรอยยิ้มแฝงอาการล้อเลียนคนตัวโตเบื้องหน้า มู่เฉินฉุกคิดอยู่ครู่หนึ่ง“เธอหมายความว่า เธอรู้มานานแล้วงั้นเหรอว่าฉันรู้สึกยังไงกับเธอ” มู่เฉินถามออกไป“ค่ะ ฉันรู้นานแล้ว และนึกสงสัยอยู่ตลอดว่าทำไมผู้ชายตัวโตอีกทั้งยังเป็นนายทหารกล้าอย่างพี่มู่เฉินถึงไม่ยอมพูดมันออกมาเสียที”ชิงเถียนจงใจพูดจาเย้าแหย่เขา ชอบดูเวลามู่เฉินเขินอายทำตัวไม่ถูกแบบนี้“เป็นเพราะก่อนหน้านี้ฉันคิดว่าเธอยังเด็ก ทั้งยังมีเรื่องการงานให้ทำมากมายจึงไม่อยากรบกวนใจเธอน่ะสิ”“ฮึ ไม่มีอะไรมารบกวนจิตใจฉันในการใช้ชีวิตและทำในสิ่งที่ตัวเองต้องการได้หรอกค่ะ”‘นั่นสินะ เด็กสาวที่เก่งกล้าสามารถ เฉลียวฉลาดไม่ธรรมดาอย่างชิงเถียนไม่มีทางอ่อนไหวขนาดนั้นแน่’ มู่เฉินเพิ่งจะสำนึกได้ เขาไม่น่าปล่อยเวลาให้เสียเปล่าเลยจริงๆ“แล้วทำไมพี่มู่เฉินถึงตัดสินใจพูดมันออกมาในตอนนี้ล่ะคะ” ชิงเถียน

หลังกลับเข้ามายังห้องหอชิงเถียนและมู่เฉินยังคงได้ยินเสียงแขกเหรื่อพูดคุยหัวเราะสนุกสนานกันอยู่ด้านล่าง พวกเขาจึงผลัดกันไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าให้สบายตัวเมื่อสองคนอาบน้ำเสร็จ บรรดาแขกเหรื่อก็ถูกคุณนายหานที่รู้ใจลูกชายกับลูกสะใภ้ดีเชิญกลับกันไปหมดแล้วบรรยากาศสงบเงียบลงเยอะ สองบ่าวสาวจึงจับจูงมือกันออกไปยังระเบียงกว้างที่สร้างต่อกับห้องนอนหลักมู่เฉินยืนโอบกอดชิงเถียนซึ่งเอนตัวพิงหน้าอกกว้างของสามี ทอดสายตาไปยังผืนน้ำในทะเลสาบหยางเฉิงอันงดงามเบื้องหน้า“คืนนี้มองเห็นดวงดาวได้เพียงไม่กี่ดวง แต่กลับมีพระจันทร์ดวงกลมโตส่องแสงสว่างสวยงามมากเลยนะคะ”“ใช่ พระจันทร์ดวงใหญ่สะท้อนกับผืนน้ำในทะเลสาบสวยไม่แพ้หมู่ดาวเลยสักนิด” มู่เฉินกล่าวพร้อมยื่นหน้าเข้าไปวางซุกซบลงบนไหล่บางของภรรยาสาว“เถียนเถียน เข้านอนกันเถอะ” มู่เฉินเอ่ยชิงเถียนรับรู้ได้ทันทีว่าเจ้าบ่าวของเธอต้องการอะไร เธอจึงหันตัวกลับมาหาเขา โอบกอดตอบรับมู่เฉินกลับไป พร้อมแหงนเงยหน้าจ้องสบตาคนตัวโตด้วยแววตาซุกซน“ทำไมคะ คุณง่วงแล้วงั้นเหรอ&