Tous les chapitres de : Chapitre 1 - Chapitre 6

ชิงเถียนที่เป็นคนสุภาพ อ่อนน้อม ขี้เกรงใจและไม่ค่อยพูดค่อยจาจำต้องเก็บปากสงบคำ เลือกที่จะทำงานพิเศษหารายได้เสริมเพื่อนำเงินมาใช้จ่ายซื้อข้าวของจำเป็นให้น้องๆและตัวเองตั้งใจว่าเมื่ออายุครบ 18 ปี บรรลุนิติภาวะแล้วจะขอดูแลทรัพย์สินเงินทองของพ่อแม่ด้วยตัวเอง ยามนั้นครอบครัวของลุงคงอ้างว่าเธอเป็นเด็กไม่ได้อีกโดยไม่รู้เลยว่าครอบครัวลุงเอาเงินชดเชยของพ่อแม่เธอไปใช้สอยไม่น้อยแล้ว ยังดีที่พวกเขาไม่สามารถแตะต้องเงินกับทรัพย์สินที่พ่อแม่ชิงเถียนฝากเอาไว้ในธนาคารได้เพราะจำเป็นต้องได้รับความยินยอม หรือหนังสือมอบอำนาจจากชิงเถียนก่อน ซึ่งเธอทำทุกทางเพื่อบ่ายเบี่ยงไม่ทำตามที่ครอบครัวลุงต้องการมาโดยตลอดและเรื่องนี้ก็ถูกครอบครัวลุงเธอนำมาใช้เป็นข้ออ้างไม่ให้เงินชิงเถียนกับน้องๆใช้จ่าย เพราะต้องประหยัดอดออม ทำให้ชิงเถียนเองก็ต้องกล้ำกลืนฝืนทนไปจนกว่าตัวเองจะบรรลุนิติภาวะภายในปีหน้านี้แล้ว‘อะไรกัน นี่มันครอบครัวปลิงดูดเลือดชัดๆ มองดูก็รู้ว่าครอบครัวลุงของชิงเถียนเป็นคนไม่ดี หวังเพียงผลประโยชน์จากทรัพย์สินเงินทอง รวมทั้งบ้านที่พ่อแม่ชิงเถียนทิ้งเอาไว้ให้เธอกับน้อง

หลังชิงเถียนได้ยินคำพูดที่หลุดออกมาจากปากสองแม่ลูก ซึ่งดูเหมือนร้ายกาจแต่กลับโง่เขลา จึงเอ่ยสวนกลับไปอย่างรู้แจ้ง“ที่แท้พวกคุณคิดขายฉันออกไปให้คุณชายสือ เพื่อหวังสินสอดพวกนี้เองสินะ ช่างเลวจริงๆ” ชิงเถียนเข้าใจอะไรมากขึ้น“ไม่ใช่แบบนั้นเสียหน่อย เถียนเอ๋อ..แกก็รู้นี่ว่าลุงของแกทำงานที่โรงงานทอผ้าสกุลสือ พวกเราไม่ควรมีเรื่องบาดหมางใจกับคุณชายสือนะ” ผิงอันเอ่ยอ้างเหตุผลที่ฟังไม่ขึ้นเลยสักนิด“แล้วไง ลุงตงฉินทำงานให้สกุลสือจึงคิดขายหลานสาวเพื่ออนาคตตัวเองงั้นเหรอ”“ใครว่ากัน พวกเราแค่หวังดีเห็นว่าสกุลสือมั่งคั่งร่ำรวยจึงอยากให้เธอแต่งเข้าไปใช้ชีวิตอย่างสุขสบายต่างหากล่ะ” เจียลี่ช่วยพูดเสริม“สุขสบายกับผีนะสิ”“ใครๆในหมู่บ้านหยวนจื่อต่างรู้ดีว่าคุณชายสือนั่นเลวร้ายแค่ไหน ถือว่าบ้านมีฐานะร่ำรวยคอยข่มเหงรังแกคนอื่น โดยเฉพาะหญิงสาว”“ทำตัวกร่างเป็นนักเลง ข่มขู่ ทำร้าย ทั้งยังชอบลวนลามเอาเปรียบผู้หญิงรูปร่างหน้าตาดีไปทั่วบ้านทั่วเมือง”“นี่น่ะเหรอที่พวกคุณเห็นว่าเป็นคนดี ถ้าแบบนั้นก็เชิญไปแต่งเองเถอะ” ชิงเถียนสวนกลับไป

“เถียนเอ๋อ ฉันกับป้าแกช่วยกันดูแลแกกับน้องๆมาตลอด ถึงเวลาแล้วที่แกต้องตอบแทนบุญคุณพวกเรานะ”หลังได้ยินคำพูดจากปากหลานสาวที่จู่ๆก็เฉลียวฉลาดปากกล้าขึ้นมาตงฉินก็เถียงอะไรไม่ออก สุดท้ายจึงอ้างบุญคุณขึ้นมาแทน“บุญคุณเลี้ยงดูงั้นเหรอ” ชิงเถียนเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงประชดประชันเสียดสีเต็มที่“ใช่ หลังพ่อแม่แกตายไปพวกฉันก็ช่วยกันดูแลพวกแกสามพี่น้องมาโดยตลอด ไม่ให้พวกแกต้องกลายเป็นเด็กกำพร้าเร่ร่อนยังไงล่ะ”“แกกับน้องๆของแก สมควรสำนึกในบุญคุณนี้นะ” ผิงอันพูดเอาความดีเข้าตัวอีกคน“เร่ร่อนเนี่ยนะ เข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า”“หลังพ่อแม่ฉันเสีย พวกคุณก็ย้ายกันมาอยู่ที่บ้านที่พ่อแม่ฉันทิ้งเอาไว้ให้ฉันกับน้อง”“อ้างว่ามาดูแลเอาใจใส่พวกเรา แต่ความจริงแล้วกลับมาเพื่อผลประโยชน์ของตัวเองล้วนๆ”“ยึดเงินชดเชยการเสียชีวิตของพ่อแม่เราไป ใช้งานเราสามพี่น้องสารพัด ส่วนตัวเองกับลูกสาวใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย”“จิกหัวเราให้ทำนู่นทำนี่ทุกอย่าง เห็นเราเป็นคน