All Chapters of รุ่งอรุณแห่งวันใหม่: Chapter 31 - Chapter 40

แม้นชิงเถียนจะรู้สึกเกรงใจไม่อยากรับที่ดินจากสกุลหานมาฟรีๆ แต่สุดท้ายเธอก็โดนสกุลหานสามคนพ่อแม่ลูกพูดจาหว่านล้อมจนได้และวันนี้มู่เฉินก็พาชิงเถียนกับน้องๆมาดูที่ดินริมทะเลสาบหยางเฉิงของสกุลหานด้วยกัน หลังจากที่เขายื่นวันลาได้แล้วสองอาทิตย์“ที่ดินริมทะเลสาบผืนนี้สวยมากเลยนะคะ มองเห็นทิวทัศน์ได้ทั่วเลย พวกป่าดอกเหมยตรงเนินเขาด้านนู้นด้วย สวยงามจริงๆ”            “อีกทั้งที่ตรงนี้ยังมีบริเวณกว้างขวางพอที่จะปลูกบ้านและทำสวนพืชผักผลไม้ได้ด้วย” ชิงเถียนเอ่ยอย่างพอใจ“หนูชอบที่ตรงนี้ค่ะ มีต้นบ๊วยออกดอกเรียงกันสวยทอดตัวยาวไปตลอดริมฝั่งทะเลสาบเลยล่ะ” ชิงหลันพูดพร้อมมองไปยังต้นบ๊วยที่กำลังออกดอกบานสะพรั่งงดงามยิ่งนัก“ผมก็ชอบครับ แบบนี้ถ้าเราเปิดประตูบ้านออกมา สามารถลงไปเล่นน้ำจับกุ้งหอยปูปลามาทำอาหารได้เลยสินะ” ลู่จิวพอใจมากเช่นกัน“นอกจากที่ผืนนี้ ยังมีที่ดินอยู่ห่างออกไปไม่ไกลนัก ใกล้ทางไปตลาดย่านร้านค้าเหมาะสำหรับทำร้านอาหารด้วยนะ&rdquo

หนึ่งสัปดาห์ต่อมาถึงงานวันเกิดชิงเถียน มู่เฉินกับสามพี่น้องสกุลเยว่ก็มาตั้งแคมป์พักผ่อนกันริมทะเลสาบหยางเฉิงบริเวณที่ดินติดกับชิงเถียน โดยนายท่านและคุณนายหานจะตามมาภายหลัง“อย่าบอกนะคะว่าที่ดินผืนนี้ก็เป็นของสกุลหานเหมือนกัน” ชิงเถียนถาม“ใช่แล้วล่ะ ที่นี่เป็นที่ของสกุลหาน ถัดออกไปทางด้านนู้นก็ด้วย” มู่เฉินตอบพร้อมชี้ที่ดินโดยรอบซึ่งล้วนแต่ครอบครองโดยสกุลหานทั้งสิ้น ทำเอาชิงเถียนอดทึ่งไม่ได้‘มีทั้งเงินและอำนาจ แต่กลับเป็นครอบครัวที่ใช้ชีวิตอย่างเรียบง่าย ไม่อวดอ้างตัว ทั้งยังจิตใจดีมีเมตตาแบบนี้นับเป็นครอบครัวที่เพียบพร้อมแสนดีจริงๆ’ ชิงเถียนคิด“แล้ววันนี้เราจะเริ่มจากอะไรกันก่อนดีล่ะ” มู่เฉินถามกลับไป“คุณลุงคุณป้าจะมาร่วมทานมื้อเย็นร่วมกันที่นี่ แต่ไม่อยู่ค้างคืนด้วยถูกไหมคะ”“ใช่แล้วล่ะ พวกท่านมีอายุแล้วฉันไม่อยากให้ลำบากจึงให้กลับไปนอนที่บ้านน่ะ”“จริงค่ะ งั้นเดี๋ยวเราจัดของเก็บเข้าเต็นท์เสร็จก็ออกไปหาวัตถุดิบมาทำมื้อกลางวันพร้อมเตรียมเผื่อมื้อเย็นเลยแ

มู่เฉินทำได้อย่างที่พูด โดยเขาตกปลาจากเหยื่อปลอมที่ชิงเถียนทำให้ได้มาสามสี่ตัว ลู่จิวเองก็ได้มาอีกสองตัวซึ่งขนาดกำลังกินทีเดียวส่วนใหญ่ปลาที่ตกได้เป็นปลาแมนดาริน ปลาซ่งฮื้อ ปลาหลีฮื้อซึ่งล้วนเป็นปลาที่นิยมนำมาปรุงอาหาร รสชาติและเนื้อสัมผัสอร่อย นับว่าเหยื่อของชิงเถียนล่อหลอกปลาได้ตรงกับความต้องการโดยแท้ทางด้านชิงเถียนกับชิงหลันก็ไม่น้อยหน้า ได้หอยกาบตัวอวบที่เหมาะเอามาต้มหรือตุ๋นรสชาติหวานตามธรรมชาติ กับกุ้งขนาดเท่าหัวแม่โป้งมาเยอะทีเดียวชิงเถียนเห็นแล้วนึกขอบคุณในความอุดมสมบูรณ์ของทะเลสาบหยางเฉิง แหล่งอาหารแห่งใหญ่ในเมืองซูโจวนี้จริงๆนอกจากกุ้งตัวใหญ่แล้วชิงเถียนยังได้กุ้งฝอยตัวเล็กๆ ซึ่งเธอตั้งใจว่าจะนำพวกมันมาทอดใส่ไข่กับผักเซียงชุน ผักป่าแสนอร่อยในช่วงฤดูใบไม้ผลินี้ด้วยเมื่อได้วัตถุดิบตามต้องการ มู่เฉินก็ลงมือก่อไฟใช้ฟืนที่เก็บหามาได้โดยรอบ พร้อมนำหินก้อนใหญ่มาตั้งบังลมเอาไว้โดยแบ่งออกเป็นสองกอง กองหนึ่งไฟแรงหน่อยเหมาะที่จะใช้ตั้งหม้อหุงข้าวและเตรียมกระทะ ลงน้ำมันทอดไข่เจียวกุ้งฝอยกับผักเซียงชุนแสนอร่อยอีกกอง

สรุปชิงเถียนได้เป่าเทียนอธิษฐานฉลองวันเกิดตัวเองเป็นครั้งแรก ท่ามกลางความวุ่นวายทุลักทุเลไม่น้อย เพราะเทียนเพียงเล่มเดียวแต่ทุกคนต้องเอามือช่วยกันบังปิดล้อมเอาไว้เนื่องจากมีสายลมยามเย็นพัดผ่านมาตลอด ยากที่จะหลีกเลี่ยงไม่ให้เปลวเทียนดับลงได้ชิงเถียนมองด้วยความเอ็นดูพร้อมอดขำไปกับความพยายามของน้องๆและครอบครัวสกุลหานที่ช่วยกันปกป้องเปลวเทียนอย่างเต็มที่ไม่ได้จากนั้นทุกคนก็ลงมือทานหม้อไฟปลา กุ้งและหอยกาบสดๆจากทะเลสาบหยางเฉิง“เนื้อปลาสดหวานอร่อยมากเลย กุ้งก็สดเด้งดี หอยกาบนี่ก็เนื้อแน่นทีเดียว” นายท่านหานเอ่ยอย่างพอใจ“รากบัวกับผักสดๆจากผืนป่าก็หวานสดอร่อยดีจริง ป้าชอบมากเลยล่ะ เต้าหู้ที่เถียนเอ๋อทำก็อร่อย”คุณนายหานกล่าว โดยเอ่ยถึงเต้าหู้ที่ชิงเถียนทำเสร็จใหม่เย็นวานนี้เก็บแช่ไว้ในตู้เย็นที่บ้านและให้เธอนำมันมาด้วยเพื่อใส่ลงไปในหม้อไฟซึ่งเธอชอบมาก“ไก่ขอทานฝีมือพี่ชิงเถียนอร่อยมากเลยครับ เนื้อนุ่มแทบละลายในปาก”“นั่นสิคะ ร่อนออกจากกระดูกง่ายมาก อร่อยสุดๆไปเลย”“ป

คุณนายหานยังรู้สึกเศร้าอยู่ดี แม้นจะได้รับคำพูดปลอบประโลมใจจากสามีและชิงเถียนเกี่ยวกับเรื่องย้ายออกจากบ้านสกุลหานของสามพี่น้อง เพราะสำหรับเธอ นับเด็กทั้งสามคนเป็นเหมือนลูกสาวลูกชายแท้ๆไปแล้ว เมื่อมีพวกเขามาอยู่ด้วยกันก็ทำให้บ้านสกุลหานครึกครื้นมีชีวิตชีวาขึ้นมากตอนอยู่กับสามีและบุตรชาย พวกเขาสองคนก็ต้องออกไปทำงานนอกบ้าน บางครั้งกว่าจะกลับมาก็เย็นหรือค่ำ บางคราวก็ต้องออกไปทำภารกิจนานนับสัปดาห์หรือเป็นเดือนโชคดีที่ตอนนี้สามีอยู่ในวัยที่ได้นั่งเป็นนายพลอาวุโสที่ปรึกษาเหล่าทหาร ไม่จำเป็นต้องออกไปทำภารกิจอะไรด้วยตัวเองอีก แต่ก็มักทำงานจนลืมเวลาอยู่บ่อยครั้งตั้งแต่สามพี่น้องมาอยู่ด้วยเธอก็มีคนพูดคุยช่วยกันทำอาหาร ทำสินค้าต่างๆให้พวกเขาเอาไปขายในตลาด มีคนคอยเอาอกเอาใจ ยิ้มแย้มหัวเราะกันอย่างสนุกสนานช่างครึกครื้นและทำให้เธอมีความสุขมากทีเดียว ทั้งยังรู้สึกเหมือนเธอได้มีลูกสาวสมดังปรารถนาที่มีมานานด้วย“คุณแม่ไม่ต้องเศร้าใจไปหรอกครับ อย่างที่คุณพ่อกับเถียนเอ๋อบอกนั่นแหละ เราอยู่ใกล้กันแค่นี้เองจะไปมาหาสู่กันเมื่อไหร่ก็ได้”