ฮองเฮาเช่นข้าขอเป็นนางร้าย의 모든 챕터: 챕터 21 - 챕터 30

ตอนที่ 21 ยกโทษให้ฟางหรูสั่นเทาด้วยความโกรธแค้น เงยหน้าจ้องมองด้วยสายตาอาฆาต“เพราะเจ้า ทุกอย่างมันพังเพราะเจ้า เจ้าไม่สมควรมีชีวิตอยู่ทำไม ทำไมข้าต้องแพ้ให้คนอย่างเจ้าด้วย”“เพราะข้าเป็นคนดีเช่นไรล่ะ เจ้าเป็นคนชั่วช้าไม่ว่าจะทำสิ่งใดสวรรค์ล้วนไม่เป็นใจ ที่ข้ามาหาเจ้าวันนี้เพราะต้องการยื่นไมตรีสุดท้ายให้แก่เจ้า ” เอ่ยจบถิงถิงหยิบยาพิษมอบให้แก่ฟางหรู“เจ้าจงเลือกว่าชีวิตของเจ้าจะจบลงเช่นไร จะรอให้ทหารพาตัวเจ้าออกไปสู่สายตาของชาวบ้าน สายตาอาฆาตแค้นของไทฮองไทเฮา ไทเฮาหรือแม้แต่ฝ่าบาท เสียงสาปแช่งจากชาวบ้านคงมิอาจจะทำให้เจ้าตายอย่างสงบสุขเป็นแน่ เจ้าเลือกเองแล้วกันว่าเจ้าจะจบชีวิตตนเองที่นี่หรือจะออกไปให้ผู้อื่นเห็นความพ่ายแพ้ของเจ้า นี่คือควาเมตตาสุดท้ายของข้า จริงสิเจ้าจำฟู่ผิงเออร์ได้หรือไม่? สตรีที่ท่านพ่อของเจ้าโยนความผิดให้นาง ยามนี้นางมีชีวิตที่สุขสงบมิได้ถูกประหารอย่างที่เจ้าเข้าใจ ฮึ ฮึ กุ้ยเหรินเลื่อนขั้นเป็นเต๋อเฟย ทุกคนที่เจ้าใส่ร้ายต่างพากันได้ดีทุกคนและมีสิ่งหนึ่งที่ข้าอยากจะบอกให้เจ้ารู้ก่อนที่เจ้าจะตาย บุตรของข้ายังอยู่รอดปลอดภัยและแข็งแรงดี ต่อจากวันนี้ไปข้าจะอโอสิกรรมให

ตอนที่ 2 เยี่ยมเรือนตระกูลเสี่ยวเวลาผ่านไปไม่นานเสี่ยวสืออี้ชำระล้างกายแต่งกายด้วยผ้าไหมสีฟ้าอ่อนขับกับสีผิวขาวผ่อง“เจ้าช่างงดงามเสียจนข้าไม่อยากให้เจ้าออกไปด้านนอกสู่สายตาผู้อื่น อยากจะจับเจ้าขังไว้ในตำหนักนี้มีเพียงแต่ข้าเท่านั้นที่ได้จ้องมองเจ้าเพียงผู้เดียว” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นมา นางกำนัลรีบพากันปลีกตัวออกไปเมื่อเห็นองค์ชายห้าเดินเข้ามาด้านใน“ท่านกล่าวเกินไปแล้วเพคะ ผู้ใดอยากจะถูกจับขังอยู่ในกรงกันเล่าข้ามิใช่นกน้อยที่ท่านชอบเลี้ยงเสียหน่อย อีกอย่างองค์ชายต่างหากที่ดูยามข้าเดินตามหลังท่านทุกสายตาของนางกำนัลหรือแม้แต่บุตรสาวของขุนนางต่าง ๆ มันจะเหลือบสายตามาทางท่านเป็นตาเดียว”“เสี่ยวสืออี้เจ้าหึงหวงหรอกหรือ? ช่างเป็นเรื่องที่น่าดีใจจริง ๆ ที่เจ้ารักข้าจนไม่อยากให้ผู้ใดเห็นข้า ตอนนี้เจ้าแต่งกายเสร็จแล้วออกไปกินอาหารเช้ากันเถอะ วันนี้ข้าจะไปเจ้าไปเยือนท่านพ่อท่านแม่ของเจ้า ตอนนี้เกี้ยวจัดเตรียมรอเจ้าที่หน้าตำหนักแล้ว” หยวนเทียนยื่นมือให้คนตรงหน้าจับประคองและพากันเดินออกมา ในตำหนักไม่มีผู้ใดกล้าแม้จะเงยหน้ามองเมื่อทั้งสองเดินผ่าน“องค์ชายให้กระหม่อมเดินทางไปด้วยดีหรือมั้ยขอรับ” ขั

ตอนที่ 4 ความฝันประหลาดภายในห้องกว้างใหญ่ องค์ชายหยวนเทียนนั่งลงบนเก้าอี้ในห้องของตนใบหน้าเคร่งเครียดทำให้ขันทีเสินรู้สึกได้“องค์ชายมีอะไรเรียกใช้กระหม่อมหรือพ่ะย่ะค่ะ หรือว่าการไปเยือนที่เรือนตระกูลเสี่ยวมีเรื่องอันใดผิดพลาด กระหม่อมน่าจะตามไปตั้งแรก”“มิใช่เรื่องนั้น ตอนนี้ข้ารู้สึกว่าความทรงจำของเสี่ยวสืออี้จะหวนคืนกลับมา ข้าจะต้องทำทุกอย่างเพื่อไม่ให้นางจำได้จนกว่านางจะหลงรักข้าจนหมดหัวใจและหนีไปจากข้าไม่ได้ หากนางต้องการหนีข้าจะกักขังนางเอาไว้ข้างกายของข้า เจ้าไปกำชับนางกำนัลและทหารทุกคนในตำหนักแห่งนี้ อย่าได้เอ่ยถึงเรื่องราวความหลังของเสี่ยวสืออี้หรือแม้แต่ชื่อจริงของนาง”“พ่ะย่ะค่ะ แต่ว่าการห้ามมิให้จำเรื่องของตนเองในอดีตนั้นช่างยากนัก เรื่องนี้กระหม่อมไม่มั่นใจว่าจะพยายามปกปิดได้นานเพียงใด หากว่าวันหนึ่งเสี่ยวสืออี้จำเรื่องราวทุกอย่างได้ นางจะไม่โกรธเคืองหรือเสียใจที่องค์ชายทำเช่นนี้หรือพ่ะย่ะค่ะ เมื่อนั้นอย่าว่าแต่ความรักจากนางเลย ความเชื่อใจไว้ใจและความรักที่มีให้องค์ชายอาจจะจบสิ้นลงและผู้ที่จะเจ็บปวดก็คือองค์ชายเอง”“ไม่ข้าไม่มีทางให้เป็นอย่างนั้นเด็ดขาด เพราะฉะนั้นข้าต้อ

ตอนที่ 6 เริ่มสงสัยหลังจากนั้นทั้งสองก็พากันเดินออกมาที่ห้องโถง กินอาหารเช้ากันอย่างเอร็ดอร่อย ตอนนั้นเองเสี่ยวสืออี้นึกเรื่องที่เขาสงสัยขึ้นได้และเอ่ยถามหยวนเทียนทันที"องค์ชายเพคะหม่อมฉันมีเรื่องเคลือบแคลงใจและอยากรู้เหลือเกิน มันก่อกวนใจหม่อมฉันมาหลายครั้งหลายครา ยิ่งเมื่อคืนนี้หม่อมฉันฝันประหลาดความรู้สึกเหมือนความจริง แต่ยิ่งหม่อมฉันเดินเข้าไปใกล้ความฝันยิ่งเลือนราง"หยวนเทียนชะงักเล็กน้อยวางตะเกียบลงหยิบผ้ามาเช็ดปากเอ่ยถามคนตรงหน้าอย่างระมัดระวัง"ความฝันหรือ? เรื่องอะไรกันที่ทำให้เจ้าค้างคาใจ หากข้ารู้จะตอบเจ้าทุกอย่าง""เฉินซูหนิง….? เฉินซูหนิงคือผู้ใดหรือเพคะ เป็นสหายของหม่อมฉัน หรือว่าเป็นญาติพี่น้องเหตุใดหม่อมฉันถึงฝันเกี่ยวกับคนผู้นี้แถมยังได้ยินเสียงแว่ว ๆ เรียกชื่อนี้เป็นประจำ พยายามคิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออกเลยว่านางคือผู้ใด" ใบหน้าของหยวนเทียนพลันเปลี่ยนสี"เฉินซูหนิงหรือ? ไม่นิข้าไม่ได้เคยยินชื่อนี้และเจ้าเองก็ไม่มีสหายนามว่าเฉินซูหนิงแม้เพียงสักคน เจ้าอาจจะได้ยินนางกำนัลพูดคุยกัน หรือได้ยินชื่อนี้มาจากที่อื่นแน่ ๆ ความฝันอย่างไรก็คือความฝัน จริงสิข้าเตรียมบางสิ่งไว้ให้เ

ตอนที่ 8 ไม่เชื่อใจดวงตะวันลาลับขอบฟ้า เสี่ยวสืออี้เฝ้ารอนางกำนัลกลับมาจากด้านนอกในใจเต้นแรงระรัวหากเป็นไปได้นางเองก็อยากจะออกไปนอกวังหลวงด้วยตนเอง ครั้นนั้นเองเสียงฝีเท้าดังเข้ามาใกล้ ๆ เสี่ยวสืออี้คิดว่านางกำนัลนางนั้นกลับมารีบเดินไปหาทว่ากลับกลายเป็นขันทีเสินที่ถือชามยาต้มมาให้นางพร้อมกับนางกำนัลสองสามคน"อาการของท่านเป็นเช่นไรบ้างขอรับ องค์ชายเป็นห่วงอาการของท่านจึงให้ข้าไปหมอหลวงนำยาต้มมาให้ท่านดื่มบำรุงร่างกาย พวกเจ้ายกเข้าไปวางไว้ที่โต๊ะให้เสี่ยวสืออี้แล้วจะไปทำอันใดก็ไป” นางกำนัลรีบทำตามคำสั่งของขันทีเสินและพากันเดินออกไปเมื่อวางชามยาต้มไว้ที่โต๊ะ“ขอบใจท่านขันทีที่เป็นห่วงข้า น้ำใจของท่านกับองค์ชายที่มีต่อข้าช่างซาบซึ้งนักข้าจะดื่มให้หมดเลย” เสี่ยวสืออี้ยกชามยาดื่มรวดเดียวจนหมดขันทีเสินแอบมองเมื่อเห็นนางดื่มจนไม่เหลือสักหยดวางชามยาลง เขายิ้มอ่อน ๆ ด้วยความพึงพอใจเดินไปหยิบชามยาก่อนจะเอ่ยเพื่อขอตัว“ยานี้ดีต่อสุขภาพเมื่อท่านดื่มแล้วข้าจะขอเอาชามไปเก็บไม่รบกวนเวลาท่านแล้ว เชิญท่านพักตามสบาย” เสี่ยวสืออี้ไม่ได้เอ่ยอันใดยิ้มตอบกลับก่อนจะหันไปทางหน้าต่างเมื่อสิ้นเสียงฝีเท้าที่ดัง