บททั้งหมดของ ฮองเฮาเช่นข้าขอเป็นนางร้าย: บทที่ 11 - บทที่ 20

ตอนที่ 11 ไม่อยากห่างกายแม้ว่าเป็นเรื่องยากที่จะเชื่อทว่าเมื่อใต้เท้าไป๋เห็นแววตาของบุตรสาวจะเชื่อไว้ก็ไม่เสียหาย แต่เมื่อเห็นสิ่งที่นางเอามายืนยันรายชื่อผู้ร่วมแผนการในครั้งนี้ ดวงตาของใต้เท้าลุกโซน“เรื่องนี้ข้าจะไม่ยอมให้เกิดขึ้นกับฮองเฮาเด็ดขาด มิต้องกังวลเรื่องนี้พ่อผู้นี้จะอยู่เคียงข้างช่วยกำจัดผู้คนชั่วร้ายพวกนี้เอง ”“ท่านพ่อมิต้องลงมือเองเพคะ เรื่องนี้ข้าจะใช้อำนาจของข้าจัดการเอง คนชั่วพวกนั้นข้าจะลงมือลากคอมันมาลงโทษอย่างสาสม ”ทั้งสองนั่งคุยกันพักใหญ่ไป๋ฮูหยินเดินเข้ามาพร้อมสำรับอาหารมากมาย เย็นวันนั้นฮองเฮาจึงได้กินอาหารอย่างเอร็ดอร่อยและกินได้มากกว่าทุกวัน เพราะอาหารที่มาจากฝีมือท่านแม่คืออาหารที่ปรุงด้วยควารัก สบายใจเพราะไม่ต้องกังวลเรื่องยาพิษ นางมีความสุขทั้งยิ้มทั้งหัวเราะเมื่อได้กลับมาเรือนในครั้งนี้ ทว่าความสุขไม่นานก็ต้องจาก ซินเหยียนต้องรีบเดินทางกลับวังหลวงก่อนที่ดวงอาทิตย์ละลาลับขอบฟ้า ความปลอดภัยต้องมาที่หนึ่ง หากกลับมืดค่ำก็กลัวจะเกิดอันตราย ยิ่งนางออกไม่ได้แจ้งฝ่าบาทป่านนี้คงกังวลใจไม่น้อย รถม้าเดินทางมาถึงวังหลวงก็ต้องพบขบวนเสด็จของฝ่าบาทที่มายืนเฝ้ารอการกล

ตอนที่ 13 ไต่สวนตำหนักฉู่อี๋ฟางหรูกลับจากไหว้เทพพระเจ้า นางมานั่งรับลมด้านนอกจิบชาอย่างสบายใจ“โชคชะตาช่างเข้าข้าจริง ๆ นี่สินะผู้ที่คู่ควรกับตำแหน่งนั้น มิเช่นนั้นคงไม่เปิดทางให้ข้าทำทัดอย่างราบรื่น ซือหยารินน้ำชามาอีก วันนี้ช่างเป็นวันดีเหลือเกิน”“เพคะหวงกุ้ยเฟย” ซือหยาค่อย ๆ ก้มลงยื่นมือจับกาน้ำชารินใส่ชาม จู่ ๆ เสียงฝีเท้าหลายคนมุ่งตรงมาตรงที่นางอยู่นาวรีบวางมือหันไปมองด้วยความตกใจ“พวกเจ้ามาทำอะไรกันที่นี่ เข้ามาโดยไม่แจ้งอยากโดนสั่งทำโทษเช่นนั้นหรือ?” ซือหยาหันไปมองพร้อมตวาดใส่เสียงดังเมื่อเห็นทหารหลายนายมายืนอยู่ด้านหลัง ก่อนที่เจียงชุยจะเผยตัวออกมาทีหลัง“หวงกุ้ยเฟยกระหม่อมได้รับคำสั่งจากฝ่าบาทให้มาเชิญหวงกุ้ยเฟยให้เข้าเฝ้าที่ท้องพระโรงในยามนี่พ่ะย่ะค่ะ ทรงเสด็จไปกับกระหม่อมอย่าได้ขัดขวางคำสั่งของฝ่าบาท” ฟางหรูคิ้วขมวดเข้าหากันอย่างงงงวย จู่ ๆ ฝ่าบาทต้องการพบนางมีเรื่องอันใดกันแน่“ไม่ต้องมาล้อมตัวข้า ข้ามีเท้าเดินเองได้” ฟางหรูย่างกรายไปที่ท้องพระโรงทันที หัวใจเริ่มว้าวุ่นเต้นไม่เป็นจังหวะ ไม่รู้ว่าการที่ฮ่องเต้เรียกนางไปพบครั้งนี้เกิดเรื่องอะไรขึ้นเมื่อเดินมาถึงท้องพระโร

ตอนที่ 15 เลื่อนตำแหน่งตำหนักฉู่อี๋ฟางหรูกลับมาจากตำหนักเย็นนางรีบอาบน้ำล้างกายให้สะอาด นึกแล้วก็โมโหที่ถูกกุ้ยเหรินกล้าโยนความปิดนี้มาให้ตนเอง โดยไม่เกรงกลัวอำนาจของบิดานางแม้แต่น้อย ทำให้นางอยากจะไปจัดการตั้งแต่ยามนี้เลยด้วยซ้ำ“หวงกุ้ยเฟยเพคะ ท่านคงหวาดกลัวมากสินเพคะ หม่อมฉันเองก็คิดว่าตนเองจะหัวหลุดออกจากบ่าเสียแล้ว โชคดีเหลือเกินที่ใต้เท้าจื่อวางแผนรับมือไว้ล่วงหน้ามิเช่นนั้นป่านนี้คงไม่มีลมหายใจ” ซือหยายังไม่ทันถูกลงโทษแต่ถูกกักขังไว้ในคุกนางก็สั่นกลัวไปหมดคิดว่าตนเองจะไม่รอดเสียแล้ว แต่เมื่อได้ออกมาจากคุกทำให้นางหวาดกลัวและไม่อยากจะเข้าไปข้างในนั้นอีกเลย และเชื่อมั่นในอำนาจของใต้เท้าจื่อที่คอยช่วยเหลืออยู่เบื้องหลัง“ข้าโมโหนัก เพราะกุ้ยเหรินนางนั้นไม่ยอมรับความผิดทั้ง ๆ ที่บิดาของข้าอยู่เหนือบิดาของนาง ข้าอยากไปจะสั่งสอนให้นางรู้สำนึกจริง ๆ”“เช่นนั้นหวงกุ้ยเฟยสวมใส่อาภรณ์เสร็จ เสด็จไปที่ตำหนักของนางเลยดีหรือไม่เพคะ ”“ดี..หากไม่สั่งสอนนางข้าคงนอนไม่หลับแน่ ๆ ” ฟางหรูลุกขึ้นจากอ่างน้ำนางกำนัลนำผ้ามาปกคลุมร่างกาย ก่อนจะพานางไปแต่งกายสวมใส่อาภรณ์ชุดใหม่ เดินทางไปตำหนักของกุ้ยเ

ตอนที่17 ทำเพื่อเจ้าตึง ตึง เสียงกลอนตีบอกเวลา นี่คงยามสามแล้ว ร่างเล็กหลับปุ๋ยใต้อ้อมแขนของเขาคราบน้ำตาที่ไหลรินก่อนหลับยังคงทิ้งไว้ที่หางตาและแก้มของนาง เขาจูบที่ศีรษะของนางแผ่วเบา ค่อย ๆ เช็ดคราบน้ำตา“ฮองเฮาอีกไม่นาน ข้ากำลังพยายามทำทุกอย่างไม่ให้มันหวนกลับไปเป็นเช่นเดิม ข้าจะจัดการกับคนที่ทำร้ายเจ้าเพื่อชดใช้สิ่งที่ข้าผู้โง่เขลาคนนี้เคยกระทำไม่ดีกับเจ้าในชาติที่แล้ว ข้าจะชดใช้ให้เจ้าทุกอย่าง ต่อจากนี้ข้าจะไม่ให้ผู้ใดมาทำร้ายเจ้าได้ และบุตรของเราเขาจะต้องมีชีวิตที่เติบใหญ่แข็งแรง และแข็งแกร่งเป็นองค์รัชทายาทที่สมบูรณ์ที่สุด เจ้าจะไม่ได้ต่อสู้เพียงลำพังมีข้าที่คอยหนุนหลังและช่วยเหลือเจ้าอยู่เสมอ รออีกสักนิดข้าจะบอกทุกอย่างกับเจ้าเอง ทว่ายามนี้ยังไม่ถึงเวลาที่สมควร” เขากระชับอ้อมแขนให้แน่นมากกว่าเดิม ราวกับว่าไม่อยากให้นางหายไปไหน เขารู้ทุกอย่างมิใช่คนโง่เขลาเหมือนอย่างที่ผ่านมา เว่ยเจี่ยย้อนเวลากลับมาเมื่อได้รู้ความจริงหลังจากที่ประทานผ้าแพรขาวให้แก่ฮองเฮา ว่าแท้ที่จริงแล้วล้วนเป็นแผนการของหวงกุ้ยเฟยกับบิดาของนาง ครั้นรู้ความจริงก็ทรงทำอันใดมิได้เพราะในท้องของนางกำลังตั้งครรภ์โอรส

ตอนที่ 19 จับกบฏตัวจริง3 วันต่อมาค่ำคืนที่เงียบสงบ ใต้เท้าจื่อได้เข้ามาในวังหลวงขอเข้าเฝ้าฝ่าบาทยามวิกาลเพื่อทูลเรื่องสำคัญมิอาจจะรอคอยรุ่งสางได้ เว่ยเจี่ยนั่งจิบน้ำชารออย่างใจเย็นเหมือนเฝ้ารอใต้เท้าจื่อเช่นเดียวกัน“ฝ่าบาทยามนี้ใต้เท้าจื่ออยู่หน้าตำหนักขอเข้าเฝ้าฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ” ฝ่าบาทนั่งอยู่ห้องโถงของตำหนักหงซือ พยักหน้าตอบกลับเจียงชุยเป็นการรู้กัน ว่าให้ใต้เท้าจื่อเข้ามาด้านในไม่นานเขาได้ตามใต้เท้าจื่อเข้ามาด้านใน ในห้องสว่างด้วยแสงไฟรายล้อม“ใต้เท้าจื่อท่านเดินทางมาเข้าเฝ้าข้าในยามวิกาลเช่นนี้คงมีเรื่องเร่งด่วนใช่หรือไม่ ? หากมิใช่เร่งด่วนแล้วท่านเข้ามารบกวนเวลาข้ารู้หรือไม่ว่าจะเกิดอันใดขึ้น ”“ทูลฝ่าบาทเรื่องที่กระหม่อมรีบเข้าเฝ้าฝ่าบาทเพราะมีเรื่องสำคัญและเร่งด่วนต้องมาแจ้งฝ่าบาทด้วยตัวของกระหม่อมเองพ่ะย่ะค่ะ ”“เช่นนั้นเจ้าลองเอ่ยมาข้าจะไตร่ตรองเองว่าเรื่องที่เจ้าเอ่ยมาสำคัญเพียงใด”“คนของกระหม่อมได้รับข่าวมาว่าใต้เท้าไป๋ฉู่เหวินคิดก่อกบฏพ่ะย่ะค่ะ เขาร่วมมือกับองค์ชายสาม เพื่อชิงบัลลังก์ให้แก่องค์ชายสาม ฝ่าบาทคงทราบดีใช่หรือไม่พ่ะย่ะค่ะว่าพระมารดาขององค์ชายเป็นบุตรสาวของพี