All Chapters of ดวงใจ(ลับ)คุณพ่อบุญธรรม Nc20+: Chapter 211 - Chapter 220

แพรวพรรณหมุนตัวอยู่หน้ากระจกเงาบานใหญ่ในห้องแต่งตัวของคฤหาสน์ ป้าแจ่มยืนน้ำตาซึมอยู่ด้านหลัง มือที่เริ่มเหี่ยวย่นตามกาลเวลาเอื้อมไปลูบผมยาวสลวยของเด็กสาวที่เธอคอยดูแลมาตั้งแต่ยังเป็นเด็กหญิงตัวเล็กๆ "ป้าดีใจเหลือเกินค่ะคุณหนู ในที่สุดก็มีวันนี้ วันที่คุณแพรวจะได้เป็นคุณผู้หญิงของบ้านนี้เต็มตัว ป้าหมดห่วงแล้วค่ะ คุณผู้ชายรักและหวงคุณหนูขนาดนี้" "โธ่ ป้าแจ่ม ร้องไห้ทำไมคะ แพรวแต่งงาน แพรวก็ยังเป็นแพรวคนเดิมของป้านั่นแหละ ไม่ได้หนีไปไหนสักหน่อย" แพรวพรรณหันไปสวมกอดหญิงสูงวัยด้วยความรัก "ไม่เหมือนกันสิคะ ต่อไปนี้คุณแพรวคือภรรยาของคุณผู้ชาย เป็นหน้าเป็นตาของบ้าน ดูสิคะ แค่ไปลองชุดเจ้าสาว คุณผู้ชายยังสั่งเคลียร์คิวงานทั้งหมดเพื่อไปเฝ้าด้วยตัวเองเลย หวงเหมือนจงอางหวงไข่จริงๆ" แพรวพรรณหลุดยิ้มขำเมื่อนึกถึงความหวงของราเมศ "หวงจนน่าตีเลยล่ะค่ะป้าแจ่ม เมื่อเช้าก็บ่นกระปอดกระแปดว่าไม่อยากให้แพรวใส่ชุดที่มันเปิดผิวเยอะเกินไป แต่แพรวไม่ยอมหรอกค่ะ วันแต่งงานทั้งที แพรวก็ต้องเลือกชุดที่สวยที่สุดสิคะ" หลังจากหอมแก้มป้าแจ่มไปฟอดใหญ่ แพรวพรรณก็ก้าวขึ้นรถตู้คันหรูที่จอดรออยู่หน้าคฤหาสน์ มุ่งหน้

เสียงบีทของเพลงอีดีเอ็มดังก้องไปทั่วเลาจ์ใจกลางเมือง โซนวีไอพีที่ถูกจองไว้เป็นส่วนตัวในคืนนี้ กลับเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและเสียงแก้วแชมเปญกระทบกันของแก๊งสาวสวยสามคน "ชนแก้ว! แด่ว่าที่คุณผู้หญิงของแกรนด์ริเวอร์ที่จะสละโสดในอีกสามวันข้างหน้า!" แพทยกแก้วแชมเปญทรงสูงขึ้นสุดแขน ใบหน้าสวยเฉี่ยวเปื้อนรอยยิ้มสนุกสนาน "ชนนน!" ยี่หวากับแพรวพรรณประสานเสียงกัน ก่อนจะยื่นแก้วเข้ามากระทบกันเบาๆ แพรวพรรณรับแชมเปญอึกใหญ่ลงคอ ความร้อนผ่าวซ่านไปทั่วอก วันนี้เธออยู่ในชุดเดรสสายเดี่ยวรัดรูปสีแดงเบอร์กันดี ความยาวของกระโปรงสั้นกุดจนแทบจะปิดอันตรายไม่มิด แถมเนื้อผ้ายังแนบสนิทไปกับสัดส่วนโค้งเว้า ขับผิวขาวจัดให้ดูโดดเด่นสะดุดตา แพทวางแก้วลงแล้วหรี่ตามองเพื่อนรักตั้งแต่หัวจรดเท้า "ถามจริงเถอะแพรว อาเมศยอมปล่อยแกออกจากบ้านในชุดนี้ได้ยังไงเนี่ย ปกติหวงแกยังกับจงอางหวงไข่ แค่แกใส่กระโปรงสั้นเหนือเข่าก็แทบจะถอดสูทมาคลุมให้แล้ว นี่เล่นเว้าหน้าเว้าหลังรัดติ้วขนาดนี้ อาเมศไม่กินหัวแกเหรอ" แพรวพรรณหัวเราะคิกคัก ยักไหล่อย่างผู้ชนะ "ตอนเดินออกจากเพนต์เฮาส์ แพรวใส่โอเวอร์โค้ทตัวยาวทับไว้มิดชิดเลยน่ะสิคะ แล้

แผ่นหลังบางสัมผัสกับเบาะหนังเย็นเฉียบของโซฟาตัวใหญ่กลางห้องนั่งเล่น ราเมศไม่ได้วางเธอลงอย่างทะนุถนอมนัก เขาทิ้งร่างเล็กลงไปเต็มแรงจนเธอกระดอนขึ้นเล็กน้อย ชายกระโปรงสีแดงร่นขึ้นไปกองอยู่บนหน้าท้อง เผยให้เห็นแพนตี้ลูกไม้สีดำตัวจิ๋วและเรียวขาขาวเนียนที่แยกออกกว้างอย่างเชิญชวนแพรวพรรณไม่ได้มีท่าทีหวาดกลัวดวงตาคมกริบดุดันที่จ้องมองมาเลยสักนิด เธอกลับยิ้มมุมปาก ดวงตากลมโตฉ่ำเยิ้มไปด้วยความกระสันที่ถูกจุดด้วยความโกรธเกรี้ยวของเขา สองแขนเรียวยกขึ้นเท้าไปด้านหลัง แอ่นหน้าอกที่ดันเนื้อผ้าจนแทบปริทะลักท้าทายสายตาผัวรัก"อื้อ... ดีนะที่ใส่ชุดนี้ แพรวชอบตอนพ่อโมโหแล้วเอาแพรวมากที่สุดเลย... รู้รึเปล่าคะ เหมือนตอนนั้นที่โรงแรม" ราเมศชะงักมือที่กำลังปลดกระดุมเสื้อเชิ้ต สันกรามคมบดเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูน แววตาที่เคยวาวโรจน์ด้วยโมโหแปรเปลี่ยนเป็นความหิวกระหายดิบเถื่อนอย่างปิดไม่มิด เขาเค้นเสียงหัวเราะในลำคอ"ยัยโรคจิต" ราเมศสบถอย่างไม่จริงจังนัก ก้าวขึ้นไปคุกเข่าคร่อมยัยตัวแสบบนโซฟา "ชอบนักใช่ไหมความรุนแรงเนี่ย ยัยมาโซคิสม์เอ๊ย พ่อจะบ้าตายเพราะรสนิยมของหนูจริงๆ""ก็เวลาพ่อดุ... พ่อหล่อมากเลยนี่นา"

เสียงบรรเลงจากวงออร์เคสตราวงใหญ่ดังก้องกังวานไปทั่วห้องบอลรูมที่หรูหราที่สุดของโรงแรมแกรนด์ริเวอร์ แขกเหรื่อระดับวีไอพี นักการเมือง และมหาเศรษฐีจากทั่วประเทศนับพันคนต่างพากันเงียบเสียงลงเมื่อสปอตไลต์ดวงใหญ่สาดส่องไปที่บานประตูไม้แกะสลักบานยักษ์ที่กำลังค่อยๆ เปิดออก ด้านหลังบานประตูนั้น แพรวพรรณในชุดเจ้าสาวโอต์กูตูร์ผ้าไหมอิตาลีสีขาวบริสุทธิ์ยืนสูดลมหายใจเข้าลึกๆ มือเล็กที่สวมถุงมือลูกไม้สั่นน้อยๆ จนเจ้าสัวเกรียงไกรที่ยืนเคียงข้างต้องยกมือขึ้นตบหลังมือหลานสาวเบาๆ "ไม่ต้องตื่นเต้นหนูแพรว วันนี้หนูคือราชินีของแกรนด์ริเวอร์... เชิดหน้าขึ้น ให้สมกับสายเลือดอัครเดชไพศาล" ชายชราพูดเสียงนุ่มนวล แขนแกร่งที่แม้จะเหี่ยวย่นตามวัยยื่นออกไปให้หลานสาวควง "แพรวไม่กลัวแล้วค่ะคุณปู่" แพรวพรรณยิ้มกว้าง ควงแขนชายชราไว้แน่น วินาทีที่สองปู่หลานก้าวเดินไปตามพรมแดงที่โรยด้วยกลีบกุหลาบสีขาว เสียงสูดลมหายใจด้วยความตกตะลึงก็ดังขึ้นรอบทิศทาง แพรวพรรณสวมชุดเดรสเข้ารูปที่ขับเน้นสัดส่วนโค้งเว้าอย่างสมบูรณ์แบบ ด้านหน้าดูหรูหราสง่างามมิดชิด ทว่าเมื่อเธอขยับก้าวเดิน รอยผ่าด้านหลังที่ลึกลงไปจนถึงบั้นเอวก็อวดผิว

เสียงเพลงจังหวะสนุกสนานดังกระหึ่มขึ้นแทนที่เพลงคลาสสิก แสงไฟในห้องบอลรูมถูกปรับให้สลัวลงและสาดแสงสีสันสดใสเพื่อต้อนรับช่วงอาฟเตอร์ปาร์ตี้ แขกผู้ใหญ่เริ่มทยอยเดินทางกลับ เหลือเพียงกลุ่มเพื่อนและนักธุรกิจรุ่นใหม่ที่ยังคงถือแก้วเครื่องดื่มพูดคุยและขยับตัวตามจังหวะเพลงอย่างออกรส มุมหนึ่งของงานติดกับบาร์เครื่องดื่ม แพทยืนจิบแชมเปญพลางเอนหลังพิงอกกว้างของธนาอยู่เงียบๆ แขนแกร่งของนักธุรกิจหนุ่มใหญ่โอบรอบเอวบางไว้หลวมๆ อย่างหวงแหนไม่แพ้เพื่อนสนิทของเขา "คุณอาขา..." แพทเงยหน้าขึ้นสบตาคนรัก "เมื่อไหร่จะมีงานแต่งของเราบ้างคะ แพทเห็นยัยแพรววันนี้แล้ว... แพทอยากใส่ชุดสวยๆ แบบนั้นบ้างแล้วนะ" ธนาก้มลงมองเด็กสาวในอ้อมแขนแล้วหัวเราะในลำคอ "เรียนจบปุ๊บก็ทวงงานแต่งปั๊บเลยนะเรา อาพร้อมจะไปสู่ขอตั้งแต่วันนี้เลยด้วยซ้ำ แต่ถามจริงเถอะ ไม่กลัวคนนินทาเหรอไง อาแก่กว่าเราตั้งเยอะนะ" "ไม่เห็นสนเลยค่ะ ว่าแต่... ถ้าเราแต่งงานกัน คุณอาอยากมีลูกอีกมั้ยค้า" พูดจบแพทก็หลุดขำออกมาเองเมื่อนึกอะไรขึ้นได้ "แพทนึกถึงยัยหญิงเลย ถ้าเรามีลูก ลูกของเราก็คงมีพี่สาวอายุเท่าแม่แน่ๆ ยัยหญิงคงปวดหัวตายที่มีน้องคราวหลานแบบ