All Chapters of นายหญิงแสนรักของตัวร้าย: Chapter 61 - Chapter 70

นอกจากถูกขัดใจเป็นครั้งคราวแต่เรื่องอื่น ๆ นั้น นางไม่กล้าหือกับเขานักจนพาลนึกไปว่าทุกสิ่งที่หญิงสาวตรงหน้าทำไปก็เพื่อเอาตัวรอด กลัวตายและเสแสร้งเมื่ออยู่ต่อหน้าเขาก็เท่านั้น“ซือหยาง... ขอบใจเจ้ามาก” รอยยิ้มบางปรากฏบนใบหน้า นางยังบอกเขาอีกว่า “ข้าวางผลไม้ไว้ตรงโต๊ะทางซ้าย เสื้อคลุมวางอยู่ตรงนี้” หญิงสาวจับมือเขาวางบนเสื้อคลุมตัวนั้น “หนาวหรือไม่ ข้าจะใส่ให้ตอนนี้”“…”เมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าไม่พูดจึงเดินไปที่ประตูแล้วหันมาหาซือหยางอีกครั้ง “ข้าจะรีบกลับมาก่อนตะวันตกดิน”เสียงฝีเท้าของร่างบางค่อย ๆ เลือนหายไป ชายหนุ่มยิ้มเจ้าเล่ห์แล้วสวมเสื้อคลุมที่วางไว้ข้างกายก่อนจะแอบตามนางไปที่หมู่บ้านชิวหรงโดยที่ไม่มีใครจับได้“เสี่ยวฟางเซียน!” หญิงชราที่อยู่เรือนใกล้กันดีใจที่ได้เห็นหน้านางรีบเข้ามากอด “เกิดอะไรขึ้นหรือ เขาปล่อยเจ้ามาแล้วใช่หรือไม่”ทุกคนเคยพยายามช่วยนางแล้วครั้งหนึ่งแต่ผลลัพธ์ที่ได้ไม่คุ้มเอาเสียเลย ซือหยางยังคงอยู่ดีมีสุข ส่วนพวกเขาเลือดตกยางออกจนลู่ฟางเซียนต้องเป็นคนกลาง เกลี้ยกล่อมให้ชายตาบอดวางอาวุธในมือความโกลาหลในครั้งนั้นรวมถึงคำขู่ที่ซือหยางโพล่งออกมาทำให้ลู่ฟางเซียนกลัว

เมื่ออีกฝ่ายหลับสนิทไปแล้วนางจึงได้เอนหลังนอนบนฟูกที่ปูตรงพื้นกระท่อมแล้วผล็อยหลับไปด้วยความเหนื่อยล้าวันเวลาผ่านมาเกือบสองปีแล้วนับตั้งแต่พบเขาที่ริมลำธาร ความสัมพันธ์ระหว่างคนสองคนดูจะเหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยนแปลง ทาสยังคงเป็นทาสอยู่วันยังค่ำและเจ้านายที่แสนเอาแต่ใจก็สนุกนักกับการกลั่นแกล้งหญิงสาวร่างบางสวบสาบ สวบสาบซือหยางหูผึ่งเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าเดินเข้ามาใกล้กระท่อมหลังเล็กเกินกว่าระยะที่กำหนดไว้ เขารีบคว้าเอวร่างบางเข้ามาอยู่ข้างกายแล้วปิดปากไม่ให้ส่งเสียงใดก๊อก ก๊อกใครบางคนเคาะประตูอยู่ครู่หนึ่งแล้วเอ่ยเรียกราวกับรู้ว่าข้างในมีคนอยู่ “ฟางเซียน”“!!!” ดวงตาสีน้ำเงินเข้มของลู่ฟางเซียนเบิกกว้าง รีบแกะมือที่ปิดปากออกแล้วตะโกนกลับไปด้วยความดีใจ “พี่ฮวาเหลียน” คิดวิ่งไปเปิดประตูแต่ถูกซือหยางรั้งเอาไว้ “ข้าบอกว่าไปได้หรืออย่างไร” น้ำเสียงเยือกเย็นถามขึ้น เขารู้ว่าหลิวฮวาเหลียนเป็นใครเพราะนางเล่าเรื่องพี่สาวกับท่านหมอให้ฟังอยู่บ่อยครั้ง เพียงแค่ไม่ได้เก็บมาใส่ใจสักเท่าไหร่นักเพราะไม่ใช่เรื่องที่เป็นประโยชน์กับตัวเอง“ข้าจะไปหาพี่ฮวาเหลียน… ปล่อยข้านะ” นางดิ้นรนอยากหลุดพ้นจากอ้อม

“อืม… แต่ไหน ๆ เจ้าก็คิดแยกทางกับข้า… ไม่เป็นอันใดหรอก… ไม่จำเป็นแล้วล่ะ” หากใครไม่รู้ว่าเขาเป็นมือสังหารในหย่งชางก็คงเชื่อเต็มหัวใจแล้วว่าสิ่งที่พูด ท่าทีที่แสดงออกมาเป็นความจริง “ขอให้เจ้าปลอดภัย… ข้าไม่รู้ว่าข้าจะยังมีชีวิตรอดมาเจอกับเจ้าอีกหรือไม่แต่ว่าข้าจะไม่มีวันลืมเจ้าเลย” เจ้าตัวพูดจบแล้วก็นอนตะแคงข้าง หันหน้าหนีนายหญิงของตนเอง“ซือหยาง…” “…” ดวงตาเด็กหนุ่มฉายแววสงสัยแต่ยังไม่ยอมหันกลับมาเผชิญหน้า “ชื่อของเจ้า... ซือหยาง” ลู่ฟางเซียนเรียกเขาเหมือนในวันวานแล้วเอ่ยถามน้ำเสียงอ่อนโยน “ชอบชื่อนี้หรือไม่”“ข้าบอกแล้วอย่างไรว่าไม่จำเป็น”“ข้าบอกแล้วหรือว่าข้าจะไปจากเจ้า ซือหยาง… หากเจ้าไม่ยอมรับชื่อนี้ข้าจะเรียกเจ้าว่าเห็ดเขียวแล้วนะ” นางไม่รู้เหตุผลที่เขาพยายามรั้งตัวนางเอาไว้แต่หากวันหนึ่งเขานึกอยากจากไปก็คงไปโดยไม่แม้แต่เอ่ยคำลาเหมือนที่ผ่านมา สิ่งที่ทำได้ในเวลานี้ก็มีเพียงแค่รอจนกว่าจะถึงวันนั้นซึ่งไม่ได้ยากเย็นอะไรเลย“ข้าเกลียดเห็ดเขียว” เขาหันขวับมองคนตรงหน้าไม่สบอารมณ์ “ซือหยาง… ข้าชอบ”“อืม…” เด็กสาวพยักหน้าแล้วถามเขาว่า “เจ้าบอกว่าต้องรีบหนีแล้วเจ้าจะไปกับข้าหรือไม่”“

“เซียนเอ๋อร์” แม้วันนี้หลงลืมไปหลายอย่างแต่ยังคงจำใบหน้างดงามของลู่ฟางเซียนได้ “ซือหยาง เจ้าสองคนรีบมาตรงนี้เร็วเข้า”พวกเขามองหน้ากันเพราะไม่รู้ว่าเหตุใดเผิงซิงเยว่จึงอารมณ์ดีนัก เมื่อเห็นว่าในมือของหญิงชรามีดอกไม้ช่อหนึ่งก็ยิ่งทำให้เกิดความสงสัยเข้าไปใหญ่“พวกเจ้าสองคนรักกันมานานแล้ว”“!!!” ลู่ฟางเซียนเลิกคิ้ว ดวงตาสีอำพันจ้องคนข้างกายที่ยังคงทำหน้านิ่งราวกับไม่ได้ยินสิ่งที่หญิงชราพูด“ข้ารู้ว่าคนแก่อย่างข้าคงอยู่ได้อีกไม่นาน” รอยยิ้มบางปรากฏบนใบหน้า มือเหี่ยวย่นเอื้อมจับแขนของหญิงชายและชายหนุ่มตรงหน้า “เซียนเอ๋อร์ เจ้ารักหลานชายข้าหรือไม่… เขาอาจจะดื้อรั้นไปบ้าง เจ้าอย่าโกรธเขาเลยนะ”“เหตุใดท่านยายถึงได้…” ซือหยางยังพูดไม่ทันจบถูกหญิงชราตีมือดังเพียะ นางเอ่ยด้วยสีหน้าดุหลานชายว่า “เจ้าเองก็ต้องทำตัวดี ๆ แข็งกระด้างเช่นนี้ใครจะไปชอบลง ข้าไม่ยอมรับหญิงอื่นเป็นหลานสะใภ้หรอกนะ”“ท่านยายเจ้าคะ…”“เซียนเอ๋อร์ไม่ต้องห่วง เจ้าหมาน้อยแสดงออกไม่เก่ง เจ้าจึงไม่มั่นใจในตัวเขาใช่หรือไม่ แต่ว่าเขามาถามยายทุกวันเลยว่าจะเอาชนะใจเจ้าได้อย่างไร นี่ไง… ดอกไม้ที่เขาเตรียมเอาไว้ให้เจ้า รับไปสิ”“…”“…”

“ข้าไม่ได้โกรธเขานะเจ้าคะ” ลู่ฟางเซียนรีบบอกกลัวต้องอยู่อย่างนี้ทั้งคืน “ท่านยาย เมล็ดผักที่ข้าโรยไว้ทางฝั่งนู้นกำลังมีเป็นต้นกล้าเขียวไปหมดเลย ท่านยายไปเดินเล่นกับข้าดีหรือไม่”“เอาสิ…” แม้จะเคยเห็นมาหลายครั้งแล้วแต่หญิงชราก็ตื่นเต้นทุกครั้งที่ได้เห็นพืชผลของตัวเองเจริญงอกงามพลางเกาะแขนลู่ฟางเซียนด้วยสีหน้ายิ้มแย้มดวงตาสองสีเป็นประกายยามมองตามแผ่นหลังลู่ฟางเซียน นิ้วชี้แตะริมฝีปากตัวเองลูบเบา ๆ จดจำร่องรอยที่เพิ่งสัมผัสไป ใบหน้าร้อนผ่าว แดงราวกับโดนแดดเผา คิดในใจว่า หาเรื่องทะเลาะกันบ่อย ๆ ดีไหมนะเผิงซิงเยว่มีหลานชายเพียงคนเดียว ตั้งแต่เขาไปประจำการเป็นทหารก็ไม่ได้เจอกันเลยหลายปี ในใจรอคอยอย่างมีความหวังว่าจะได้เห็นใบหน้าคุ้นเคยสักครั้งก่อนตายแต่กาลเวลาที่ผันผ่านไปกลับเสียเปล่าเพราะหลานชายได้จากไปก่อนนางเสียอีกคนในหมู่บ้านเห็นว่านางดูยิ้มแย้มสดใสจากที่เคยเศร้าหมองอมทุกข์ ได้ยินเสียงหัวเราะของหญิงชราจึงไหว้วานให้ลู่ฟางเซียนและซือหยางช่วยหลับตาข้างหนึ่งแกล้งทำตัวเป็นหลานชายกับหลานสะใภ้นับตั้งแต่วันนั้นมา ซือหยางราวกับเป็นคนที่ว่านอนสอนง่าย ยิ่งมีชาวบ้านเป็นกองหนุนก็ได้ใจทำตัวเหมือน