All Chapters of นายหญิงแสนรักของตัวร้าย: Chapter 61 - Chapter 70

สวีอันอวี่ได้ยินอย่างนั้นแสยะยิ้ม ใครจะว่าเขาโหดร้ายอำมหิตเพียงใดย่อมไม่แยแส แต่ไม่ใช่กับคนตรงหน้าพลางสับสนในใจ ไม่ชอบยิ่งนักที่นางคิดกับเขาเช่นนั้น “เจ้าจึงคิดว่าข้าชั่วช้ากว่าเขาอย่างนั้นหรือ เถียนเหม่ยหลิน… คนอย่างเจ้าไม่มีสิทธิ์ดูถูกข้าเช่นนั้น เจ้ามันก็ต่ำช้า… สารเลวยิ่งกว่าข้าเสียอีก… ก็เหมาะกันกับข้าแล้วไม่ใช่รึ ผีเน่ากับโลงผุ”ลู่ฟางเซียนไม่รู้หรอกว่าคำพูดช่วงไหนทำให้เขาโมโหขึ้นมากกว่าเดิม อารมณ์อีกฝ่ายคุกรุ่นจนไม่อยากต่อความยาวสาวความยืด กลัวว่าจะทำให้เรื่องบานปลาย“ข้าไม่แก้ตัว…”“ยอมง่ายไปกระมัง” ชายหนุ่มหันหลังไปหยิบของบางอย่างจากย่ามที่ผูกไว้กับม้า “ในเมื่อเชื่อคำพูดไม่ได้ หากข้าทำเช่นนี้ก็อย่าหาว่าข้าใจร้ายเพราะเจ้าทำตัวเองทั้งนั้น”สวีอันอวี่นำเชือกเส้นยาวผูกรอบเอวลู่ฟางเซียนเหมือนอย่างที่เคยทำในชาติอดีต พันสองทบ มัดแน่นสองสามปมแล้วจ้องตาอย่างมีเลศนัย“อย่าอยู่ห่างจากข้าเกินห้าก้าว” เขาสั่งเสียงเข้มแล้วข่มขู่ให้กลัวจนไม่กล้าคิดทำอันใด “ครานี้หนีข้าไปอีก ข้าจะเริ่มตัดนิ้วเจ้าทีละนิ้วแล้วบังคับให้

ครั้นพาคนที่ตัวใหญ่กว่ายืนขึ้นมาได้แล้วก็เอามือของเขาพาดไหล่เพื่อให้เดินไปข้างหน้าได้ง่ายขึ้น กว่าจะเข้ามาในห้องนอนที่อยู่อีกฝั่งก็ทุลักทุเลพอสมควร ไม่นึกเลยว่าปิดประตู เดินมาส่งที่เตียงก็โดนแรงของชายหนุ่มเหนี่ยวล้มบนที่นอนไปด้วยกัน“หลับไปแล้วหรือ” นางเอ่ยถามเพราะเห็นเขาไม่ขยับตัว“…”“อืม… ข้าไปดีกว่า… ฝันดีนะซือหยาง”“ยังไม่หลับเสียหน่อย ฟางเซียน… ข้าเจ็บตา… เมื่อครู่มีอะไรไม่รู้เข้าตา” เพราะอยากอยู่กับนางให้นานกว่านี้จึงหาข้ออ้าง “เจ้าตรวจดูให้ข้าได้หรือไม่ เจ็บยิ่งนัก”“ปล่อยข้าก่อนสิ” เสียงถอนหายใจดังขึ้นมาเพราะต้องรับมือกับคนเมา แต่เพราะนางแสดงท่าทางห่วงใยเหมือนอย่างเคยจึงทำให้คนเจ้าเล่ห์หน้าแดงก่ำมากกว่าเดิมเพราะรู้สึกดีหากแต่สุราทำให้สติและการยับยั้งชั่งใจถดถอย ยามที่ลู่ฟางเซียนจดจ่อกับการตรวจดูดวงตา ซือหยางก็แอบจุมพิตประกบริมฝีปากบางอย่างแผ่วเบาดวงตาหญิงสาวเบิกโต มือหนึ่งผลักหน้าอกเขาด้วยความตกใจแต่ถึงอย่างไรก็คงไม่ทันคนตรงหน้าอยู่ดี มือข้า

คืนนั้น กว่าเรื่องราวของสวีอันอวี่จะจบลง นางถอนหายใจรอไปแล้วหลายร้อยรอบ เสื้อผ้าที่เปียกก็ผิงไฟจนแห้งโดยที่ไม่ต้องเปลี่ยนใหม่ ครั้นจะหลับตานอนกลับถูกเสียงน่ารำคาญหูปลุกเรียก“เหตุใดต้องหลบหน้าข้า” สวีอันอวี่ทำหน้าบึ้ง คิ้วขมวด “เรียกร้องความสนใจรึ ข้าบอกแล้วว่าเกลียดเจ้า ข้าไม่อยากเห็นหน้าเจ้าด้วยซ้ำ”“…” ลู่ฟางเซียนคิดในใจ ก็ถูกแล้วไม่ใช่หรือ ข้าเบือนหน้าหนี เจ้าจะได้ไม่ได้เห็นหน้าข้าอย่างไรเล่า“ยังไม่หันมาอีก”สติหล่นหายไปแล้วหรืออย่างไร ไอ้คนเอาแต่ใจ!“หันมาเดี๋ยวนี้” เขาออกคำสั่งแต่ดูเหมือนสิ่งที่หญิงสาวทำคงจะช้าเกินไปจึงเป็นฝ่ายเดินเข้าไปนั่งใต้ต้นไม้ข้างนางแล้วจับใบหน้างามหันมา จ้องตาด้วยความหงุดหงิด “ห้ามหันหน้าหนีข้า”เจ้าบ้า!“เลิกด่าข้าในใจเสียที คนขี้ขลาด”“เจ้าบ้า!”“ฟาง… เถียนเหม่ยหลิน เจ้ากล้าดีเกินไปแล้ว คิดว่าข้าไม่กล้าทำอันใดเจ้ารึ” เขาพูดเสียงดังแต่น่าแปลกที่ครานี้ไม่ได้ลงไม้ลงมือ อ้างเหตุผลอื่นใดเพื่อลงโทษนางให้เจ็บตัวห

ตลอดช่วงที่ลู่ฟางเซียนต้องพักฟื้น สวีอันอวี่ดูสงบมากขึ้นกว่าเดิม แม้ว่าบางครั้งสติหลุดลอยไปบ้างก็ตาม อาจมีพูดกระทบกระทั่งหรือเอาแต่ใจ บังคับให้หญิงสาวทำตามที่ตัวเองต้องการบ้างก็นับว่าความสัมพันธ์ในเวลานี้น่าจะพอพูดคุยกันรู้เรื่องเมื่อหายดีแล้ว ชายหนุ่มจึงไม่รอช้ารีบออกเดินทางทันทีเพราะไม่ต้องการให้ใครเจอเถียนเหม่ยหลินแล้วแย่งนางไป“ขึ้นมา” สวีอันอวี่สั่งร่างบางที่ยังคงยืนนิ่งอยู่ “ไม่ขี่ม้าแล้วเจ้าจะเดินไปหรืออย่างไร”“…”พอหญิงสาวขึ้นมานั่งบนหลังม้าด้วย เขาก็ยังไม่หุบปาก บ่นพร่ำเพรื่อต่อเหมือนกลัวว่าชีวิตนี้จะไม่ได้พูดอีกแล้ว “ก็แค่นี้… ชักช้าอยู่ได้”“ตาแก่”“เฮอะ…” เจ้าตัวแสยะยิ้มแล้วบอกว่า “ปีกกล้าขาแข็ง ไม่กลัวข้าแล้วรึ”“เจ้าบอกว่าไม่ให้ด่าในใจ เจ้าจะเอาอย่างไรกันแน่” นางทำตัวไม่ถูกแล้ว พอทำอย่างนี้ให้ก็จะเอาอย่างนั้น “ข้าไม่พูดเจ้าก็ว่า พอข้าพูดเจ้าก็ไม่พอใจ”“ยอกย้อน… เรื่องอื่นมีตั้งมากมายไม่รู้จักเลือกมาพูดแต่กลับเลือกด่าว่าข้า ไม่ถูกลงโทษก็ดีเพียงใดแล้ว เหตุใดเจ้ายังไม่สำนึกในความเมตตาของข้

หลังจากนั้น สองพี่น้อง ลู่ฟางเซียน รวมถึงครอบครัวของหมอเจียงก็เข้าไปพูดคุยกันอย่างลับ ๆ ในห้อง คนที่รู้เรื่องราวดีที่สุดย่อมหนีไม่พ้นสวีซือหมิง เขาจึงเป็นฝ่ายเล่าความหลังเพื่อให้คนที่เหลือปะติดปะต่อเรื่องราวได้เมื่อสิบปีก่อน หวังอวี่หลินพาสวีซือหมิงไปเยี่ยมเยียนสหายที่ต่างเมือง โดยที่ไม่ได้รู้เลยว่าชะตาชีวิตของตัวเองกำลังพลิกผันถูกหย่งชางตามล่าจนเกือบเอาตัวไม่รอดเคราะห์ยังดีที่ได้พบเจียงจื่อซวนกับหลิวอิงลู่ผ่านมาแถวนั้นพอดีจึงช่วยเอาไว้โดยซ่อนในรถม้า หย่งชางที่แสร้งว่าเป็นทหารตรวจการไม่ตกหลุมพรางเพราะได้รับคำสั่งให้สังหารหงเฟิ่งทุกคน ไม่เว้นกระทั่งเด็กและสตรีจึงชักดาบออกมาคิดเสือกแทงร่างที่อาการบาดเจ็บสาหัสให้ตายในทันทีเจียงจื่อซวนห้ามเอาไว้ก่อนโดยอ้างว่าพวกเขาติดโรคระบาดจากหมู่บ้านเล็ก ๆ ใกล้หลันซี เวลานี้ใครเข้าใกล้เกินหนึ่งก้าวล้วนแล้วแต่เสี่ยงติดโรคอย่างแน่นอน พลันแกล้งกระแอมไอออกมาเป็นเลือด ย้ำเตือนให้หย่งชางได้รู้ว่าตัวเขาเองก็อาจจะไม่รอดเช่นเดียวกัน พลางไล่ให้คนพวกนั้นให้รีบไปหาสมุนไพรตัวหนึ่งมากินก่อนจะสายเกินไป